Μάρκος, Ἀρίσταρχος, Δημᾶς, Λουκᾶς, οἱ συνεργοί μου. Τί δὴ τὸν Λουκᾶν τελευταῖον τίθησι; καίτοι γέ φησιν ἀλλαχοῦ· Λουκᾶς ἐστι μόνος μετ᾽ ἐμοῦ. Καὶ Δημᾶς, φησὶν, εἷς τῶν ἐγκαταλιπόντων αὐτὸν ἦν, καὶ ἀγαπησάντων τὸν νῦν αἰῶνα. Ταῦτα δὲ εἰ καὶ ἑτέρωθι εἴρηται, ἀλλ᾽ ὅμως οὐκ ἀνεξέταστα δεῖ ἀφεῖναι, οὐδὲ ἁπλῶς ἀκούειν οὐδὲ ὡς ἔτυχε. Πῶς δὲ λέγει ἀσπάσασθαι αὐτοὺς τὸν ἐγκαταλιπόντα αὐτόν;
Μετάφραση
Ο Μάρκος, ο Αρίσταρχος, ο Δημᾶς, ο Λουκάς, οι συνεργάτες μου. Γιατί άραγε τοποθετεί τον Λουκά τελευταίο; Μολονότι αλλού λέγει: «Μόνος ο Λουκάς είναι μαζί μου». Και ο Δημᾶς, λέγει, ήταν ένας από εκείνους που τον εγκατέλειψαν, επειδή αγάπησαν τον παρόντα αιώνα. Αυτά όμως, έστω και αν έχουν λεχθεί σε άλλο σημείο, δεν πρέπει ωστόσο να τα αφήσουμε ανεξέταστα, ούτε να τα ακούμε απλώς, ούτε επιπόλαια. Πώς λοιπόν λέγει ότι τους ασπάζεται αυτός που τον έχει εγκαταλείψει;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες