Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 1:2

ΟΜΙΛΙΑ Α΄. Ο Παύλος και ο Τιμόθεος, δούλοι του Ιησού Χριστού, προς όλους τους αγίους εν Χριστώ Ιησού που βρίσκονται στους Φιλίππους, μαζί με τους επισκόπους και τους διακόνους· χάρη σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό, τον Πατέρα μας, και τον Κύριο Ιησού Χριστό.

«Μαζί με τους επισκόπους», λέει, «και τους διακόνους, χάρη σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό». Εδώ θα μπορούσε κανείς εύλογα να αναρωτηθεί: Γιατί άραγε, ενώ πουθενά αλλού δεν γράφει προς τον κλήρο, ούτε στη Ρώμη, ούτε στην Κόρινθο, ούτε στην Έφεσο, παρά απευθύνεται κοινώς προς όλους τους αγίους, ή τους πιστούς, ή τους αγαπητούς, εδώ γράφει προς τον κλήρο; Επειδή αυτοί ήταν που και του απέστειλαν βοήθεια, και καρποφόρησαν, και οι ίδιοι έστειλαν σε αυτόν τον Επαφρόδιτο. «Ευχαριστώ τον Θεό μου», λέει, «πάντοτε, για κάθε ενθύμησή σας».

ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Αʹ. «Ο Παύλος και ο Τιμόθεος, δούλοι του Ιησού Χριστού, προς όλους τους αγίους εν Χριστώ Ιησού που βρίσκονται στους Φιλίππους, μαζί με τους επισκόπους και τους διακόνους· χάρη σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.» Αυτήν την επιστολή τη γράφει σε ανθρώπους που έχουν προκόψει στη διδασκαλία. Γι' αυτό και δεν θίγει δογματικά ζητήματα, επειδή είχαν ήδη επαρκή γνώση γύρω από αυτά, εφόσον είχαν απολαύσει πλουσιοπάροχα τέτοιου είδους διδασκαλία από τον ίδιο τον Απόστολο. Δύο κυρίως πράγματα τους συμβουλεύει, τρόπον τινά, σε όλη την επιστολή: το να μην υπερηφανεύονται, επειδή γνωρίζει ότι αυτό αποτελεί φυσικό επακόλουθο για όσους έχουν φτάσει κοντά στην πνευματική τελειότητα, και το να χαίρονται πάντοτε. Διότι λυπούνταν πάρα πολύ ακούγοντας για τα δεσμά του Αποστόλου, για την επικείμενη δίκη και για τον αναμενόμενο θάνατό του. Καθώς δεν έτρεφαν την ελπίδα ότι θα ξέφευγε από τα χέρια του Νέρωνα, ενός ανθρώπου που, εκτός των άλλων, ήταν παράφρων και διακατεχόταν από μανία για φόνους.