Πατερικές αναφορές στο ΟΒΔΙΟΥ 1:3

Ή και με άλλον τρόπο. Διότι έχει προστάξει στα έθνη που βρίσκονται γύρω από την Ιδουμαία να κάνουν την περικύκλωση, δηλαδή την πολιορκία. Το πρόσταξε δε όχι εντελώς φανερά, αλλά τρόπον τινά ξεσηκώνοντάς τα ως Θεός και εξωθώντας τα εναντίον τους, τα οποία, έχοντας πεισθεί από τα θεία νεύματα, σχεδόν κραυγάζουν προτρεπτικά το ένα στο άλλο λέγοντας: «Σηκωθείτε, και ας εξεγερθούμε εναντίον της σε πόλεμο». Διότι μαζί με τους Ισραηλίτες εισέβαλαν και λεηλάτησαν την Ιδουμαία και τα γειτονικά έθνη. <Ιδού, σε κατέστησα ολιγοστό μεταξύ των εθνών, είσαι σφόδρα περιφρονημένος. Η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έχει επάρει, εσένα που κατοικείς στις οπές των βράχων, που υψώνεις την κατοικία σου, λέγοντας μέσα στην καρδιά σου: Ποιος θα με κατεβάσει στη γη; Εάν υψωθείς σαν αετός και στήσεις τη φωλιά σου ανάμεσα στα άστρα, από εκεί θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος.> Λέει λοιπόν ότι κατέστη ολιγοστός μεταξύ των εθνών και περιφρονημένος, εξαιτίας του ότι έγιναν εντελώς ευάριθμοι, αν συγκρίνονταν με το πλήθος των επιτιθέμενων· διότι πάρα πολλοί ήταν, όπως είπα, εκείνοι που είχαν παροξυνθεί εναντίον τους. Ή λέει ότι έγιναν ολιγοστοί, επειδή ο πόλεμος τους αποδεκάτισε και περιόρισε το γένος τους σε ελάχιστους. Και από πάρα πολλή ανοησία, όπως μας υποδηλώνει ο προφητικός λόγος, ο Ιδουμαίος κατείχετο από κούφια οίηση.

Διότι, δένοντας τον ικέτη, τον παρέδιδαν στους Βαβυλωνίους σαν ένα έτοιμο θήραμα, και τη σφαγή του αδελφού και γείτονά τους την έκαναν καύχημα της δικής τους λατρείας, περιγελώντας πλατιά τους αγιασμένους και επαναστατώντας ενάντια στη θεία δόξα, λέγοντας παράφρονα ότι η δύναμη των δαιμόνων έχει εγερθεί και ότι ο Βαβυλώνιος ενέσκηψε εναντίον εκείνων που ατιμάζουν τη δική τους λατρεία για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για αυτόν. Επειδή όμως η χλεύη εις βάρος των Ιουδαίων δεν ήταν πλέον ανεκτή από τους ανθρώπους και ήταν απεχθής στον Θεό, ο στρατός των εχθρών απομακρυνόταν από τη χώρα των αγιασμένων και ξεχυνόταν πλέον εναντίον της ίδιας της Ιδουμαίας, καθώς ο Παντοδύναμος μετέβαλε τη φύση της κατάστασης στο αντίθετο και είχε ήδη εύλογα στρέψει την οργή του εναντίον τους. Έτσι, ο άλλοτε υπερόπτης, σκληρός και αλαζόνας εξολοθρευόταν από τα βέλη των Βαβυλωνίων, ώστε μετά βίας να διαφύγει έστω και ένας κάτοικος, ακόμη και αν ήταν πολυάνθρωπη και οχυρωμένη πόλη. Θα σας αναγνώσω το ίδιο το θείο λόγιο που έχει κάπως έτσι. Και είναι ο λόγος του Θεού προς τον Ιδουμαίο: «Ιδού, σε κατέστησα μικρό ανάμεσα στα έθνη, είσαι καταφρονημένος σφόδρα. Η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε παραπλάνησε, εσένα που κατοικείς στις σχισμές των βράχων, που υψώνεις την κατοικία σου και λες μέσα στην καρδιά σου: Ποιος θα με ρίξει κάτω στη γη;»

2. Ιδού, σε κατέστησα μικρό ανάμεσα στα έθνη (ε)· είσαι σφόδρα περιφρονημένος (στ). 3. Η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε γέμισε έπαρση, εσένα που κατασκηνώνεις στις οπές των βράχων (ζ), που υψώνεις (η) την κατοικία σου, λέγοντας στην καρδιά σου (θ)· ποιος θα με κατεβάσει στη γη;

ΤΙΤΛΟΣ ΛΗ΄. — Περί εκείνων που στηρίζονται σε κενά και μάταια πράγματα, και στις προστασίες των ανθρώπων, και δεν έχουν την ελπίδα τους στον Θεό. «Θα ντροπιαστούν εκείνοι που στηρίζονται σε πόλεις και σε χρήματα.» «Θα το δουν οι δίκαιοι και θα φοβηθούν», και τα λοιπά. «Εκείνος που στηρίζεται στον πλούτο, αυτός θα πέσει.» «Ο άφρων που έχει πεποίθηση στον εαυτό του, σμίγει με τον άνομο.» «Επειδή στήριξες την ελπίδα σου στα άρματά σου και στο πλήθος της δυνάμεώς σου, θα εγερθεί καταστροφή εναντίον του λαού σου, και όλα τα οχυρωμένα σου μέρη θα αφανιστούν, όπως αφανίστηκε ο άρχοντας Σαλμάν σε ημέρα πολέμου, και συνέτριψαν στο έδαφος μητέρα μαζί με τα παιδιά της.» «Τιμώρησες με τη δύναμή σου τους αρχηγούς των αμαρτωλών, οι οποίοι στηρίζονταν στην αυθάδειά τους.» «Αλίμονο σε εκείνον που λέει μέσα στην καρδιά του: Ποιος θα με γκρεμίσει στη γη;» «Μάταιη αποδείχθηκε η ισχύς σας, και δεν θελήσατε να ακούσετε, αλλά είπατε: Πάνω σε άλογα θα ξεφύγουμε.» «Επικατάρατος είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει την ελπίδα του σε άνθρωπο, και στηρίζει τη σάρκα του βραχίονά του επάνω σε αυτόν, και η καρδιά του απομακρύνεται από τον Κύριο.» «Μην ακολουθείς τις επιθυμίες της ψυχής σου και την ισχύ σου, και μην πεις: Ποιος θα με εξουσιάσει; Διότι ο Κύριος θα αποδώσει σίγουρα δικαιοσύνη. Μη χαίρεσαι για τα χρήματά σου.» Εκείνος που κρίνει ότι ο πλούτος, ο οποίος συγκεντρώθηκε από αδικία, αποτελεί για τον ίδιο ισχύ και μέσο κυριαρχίας, μοιάζει με τον άρρωστο που θεωρεί ως υγεία τον παροξυσμό της αρρώστιας του.