Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 1:17

Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Ιωάννης λέγοντας: «Διδάσκαλε, είδαμε κάποιον να εκβάλλει δαιμόνια στο όνομά σου, ο οποίος δεν μας ακολουθεί, και τον εμποδίσαμε, επειδή δεν ακολουθεί μαζί μας». Ο δε Ιησούς είπε: «Μην τον εμποδίζετε· διότι δεν υπάρχει κανείς που θα επιτελέσει θαύμα στο όνομά μου και θα μπορέσει γρήγορα να με κακολογήσει. Διότι όποιος δεν είναι εναντίον μας, είναι υπέρ μας». Προς Φιλιππησίους: Κάποιοι μεν κηρύττουν τον Χριστό εξαιτίας φθόνου και έριδας, κάποιοι δε από αγαθή πρόθεση. Οι μεν από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την απολογία του Ευαγγελίου· οι δε κηρύττουν τον Χριστό από ιδιοτέλεια, όχι με αγνά κίνητρα, νομίζοντας ότι θα επιφέρουν θλίψη στα δεσμά μου. Και τι σημαίνει αυτό; Πάντως, με κάθε τρόπο, είτε με πρόφαση είτε με αλήθεια, ο Χριστός κηρύσσεται, και για τούτο χαίρομαι, αλλά και θα εξακολουθήσω να χαίρομαι.

Κεφάλαιο ΚΕʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Ιδού ο δούλος μου, τον οποίο εξέλεξα, ο αγαπητός μου, στον οποίο ευαρεστήθηκε η ψυχή μου. Θα θέσω το Πνεύμα μου επάνω του, και θα αναγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φιλονικήσει, ούτε θα κραυγάσει, ούτε θα ακούσει κανείς τη φωνή του στις πλατείες. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Μερικοί μεν κηρύττουν τον Χριστό από φθόνο και έριδα, μερικοί δε και από καλή πρόθεση· οι μεν από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου· οι δε κηρύττουν τον Χριστό από ιδιοτέλεια, όχι με αγνά ελατήρια, νομίζοντας ότι επιφέρουν θλίψη στα δεσμά μου.

Μερικοί όμως το κάνουν από καλή προαίρεση· δηλαδή, χωρίς υποκρισία, με κάθε προθυμία. Οι μεν κηρύττουν τον Χριστό από αντιζηλία, όχι με αγνά ελατήρια· δηλαδή, όχι ειλικρινά, ούτε χάριν του ίδιου του έργου, αλλά γιατί; Επειδή νομίζουν ότι προκαλούν θλίψη στα δεσμά μου. Διότι, νομίζοντας ότι έτσι θα με κάνουν να περιπέσω σε μεγαλύτερο κίνδυνο, προσθέτουν θλίψη στη θλίψη. Ω της σκληρότητας! Ω της διαβολικής ενέργειας! Με έβλεπαν δεμένο και ριγμένο στη φυλακή, και παρ' όλα αυτά με φθονούσαν· ήθελαν να αυξήσουν τις συμφορές μου και να με καταστήσουν υπόλογο σε μεγαλύτερη οργή. Και πολύ σωστά είπε το «νομίζοντας»· διότι δεν συνέβαινε αυτό. Εκείνοι δηλαδή νόμιζαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα με λυπήσουν, εγώ όμως χαιρόμουν επειδή το κήρυγμα διαδιδόταν. Έτσι, είναι δυνατόν να κάνει κάποιος ένα καλό έργο όχι από αγαθή προαίρεση· και γι' αυτό όχι μόνο δεν υπάρχει μισθός, αλλά αντίθετα υπάρχει τιμωρία. Διότι, επειδή κήρυτταν τον Χριστό επιθυμώντας να περιβάλουν με μεγαλύτερους κινδύνους τον κήρυκα του Χριστού, όχι μόνο δεν θα λάβουν μισθό, αλλά θα είναι υπόλογοι και για τιμωρία και για κόλαση. Οι άλλοι όμως το κάνουν από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την απολογία του Ευαγγελίου. Τι σημαίνει, «ότι έχω ταχθεί για την απολογία του Ευαγγελίου»; Δηλαδή, ότι μειώνουν τις ευθύνες μου απέναντι στον Θεό και με συντρέχουν στο έργο της απολογίας.

Να σου αναφέρω και από άλλη περίπτωση τη θαυμαστή και παράδοξη δύναμη του κηρύγματος, και να σου δείξω πώς ο λόγος εξυψώνεται και αυξάνεται ακόμη και μέσω εκείνων που τον πολεμούν; Κάποτε ορισμένοι, πολεμώντας αυτόν τον Παύλο, κήρυτταν αυτή τη διδασκαλία στη Ρώμη. Διότι, θέλοντας να παροξύνουν τον Νέρωνα που πολεμούσε τον Παύλο, αναλαμβάνουν και οι ίδιοι να κηρύττουν, ώστε, καθώς θα εξαπλωνόταν περισσότερο ο λόγος και θα πλήθαιναν οι μαθητές, να γίνει πιο φλογερός ο θυμός του τυράννου και να αγριέψει το θηρίο. Και αυτό το ανέφερε ο ίδιος ο Παύλος γράφοντας στους Φιλιππησίους: «Θέλω να γνωρίζετε, αδελφοί, ότι τα όσα μου συνέβησαν οδήγησαν μάλλον στην προκοπή του Ευαγγελίου, ώστε οι περισσότεροι από τους αδελφούς, αντλώντας θάρρος από τα δεσμά μου, να τολμούν περισσότερο να κηρύττουν τον λόγο άφοβα. Ορισμένοι βέβαια κηρύττουν τον Χριστό από φθόνο και αντιδικία, κάποιοι άλλοι όμως και από καλή πρόθεση. Οι μεν από εριστικότητα, όχι με αγνά κίνητρα, νομίζοντας ότι θα προκαλέσουν θλίψη στα δεσμά μου· οι δε από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου. Τι σημασία έχει λοιπόν; Παρά μόνο ότι με κάθε τρόπο, είτε με πρόφαση είτε με αλήθεια, ο Χριστός κηρύττεται». Είδες πώς πολλοί κήρυτταν από εριστικότητα;

θ΄. Τότε, λοιπόν, όταν τα πράγματα βρίσκονταν σε αυτήν την κατάσταση, μερικοί από τους εχθρούς του Παύλου, επειδή ήθελαν να αναζωπυρώσουν τον πόλεμο ώστε να γίνει πιο σκληρός και να μεγαλώσουν την έχθρα του τυράννου απέναντί του, προσποιούνταν ότι κήρυτταν και οι ίδιοι, και μάλιστα κήρυτταν την ορθή και υγιή πίστη με σκοπό να διαδοθεί περισσότερο το δόγμα· αυτό όμως το έκαναν, όχι επειδή ήθελαν να σπείρουν την πίστη, αλλά για να μάθει ο Νέρων ότι το κήρυγμα αυξάνεται και το δόγμα διαδίδεται, ώστε να οδηγήσει ταχύτερα τον Παύλο στον θάνατο. Υπήρχαν, λοιπόν, δύο διδασκαλεία: των μαθητών του Παύλου και των εχθρών του Παύλου· οι μεν κήρυτταν με ειλικρίνεια, οι δε από φιλονικία και από την έχθρα τους προς τον Παύλο. Και κάνοντας αυτά φανερά έλεγε: «Μερικοί κηρύττουν τον Χριστό από φθόνο και έριδα», υπονοώντας εκείνους τους εχθρούς· «μερικοί όμως και από καλή πρόθεση», λέγοντας αυτό για τους δικούς του μαθητές. Είπε πάλι για εκείνους: «Οι μεν από εριστικότητα», δηλαδή οι εχθροί· όχι με αγνά ελατήρια, ούτε με υγιή σκοπό, αλλά «νομίζοντας ότι θα προκαλέσουν θλίψη στα δεσμά μου»· «οι δε από αγάπη»· πάλι αυτό το λέει για τους δικούς του αδελφούς· «γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την απολογία του Ευαγγελίου». «Τι σημασία έχει λοιπόν; Πάντως, με κάθε τρόπο, είτε με πρόφαση είτε με αλήθεια, ο Χριστός καταγγέλλεται». Επομένως, μάταια και άσκοπα χρησιμοποιείται αυτός ο λόγος στην περίπτωση των αιρέσεων.

Τους γράφει την επιστολή από τη Ρώμη, καθώς βρίσκονταν σε μεγάλη αθυμία εξαιτίας των δεσμών του. Για τα δεσμά αυτά τόσο πολύ τους αποτρέπει από το να λυπούνται, ώστε να αισθάνονται ακόμη και μεγάλη χαρά, διδάσκοντάς τους γι' αυτά ότι μέσω αυτών το κήρυγμα αυξάνεται και η πλάνη εξορίζεται. «Μερικοί μεν κηρύττουν τον Χριστό από φθόνο και έριδα, μερικοί δε από αγαθή προαίρεση». Οι εχθροί του κηρύγματος, όταν ο Απόστολος δέθηκε με δεσμά επειδή κήρυττε τον Ιησού, θέλοντας να εξοργίσουν περισσότερο τον Νέρωνα, κήρυτταν και οι ίδιοι τον Ιησού, και έτσι τους συνέβαινε το αντίθετο από αυτό που ήθελαν να κάνουν. Διότι, ενώ επιθυμούσαν να καταλύσουν το κήρυγμα, μάλλον το αύξαναν, έστω και αν δεν κήρυτταν με αγνά ελατήρια, δηλαδή από καρδιάς, και επιδίωκαν ακριβώς αυτό: όχι το να μάθουν οι άνθρωποι την αλήθεια, αλλά το να προκαλέσουν θλίψη στον Απόστολο. «Οι μεν καταγγέλλουν τον Χριστό από εγωιστική αντιδικία, όχι με αγνά ελατήρια, νομίζοντας ότι θα προσθέσουν θλίψη στα δεσμά μου· οι δε από αγάπη, γνωρίζοντας ότι έχω ταχθεί για την υπεράσπιση του Ευαγγελίου. Τι σημασία έχει λοιπόν; Με κάθε τρόπο, είτε με πρόφαση είτε με αλήθεια, ο Χριστός καταγγέλλεται». Όσοι κηρύττουν με αγνά ελατήρια, λέει, το κάνουν αυτό παίρνοντας θάρρος από τη δική μου απολογία. Διότι γνώριζαν ότι η απολογία που θα έκανε ο Απόστολος θα ήταν κοινή και για εκείνους. «Χαίρω· γι' αυτό χαίρω, αλλά και θα χαρώ».

Φιλ 1,17 〈Ή τι γάρ〉 άλλο, λέγει, ει μη τούτο; Δηλαδή: τι άλλο, παρά ότι έχω τεθεί για την απολογία του ευαγγελίου; Φιλ 1,20 〈Όπως πάντοτε, έτσι και τώρα.〉 Πάντοτε μεγαλυνόταν ο Χριστός στον Παύλο, και όταν τον παραχωρούσε να ταλαιπωρείται στα δεσμά και στις μαστιγώσεις, και όταν τον ανέσυρε και τον λύτρωνε. Διότι, αφενός μέσω του πρώτου το κήρυγμα επιβεβαιωνόταν και ισχυροποιείτο, καθώς όσοι έβλεπαν τα δεσμά και τις θλίψεις του Παύλου αναλογίζονταν ότι, εάν το κήρυγμά του δεν ήταν θεϊκό και απολύτως αληθινό, δεν θα παρέδιδε ο ίδιος τον εαυτό του με χαρά σε μύρια κακά, εφόσον θα μπορούσε να απαλλαγεί αν απλώς σταματούσε. Γι' αυτό, ευλόγως μεγαλυνόταν ο Χριστός, καθώς επιβεβαιωνόταν το κήρυγμα. Αφετέρου δε, όταν τον ανέσυρε και τον διέσωζε από τους κινδύνους, αμέσως μεγαλυνόταν. Διότι, εάν η χάρη που προστάτευε τον Παύλο δεν ήταν θεία και υπεράνθρωπη, πώς λύνονταν τα δεσμά; Πώς άνοιγαν οι πύλες; Πώς είχαν συμβεί εκείνα τα μύρια θαύματα; Έτσι λοιπόν, ο Χριστός έδινε μαρτυρία μέσω εκείνων από τα οποία διέσωζε τον Παύλο από τους κινδύνους· και ο Παύλος, πάλι, με την καρτερία του στους πειρασμούς, μαρτυρούσε υπέρ του κηρύγματος· και μέσω αμφοτέρων μεγαλυνόταν ο Χριστός. Έτσι, λοιπόν, και τώρα, λέγει: είτε με σώσει από τον θάνατο ο Χριστός είτε όχι, 〈εν εμοί θα μεγαλυνθεί·〉 διότι εγώ, και όσο ζω, δεν θα απομακρυνθώ από την παρρησία υπέρ του κηρύγματος, και αν χρειαστεί να πεθάνω, έχοντας αυτήν θα πεθάνω. 〈Είτε διά ζωής.〉