Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 7:9

«Και αφού πήρε ο Μωυσής τις άμαξες και τα βόδια, τα έδωσε στους Λευίτες. Και τις δύο άμαξες και τα τέσσερα βόδια τα έδωσε στους γιους του Γεδσών ανάλογα με τις λειτουργίες τους, και τις τέσσερις άμαξες και τα οκτώ βόδια τα έδωσε στους γιους του Μεραρί ανάλογα με τις λειτουργίες τους, μέσω του Ιθάμαρ, του γιου του Ααρών του ιερέα· ενώ στους γιους του Καάθ δεν έδωσε, διότι έχουν την υπηρεσία του αγιαστηρίου, και θα τα σηκώνουν στους ώμους τους.» Ακούς πώς στους μεν υπήρχε η συνήθεια να μεταφέρουν πάνω σε άμαξες, ενώ μόνο στους Κααθίτες να φέρουν τα ιερά στους ώμους; ΠΑΛΛ. Για ποιον λόγο; ΚΥΡ. Διότι πάντοτε, με κάποιον τρόπο, το πιο εξέχον και ιερό βρίσκεται σε μεγαλύτερο κόπο, και το ακολουθεί πάντοτε και οπωσδήποτε η ανάγκη να κοπιάζει, και εκτός από αυτό, να υπομένει ταλαιπωρίες, και όχι στον ίδιο βαθμό με τους άλλους, εκείνοι που θα ήταν και πιο άγιοι, και τρόπον τινά πολύ πιο κοντά στον Θεό. Ή δεν είναι αλήθεια αυτό που λέω; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Με αυτή την τάξη λοιπόν λειτουργούσε το γένος των Λευιτών. Εγώ όμως νομίζω ότι το γεγονός αυτό εκπληρώνει τύπο μυστηρίου. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς αυτό; ΚΥΡ. Διότι φαίνεται ότι οι μεν δύο δήμοι, του Γεδσών και του Μεραρί, υπονοούν τους λαούς υπό τον Νόμο, δηλαδή τον Ισραήλ· ενώ οι Κααθίτες, εκείνους που έχουν αγιαστεί εν Χριστώ μέσω της πίστεως.

Διότι σε όσους είχε ανατεθεί η φροντίδα για τα ιστία της αυλής, τα δέρματα της σκηνής, τα καλύμματα και τους στύλους, τα κιονόκρανα και τις βάσεις, τους πασσάλους και τα σχοινιά, και όπως λέει η Ιερή Γραφή, «Όλα τα περισσεύματα», με τα οποία υποδηλώνεται το μη αναγκαίο της λειτουργίας. Άλλοι δε, ενθαρρύνθηκαν να μεταφέρουν τα Άγια των αγίων, και εκείνα μέσω των οποίων ο Χριστός σημαίνεται, όχι με έναν τρόπο, αλλά μάλλον με πολλούς και ποικίλους τρόπους, δηλαδή ως κιβωτός, ως τράπεζα, και ως χρυσή λυχνία, και χρυσό θυμιατήριο. Διότι, αν και είναι απλός κατά τη φύση Του ως Θεός, γνωρίζεται με πολλούς τρόπους μέσω της διαφοράς των ενεργειών Του. Διότι ο Λόγος του Πατρός είναι ομολογουμένως ζωντανός και ενεργός, και επιπλέον είναι ζωή, και φως, και οσμή νοητής ευωδίας. Επομένως, όσοι παραμένουν προσηλωμένοι στις εντολές που δόθηκαν μέσω του Μωυσή, έχουν ως λειτουργία τα περισσεύματα της σκηνής· διότι ο νόμος είναι ανωφελής, αν δεν κατανοηθεί πνευματικά. Όσοι όμως έχουν το θάρρος να πλησιάσουν τα Άγια των αγίων, είναι οπωσδήποτε άγιοι εν Χριστώ, χωρίς να έχουν τίποτα το περιττό, αλλά έχοντας κατά κάποιον τρόπο τον ίδιο τον Εμμανουήλ να επιβαίνει σε αυτούς. ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά μίλησες. ΚΥΡ. Πρόσεξε όμως, αν θέλεις, και το εξής. ΠΑΛΛ. Τι εννοείς; ΚΥΡ. Διότι εκείνοι που είχαν επιφορτιστεί με τα περισσεύματα της αγίας σκηνής τα μετέφεραν πάνω σε άμαξες. Οι απόγονοι του Καάθ, όμως, μετέφεραν τα Άγια των αγίων όχι πάνω σε άμαξες, ούτε σε οτιδήποτε άλλο απολύτως, αλλά τα τοποθετούσαν στους ίδιους τους ώμους τους και πορεύονταν. ΠΑΛΛ. Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; ΚΥΡ.

«Μήπως είναι μικρό αυτό για εσάς, το ότι σας ξεχώρισε ο Θεός του Ισραήλ από τη συναγωγή του Ισραήλ, και σας έφερε κοντά Του για να επιτελείτε τις λειτουργίες της σκηνής του Κυρίου, και να παραστέκεστε μπροστά στη σκηνή για να Τον λατρεύετε, και έφερε κοντά Του εσένα και όλους τους αδελφούς σου, τους γιους του Λευί μαζί με εσένα, και ζητάτε να γίνετε και ιερείς;» Διότι, ενώ είχαν ως διακονία οι απόγονοι του Καάθ το να σηκώνουν στους ώμους τους τα Άγια των αγίων, επιτίθεντο αυθάδικα στους ανωτέρους τους και φιλονικούσαν για τα αξιώματα των ιερέων. Διότι, αρπάζοντας για τον εαυτό τους τις τιμές, σύμφωνα με τα γραφόμενα, και έχοντας αδιαφορήσει για τη θεία εντολή, παραβαίνοντας ανόσια τους νόμους της ιερουργίας, θεωρούσαν εντελώς ανάξιες λόγου τις τιμές των προεστώτων. Έλεγαν δηλαδή προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Ας σας αρκεί αυτό, διότι όλη η συναγωγή, όλοι είναι άγιοι, και ανάμεσά τους βρίσκεται ο Κύριος.» Ακούς πώς ατιμάζουν το μέτρο που τους έχει δοθεί, και σχεδόν λένε ότι είναι κοινή, και όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για όλους τους άλλους η τιμή του αρχιερέα, και ότι δεν έχει απολύτως τίποτα το εξαιρετικό ή το πιο επιφανές, ακόμη κι αν λέγεται ότι υπερέχουν, έχοντας λάβει το αξίωμα αυτό με την εκλογή από τον Θεό· πράγμα που σημαίνει ξεκάθαρα το να κατακρίνουν τις άνωθεν αποφάσεις, και να θεωρούν ως μηδέν αυτό που έκρινε σωστό ο νομοθέτης.