Τί ἐστι, Ναὶ, ἀδελφέ; Προσλαβοῦ, φησὶν, αὐτόν· τοῦτο γὰρ ἔξωθεν δεῖ προσυπακούειν. Ἀφεὶς γὰρ τὸν χαριεντισμὸν, πάλιν ἔχεται τῶν προτέρων, τῶν σπουδαίων. Καίτοι καὶ ταῦτα σπουδαῖα· τὰ γὰρ παρὰ τῶν ἁγίων καὶ αὐτὰ σπουδαῖα, κἂν χαριεντίζωνταί τι. Ναὶ, ἀδελφὲ, ἐγώ σου ὀναίμην ἐν Κυρίῳ· ἀνάπαυσόν μου τὰ σπλάγχνα ἐν Χριστῷ. Τουτέστι, τῷ Κυρίῳ δίδως τὴν χάριν, οὐκ ἐμοί. Τὰ σπλάγχνα, τὰ περὶ σέ. Πεποιθὼς τῇ ὑπακοῇ σου ἔγραψά σοι. Ποῖον λίθον ταῦτα οὐκ ἂν ἐμάλαξε; ποῖον θηρίον ταῦτα οὐκ ἂν κατεπράϋνε, καὶ παρεσκεύασε γνησίως προσδέξασθαι; Μετὰ τὸ ἐν κατορθώμασι τηλικούτοις αὐτῷ μαρτυρῆσαι, οὐ παραιτεῖται καὶ πάλιν ἀπολογεῖσθαι. Οὐχ ἁπλῶς φησιν, οὐδὲ ἐπιτάττων, οὐδὲ αὐθαδιαζόμενος, ἀλλὰ, Πεποιθὼς τῇ ὑπακοῇ σου ἔγραψά σοι. Ὅπερ καὶ ἀρχόμενος εἶπε· Παῤῥησίαν ἔχων, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα λέγει εἰς τὸ ἐπισφραγίσαι τὴν ἐπιστολήν. Εἰδὼς, ὅτι καὶ ὑπὲρ ὃ λέγω ποιήσεις. Ἅμα καὶ διήγειρεν εἰπὼν τοῦτο· ᾐσχύνθη γὰρ ἂν, εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον, τοιαύτην δόξαν ἔχων παρ᾽ αὐτῷ, ὅτι καὶ ὑπὲρ ὃ λέγει ποιεῖ, μὴ ποιῆσαι τοσοῦτον. Ἅμα δὲ καὶ ἑτοίμασόν μοι ξενίαν· ἐλπίζω γὰρ, ὅτι διὰ τῶν προσευχῶν ὑμῶν χαρισθήσομαι ὑμῖν. Καὶ τοῦτο σφόδρα θαῤῥοῦντος ἦν, μᾶλλον δὲ καὶ τοῦτο ὑπὲρ Ὀνησίμου, ἵνα μὴ ῥᾳθυμήσαντες, ἀλλ᾽ εἰδότες, ὅτι πάντως ἐπανελθὼν ἀκούσεται τὰ κατ᾽ αὐτὸν, πᾶσαν μνησικακίαν ἐξέλωσι, καὶ χάριν μᾶλλον δῶσι.
Μετάφραση
Τι σημαίνει το «Ναι, αδελφέ»; «Δέξου τον», λέει· διότι αυτό πρέπει να το εννοήσουμε νοερά. Διότι, αφήνοντας τον χαριεντισμό, επανέρχεται πάλι στα προηγούμενα, τα σοβαρά. Αν και αυτά είναι σοβαρά· διότι τα λόγια των αγίων είναι και αυτά σοβαρά, ακόμη και όταν χαριεντίζονται κάπως. «Ναι, αδελφέ, είθε εγώ να έχω ωφέλεια από εσένα εν Κυρίω· ανάπαυσέ μου τα σπλάγχνα εν Χριστώ». Δηλαδή, στον Κύριο προσφέρεις τη χάρη, όχι σε εμένα. Με τα σπλάγχνα εννοεί αυτά που αφορούν εσένα. «Έχοντας πεποίθηση στην υπακοή σου, σου έγραψα». Ποια πέτρα δεν θα εμάλασσαν αυτά τα λόγια; Ποιο θηρίο δεν θα καταπράυναν, και δεν θα το προετοίμαζαν να τον αποδεχθεί με ειλικρίνεια; Αφού τον επαίνεσε για τόσο μεγάλα κατορθώματα, δεν παραλείπει να δικαιολογηθεί και πάλι. Δεν ομιλεί με απλό τρόπο, ούτε προστάζοντας, ούτε με αυθάδεια, αλλά λέγει: «Έχοντας πεποίθηση στην υπακοή σου, σου έγραψα». Αυτό ακριβώς που είπε και στην αρχή: «Έχοντας παρρησία», αυτό λέει και εδώ για να επισφραγίσει την επιστολή. «Γνωρίζοντας ότι θα πράξεις και περισσότερα από όσα λέγω». Συγχρόνως, λέγοντας αυτό, τον παρακίνησε· διότι θα ντρεπόταν, αν μη τι άλλο, εφόσον έχαιρε τέτοιας εκτιμήσεως εκ μέρους του, ότι δηλαδή πράττει περισσότερα από όσα του λέγει, να μην πράξει ούτε αυτά που του ζητεί. «Συγχρόνως δε ετοίμασέ μου και κατάλυμα· διότι ελπίζω ότι, δια των προσευχών σας, θα σας χαριστώ». Και αυτό αποτελούσε δείγμα ανθρώπου με μεγάλο θάρρος, μάλλον δε ελέχθη και αυτό υπέρ του Ονησίμου, ούτως ώστε να μην αδρανήσουν, αλλά, γνωρίζοντας ότι οπωσδήποτε επιστρέφοντας θα πληροφορηθεί τα σχετικά με αυτόν, να εξαλείψουν κάθε μνησικακία και να του παραχωρήσουν μάλλον χάρη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες