Ἔραστος γὰρ, φησὶν, ἔμεινεν ἐν Κορίνθῳ. Τὸν μὲν οὖν Ἐπαφρᾶν, καὶ ὡς γνώριμον αὐτοῖς καὶ ἐκεῖθεν ὄντα προστίθησι, καὶ Μάρκον ὡς καὶ αὐτὸν θαυμαστόν· τί δαὶ τούτοις συναριθμεῖ τὸν Δημᾶν; Ἴσως μετὰ ταῦτα γέγονε ῥᾳθυμότερος, ὅτε τοὺς κινδύνους εἶδε τοὺς πολλούς. Ὁ μέντοι Λουκᾶς ἔσχατος ὢν, ἐγένετο πρῶτος. Καὶ ἀπὸ τούτων δὲ αὐτὸν προσαγορεύει προτρέπων αὐτὸν πλέον εἰς τὴν ὑπακοὴν, καὶ συνεργοὺς καλεῖ, καὶ ταύτῃ δυσωπῶν αὐτὸν πρὸς τὴν αἴτησιν. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν.
Μετάφραση
«Διότι ο Έραστος», λέει, «παρέμεινε στην Κόρινθο». Προσθέτει, λοιπόν, τον Επαφρά, επειδή ήταν γνώριμός τους και καταγόταν από εκεί, και τον Μάρκο επειδή ήταν και αυτός θαυμαστός· γιατί όμως συγκαταλέγει μαζί με αυτούς τον Δημά; Ίσως μετά από αυτά να έγινε πιο ράθυμος, όταν αντίκρισε τους πολλούς κινδύνους. Ο Λουκάς, αντιθέτως, αν και ήταν τελευταίος, έγινε πρώτος. Και εκ μέρους αυτών τον χαιρετά, προτρέποντάς τον ακόμη περισσότερο στην υπακοή, και τους ονομάζει συνεργούς, δυσωπώντας τον με αυτόν τον τρόπο ως προς το αίτημά του. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να είναι μετά του πνεύματός σας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες