καὶ γοῦν ἔφη που πρὸς Μωυσέα ὁ Θεός “Καὶ ἐγὼ ”ἰδοὺ εἴληφα τοὺς Λευίτας ἀντὶ πάντων τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, “δόμα δεδομένοι μοί εἰσιν·” ἔρχεται δὴ οὖν ὁ λόγος ἡμῖν οὐκ ἀπὸ σκοποῦ τοῦ πρέποντος, ἀντὶ παντὸς τοῦ λαοῦ τὸν ἱερέα δεχόμενος. ἐπειδὴ γὰρ γέγονεν ὁ Ἰσραὴλ ἐκ προσώπου Θεοῦ, λελατρευκὼς εἰδώλοις, καὶ αὐτὸν δὲ τὸν διὰ Μωυσέως ἀτιμάσας νόμον, εἶτα πληρωθείσης τῆς ἐπ᾽ αὐτῷ δικαίας ὀργῆς, ἠλέηται παρὰ Θεοῦ, κέκληται δὲ πάλιν εἰς ὄψιν αὐτοῦ. καὶ τοῦτο οἶμαί ἐστιν αἰνιγματωδῶς τὸ ἑστάναι τὸν ἱερέα πρὸ προσώπου ἀγγέλου Κυρίου. ἐν ὀργῇ μὲν γὰρ ἀποστρέφεται καὶ ἀποκομίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν εἰωθότων καταφρονεῖν· οἰκτείρων γεμὴν ἐφορᾷ καὶ ἐπισκέπτεται. καὶ γοῦν ὁ θεσπέσιος ψαλμῳδὸς προσηύχετο λέγων “Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ ”πρόσωπόν σου ἀπ᾽ ἐμοῦ, καὶ μὴ ἐκκλίνῃς ἐν ὀργῇ ἀπὸ τοῦ “δούλου σου.” καὶ πάλιν “Ἐπίβλεψον ἐπ᾽ ἐμὲ καὶ ἐλέησόν ”με.” ἀλλ᾽ ὁ μὲν φύσει χρηστὸς καὶ φιλοικτίρμων Θεὸς ἠλευθέρου τῆς ἁμαρτίας τὸν Ἰσραήλ· ὁ δὲ εἰς ταύτην ἐμβεβληκὼς σατανᾶς ἱστήκει πάλιν ἀντικείμενός τε καὶ ἀντεξάγων αὐτῷ, καὶ καταγορεύων ἔτι, καὶ ὅσον ἧκεν εἰπεῖν εἰς τὸ αὐτῷ δοκοῦν, κατοικτείρεσθαι μὴ ἐφιεὶς, ὡς ἐν πλημμελείαις ὄντα, καὶ τοῖς τῆς δυσσεβείας ἐγκλήμασιν ἐνεχόμενον, καὶ οὐδὲν ἔχοντα δεξιόν.
Μετάφραση
Και πράγματι, είπε κάπου ο Θεός προς τον Μωυσή: «Και εγώ, ιδού, έλαβα τους Λευίτες αντί για όλους τους υιούς του Ισραήλ· ως δώρο μού έχουν δοθεί». Επομένως, ο λόγος μας δεν ξεφεύγει από τον σωστό σκοπό, όταν δέχεται τον ιερέα ως αντιπρόσωπο όλου του λαού. Διότι, επειδή ο Ισραήλ απομακρύνθηκε από το πρόσωπο του Θεού λατρεύοντας τα είδωλα και ατιμάζοντας τον ίδιο τον νόμο που δόθηκε μέσω του Μωυσή, έπειτα, αφού εκπληρώθηκε η δίκαιη οργή εναντίον του, ελεήθηκε από τον Θεό και κλήθηκε πάλι ενώπιόν Του. Και αυτό νομίζω ότι σημαίνει αινιγματικά το να στέκεται ο ιερέας μπροστά στο πρόσωπο του αγγέλου του Κυρίου. Διότι εν οργή μεν αποστρέφεται και παίρνει το βλέμμα Του μακριά από εκείνους που συνηθίζουν να Τον καταφρονούν· όταν όμως σπλαγχνίζεται, επιβλέπει και επισκέπτεται. Γι' αυτό και ο θεσπέσιος ψαλμωδός προσευχόταν λέγοντας: «Μην αποστρέψεις το πρόσωπό Σου από εμένα, και μην απομακρυνθείς με οργή από τον δούλο Σου». Και πάλι: «Επίβλεψε σε εμένα και ελέησέ με». Αλλά, από τη μια πλευρά, ο από τη φύση Του αγαθός και ελεήμων Θεός ελευθέρωνε τον Ισραήλ από την αμαρτία· από την άλλη πλευρά, ο σατανάς, που τον είχε ρίξει σε αυτήν, στεκόταν και πάλι απέναντί του και τον πολεμούσε, και τον κατηγορούσε ακόμη, και, όσο περνούσε από το χέρι του, δεν άφηνε να τον σπλαγχνιστεί ο Θεός, προβάλλοντάς τον ως ευρισκόμενο σε αμαρτήματα και ένοχο για εγκλήματα ασέβειας, χωρίς να έχει απολύτως τίποτα το καλό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες