Ἐπαμφοτερίζει γὰρ ὁ τοιοῦτος, καὶ τὴν τῆς διανοίας ἰγνὺν χωλεύουσαν ἔχει. Γέγραπται γὰρ, ὅτι «Οὐαὶ καρδίαις δειλαῖς, καὶ χερσὶ παρειμέναις, καὶ ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπὶ δύο τρίβους.» Χρῆναι δὲ οἶμαι τὸ τληπαθὲς καὶ τὸ καρτερὸν εἰς ὑπομονὴν παντὸς ἀξιοῦντας λόγου διαμεμνῆσθαι λέγοντος τοῦ Χριστοῦ· «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» τουτέστιν, Εἰ δὴ βούλοιτό τις ἐμὸς εἶναι μαθητὴς, διὰ τῶν ἴσων ἐμοὶ παθημάτων ἡκέτω προθύμως, καὶ οἱονεὶ τὴν αὐτὴν ἴτω τε καὶ ἀγαπάτω τρίβον· συναναπαύσεται γὰρ οὗτος καὶ συνδιαιτήσεται. Τοῦτο δὲ ἡμῖν αὐτὸς ἐζήτει παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, λέγων· «Θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ, ἐκεῖ καὶ αὐτοὶ μετ᾽ ἐμοῦ ὦσι.» Καὶ ἑτέρως δὲ σύνεσμεν τῷ Χριστῷ, περιπατοῦντες μὲν ἐπὶ γῆς, οὐκέτι δὲ σαρκικῶς, ἀλλὰ πνευματικῶς πολιτευόμενοι, καὶ κατάλυμα καὶ ἀνάπαυσιν ποιεῖσθαι σπουδάζοντες, τὸ δοκοῦν αὐτῷ. Ἔχεις γεγραμμένον ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς τὸν ἐπὶ τῷδε τύπον· «Καὶ τῇ ἡμέρᾳ,» φησὶν, «ἐν ᾗ ἐστάθη ἡ σκηνὴ, ἐκάλυψεν ἡ νεφέλη τὴν σκηνὴν, τὸν οἶκον τοῦ μαρτυρίου. Καὶ τὸ ἑσπέρας ἦν ἐπὶ τῆς σκηνῆς ὡς εἶδος πυρὸς ἕως πρωΐ· οὕτως ἐγίνετο διαπαντός· ἡ νεφέλη ἐκάλυπτεν αὐτὴν ἡμέρας, καὶ εἶδος πυρὸς τὴν νύκτα.
Μετάφραση
Διότι ένας τέτοιος άνθρωπος αμφιταλαντεύεται, και έχει χωλαίνουσα την ιγνύα της διανοίας του. Διότι είναι γραμμένο: «Αλίμονο στις δειλές καρδιές και στα παραλυμένα χέρια, και στον αμαρτωλό που βαδίζει σε δύο δρόμους.» Και νομίζω ότι όσοι θεωρούν άξια κάθε λόγου την εγκαρτέρηση και τη σταθερότητα στην υπομονή, πρέπει να θυμούνται τον Χριστό που λέει: «Αν κάποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθήσει»· δηλαδή, αν κάποιος βέβαια επιθυμεί να είναι μαθητής μου, ας προσέλθει πρόθυμα μέσα από παθήματα όμοια με τα δικά μου, και τρόπον τινά ας βαδίσει και ας αγαπήσει τον ίδιο δρόμο· διότι αυτός θα συναναπαυθεί και θα συζήσει μαζί μου. Και αυτό ακριβώς ζήτησε ο ίδιος για εμάς από τον Θεό και Πατέρα, λέγοντας: «Θέλω, όπου είμαι εγώ, να είναι μαζί μου και αυτοί.» Αλλά και με άλλον τρόπο είμαστε μαζί με τον Χριστό: ενώ περπατάμε στη γη, δεν πολιτευόμαστε πλέον σαρκικά, αλλά πνευματικά, και φροντίζουμε να κάνουμε κατάλυμα και ανάπαυσή μας αυτό που είναι αρεστό σε Εκείνον. Έχεις γραμμένο στους Αριθμούς τον τύπο σχετικά με αυτό: «Και την ημέρα», λέει, «κατά την οποία στήθηκε η σκηνή, η νεφέλη κάλυψε τη σκηνή, τον οίκο του μαρτυρίου. Και το βράδυ υπήρχε πάνω από τη σκηνή κάτι σαν όψη φωτιάς μέχρι το πρωί. Έτσι γινόταν πάντοτε: η νεφέλη την κάλυπτε την ημέρα, και όψη φωτιάς τη νύχτα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες