Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 9:15

Επομένως, όταν οι Ισραηλίτες, αφού αποτίναξαν τις πλεονεξίες των Αιγυπτίων, έσπευδαν προς τη γη της επαγγελίας, ο Θεός δεν τους πρόσταξε να πραγματοποιούν τις πορείες τους άτακτα, ούτε ο νομοθέτης τους άφηνε να βαδίζει ο καθένας όπου ήθελε. Διότι δεν υπήρχε αμφιβολία ότι, μη έχοντας καθοδηγητή, οπωσδήποτε θα περιπλανώνταν. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, έχει γραφτεί πάλι προς δικό μας παραδειγματισμό στο βιβλίο που ονομάζεται των Αριθμών: «Και την ημέρα που στήθηκε η σκηνή, η νεφέλη σκέπασε τη σκηνή, τον οίκο του μαρτυρίου. Και το βράδυ υπήρχε πάνω στη σκηνή κάτι σαν όψη φωτιάς έως το πρωί. Έτσι γινόταν διαρκώς, η νεφέλη την κάλυπτε την ημέρα και μια όψη φωτιάς τη νύχτα. Και όταν η νεφέλη υψωνόταν από τη σκηνή, μετά από αυτό αναχωρούσαν οι υιοί του Ισραήλ. Και στον τόπο όπου στεκόταν η νεφέλη, εκεί στρατοπέδευαν οι υιοί του Ισραήλ. Με πρόσταγμα του Κυρίου αναχωρούσαν. Και οι υιοί του Ισραήλ θα τηρούν την προσταγή του Θεού και δεν θα αναχωρούν. Με φωνή του Κυρίου θα στρατοπεδεύουν και με πρόσταγμα του Κυρίου θα αναχωρούν». Βλέπεις πώς διατάζονται να ακολουθούν, και να αναχωρούν μαζί με τη νεφέλη όταν αυτή αναχωρεί, και πάλι να κατασκηνώνουν και να αναπαύονται μαζί της; Διότι η συμπόρευση με τον καθοδηγητή ήταν σωτήρια και τότε για τους Ισραηλίτες, όπως και για εμάς τώρα είναι σωτήριο το να μην αποχωριζόμαστε τον Χριστό.

Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος αμφιταλαντεύεται, και έχει χωλαίνουσα την ιγνύα της διανοίας του. Διότι είναι γραμμένο: «Αλίμονο στις δειλές καρδιές και στα παραλυμένα χέρια, και στον αμαρτωλό που βαδίζει σε δύο δρόμους.» Και νομίζω ότι όσοι θεωρούν άξια κάθε λόγου την εγκαρτέρηση και τη σταθερότητα στην υπομονή, πρέπει να θυμούνται τον Χριστό που λέει: «Αν κάποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθήσει»· δηλαδή, αν κάποιος βέβαια επιθυμεί να είναι μαθητής μου, ας προσέλθει πρόθυμα μέσα από παθήματα όμοια με τα δικά μου, και τρόπον τινά ας βαδίσει και ας αγαπήσει τον ίδιο δρόμο· διότι αυτός θα συναναπαυθεί και θα συζήσει μαζί μου. Και αυτό ακριβώς ζήτησε ο ίδιος για εμάς από τον Θεό και Πατέρα, λέγοντας: «Θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι μαζί μου και αυτοί.» Αλλά και με άλλον τρόπο είμαστε μαζί με τον Χριστό: ενώ περπατάμε στη γη, δεν πολιτευόμαστε πλέον σαρκικά, αλλά πνευματικά, και φροντίζουμε να κάνουμε κατάλυμα και ανάπαυσή μας αυτό που είναι αρεστό σε Εκείνον. Έχεις γραμμένο στους Αριθμούς τον τύπο σχετικά με αυτό: «Και την ημέρα», λέει, «κατά την οποία στήθηκε η σκηνή, η νεφέλη κάλυψε τη σκηνή, τον οίκο του μαρτυρίου. Και το βράδυ υπήρχε πάνω από τη σκηνή κάτι σαν όψη φωτιάς μέχρι το πρωί. Έτσι γινόταν πάντοτε: η νεφέλη την κάλυπτε την ημέρα, και όψη φωτιάς τη νύχτα».

Αυτό ακριβώς σημαίνει το ότι εμφανιζόταν με μορφή φωτιάς τη νύχτα και με μορφή νεφέλης την ημέρα. Διότι έπρεπε, έπρεπε για εκείνους που ήταν ακόμη νήπια στην πίστη να υπάρχει φωτισμός και έλλαμψη, που να τους οδηγεί στη θεογνωσία. Για εκείνους όμως που βρίσκονταν υψηλότερα από αυτούς και είχαν λαμπρυνθεί διά της πίστεως, υπήρχε ανάγκη σκέπης και βοήθειας, ώστε να μπορέσουν να υπομείνουν γενναία τον καύσωνα του παρόντος βίου και το βάρος της ημέρας. «Διότι όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια εν Χριστώ, θα διωχθούν». Και όταν αναχωρούσε η νεφέλη, αναχωρούσε μαζί και η σκηνή, και όταν στάθμευε, στηνόταν και αυτή, και μαζί της το ίδιο έκαναν οι Ισραηλίτες. Διότι η Εκκλησία ακολουθεί παντού τον Χριστό, και το άγιο πλήθος των πιστών δεν αποχωρίζεται από Εκείνον που τους καλεί στη σωτηρία. ΠΑΛΛ. Και πώς θα μπορούσε άραγε να νοηθεί η δική μας αναχώρηση και στάθμευση, καθώς ο Χριστός μάς προάγει και μάς οδηγεί; ΚΥΡ. Ο λόγος μας εν προκειμένω δεν θα κάνει κάποια διάκριση, εφόσον μας υποδεικνύει το ότι το να αναχωρούμε και να σταθμεύουμε μαζί με τη νεφέλη είναι σαν ένας τύπος του να επιθυμούμε να είμαστε μαζί με τον Θεό. Ωστόσο, εμβαθύνοντας τον νου μας σε όσο το δυνατόν λεπτότερες έννοιες, θα πούμε πάλι τούτο, ότι πρώτη αναχώρηση είναι αυτή από την απιστία στην πίστη, και από την άγνοια στη γνώση, και από το να μη γνωρίζουμε ποιος είναι ο κατά φύση και αληθινός Θεός, στο να γνωρίσουμε σαφώς τον Δεσπότη και Ποιητή των όλων.

Και την ημέρα που στήθηκε η σκηνή, η νεφέλη κάλυψε τη σκηνή, και η νεφέλη την σκέπαζε την ημέρα, και είχε όψη φωτιάς τη νύχτα. Όταν δε στερεώθηκε η Εκκλησία των πιστών, ο Χριστός την σκέπασε από πάνω, επισκιάζοντας όσους ανήκουν στην ημέρα, δηλαδή όσους έχουν φωτιστεί από τη λαμπρότητα του βίου και των δογμάτων, απομακρύνοντας τον καύσωνα των πειρασμών και προσφέροντας δροσιά και πνευματική παρηγοριά. Εκείνους δε που κοιμούνται στο σκοτάδι της αμάθειας σαν να βρίσκονται μέσα στη νύχτα, τους καθοδηγεί με το φως του και τους φωτίζει προς την επίγνωση και την αλήθεια. Διότι οι μεν πιο ατελείς έχουν ανάγκη από φωτισμό, για να οδηγηθούν προς το ανώτερο, ενώ οι πιο τέλειοι έχουν ανάγκη από βοήθεια, ώστε να μπορούν να υπομείνουν το βάρος και τον καύσωνα της ημέρας.