Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 2:19

Και αυτό, γράφοντας έτσι, το δήλωνε. Επομένως, δεν θα του έγραφε, αν το γνώριζε αυτό. Όταν δε έγραφε αυτήν την Επιστολή, μαζί του ήταν ο Τιμόθεος· και το δηλώνει από όσα λέει: «Ελπίζω δε εν Κυρίω Ιησού να σας στείλω γρήγορα τον Τιμόθεο»· και πάλι, «Αυτόν μεν ελπίζω να σας τον στείλω αμέσως, μόλις δω την έκβαση των υποθέσεών μου». Διότι ελευθερώθηκε από τα δεσμά, και δέθηκε πάλι, αφού πήγε σε αυτούς. Εκείνο δε που λέει, «Ακόμη και αν προσφέρομαι ως σπονδή στη θυσία και τη λειτουργία της πίστεώς σας»· δεν το λέει σαν να έχει ήδη συμβεί αυτό· αλλά εννοεί, «Και όταν αυτό συμβεί, χαίρομαι», λέει, αποσπώντας τους από την αποθάρρυνση εξαιτίας των δεσμών του· διότι το ότι δεν επρόκειτο τότε να πεθάνει, είναι φανερό από όσα λέει: «Ελπίζω δε εν Κυρίω, ότι και εγώ ο ίδιος θα έλθω γρήγορα σε εσάς»· και πάλι: «Και έχοντας αυτήν την πεποίθηση γνωρίζω, ότι θα μείνω και θα παραμείνω μαζί με όλους σας». Οι δε Φιλιππήσιοι είχαν στείλει σε αυτόν τον Επαφρόδιτο, για να του προσκομίσει χρήματα και για να μάθει τα νέα του· διότι έτρεφαν βαθύτατη αγάπη για αυτόν.

Διότι, για το ότι έστειλαν βοήθεια, άκουσέ τον να λέει: «Τα έχω όλα και περισσεύουν, έχω γεμίσει, αφού έλαβα από τον Επαφρόδιτο αυτά που μου στείλατε». Συγχρόνως, λοιπόν, έστειλαν ανθρώπους και για να τον παρηγορήσουν και για να μάθουν νέα του. Διότι το ότι έστειλαν για να μάθουν τα νέα του, το δηλώνει αμέσως στην αρχή της Επιστολής, όταν γράφει για την κατάστασή του και λέει: «Θέλω δε να γνωρίζετε ότι τα κατ’ εμέ συνέβαλαν μάλλον στην προκοπή του Ευαγγελίου»· και πάλι: «Ελπίζω να σας στείλω γρήγορα τον Τιμόθεο, για να αναθαρρήσω κι εγώ, όταν μάθω τα δικά σας νέα». Το «για να αναθαρρήσω κι εγώ» φανερώνει το εξής: «Όπως εσείς από μεγάλη ανάγκη για πληροφόρηση στείλατε για να μάθετε τα δικά μου νέα, έτσι κάνω και εγώ, για να αναθαρρήσω μαθαίνοντας τα δικά σας». Επειδή λοιπόν είχαν καιρό να του στείλουν, αλλά το έκαναν τότε (διότι αυτό δηλώνει λέγοντας: «Τώρα επιτέλους αναθάλατε στο να φροντίζετε για εμένα»)· και επειδή μάθαιναν ότι αυτός βρισκόταν στα δεσμά (διότι αν άκουσαν για τον Επαφρόδιτο ότι αρρώστησε, ο οποίος δεν ήταν τόσο επιφανής όσο ο Παύλος, πολύ περισσότερο θα άκουγαν για τον Παύλο)· και επειδή ήταν επόμενο να ταράζονται· για τον λόγο αυτό, στα προοίμια της Επιστολής προσφέρει μεγάλη παρηγοριά σχετικά με τα δεσμά του, αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο δεν πρέπει να ταράζονται, αλλά και να χαίρονται. Έπειτα, τους συμβουλεύει σχετικά με την ομόνοια και την ταπεινοφροσύνη, διδάσκοντας ότι αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη ασφάλεια γι' αυτούς, και ότι έτσι μπορούν εύκολα να υπερισχύσουν των εχθρών τους.

ΟΜΙΛΙΑ Θ΄. Ελπίζω δε στον Κύριο Ιησού να σας στείλω σύντομα τον Τιμόθεο, ώστε να αναθαρρήσω κι εγώ, μαθαίνοντας την κατάστασή σας. Διότι δεν έχω κανέναν ισόψυχο, ο οποίος να μεριμνήσει ειλικρινά για τα ζητήματά σας. Διότι οι πάντες επιζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού.

Επομένως, λέγει, επιθυμώ οπωσδήποτε να μάθω την κατάστασή σας. Δες πώς τα αναθέτει όλα στον Χριστό, ακόμη και την αποστολή του Τιμοθέου, λέγοντας: «Ελπίζω δε στον Κύριο Ιησού», δηλαδή, έχω την πεποίθηση ότι ο Θεός θα μου το διευκολύνει αυτό, «για να αναθαρρήσω κι εγώ, όταν πληροφορηθώ τα νέα σας». Όπως ακριβώς, λέγει, σας παρηγόρησα όταν ακούσατε αυτά που ευχόσασταν για εμένα, ότι δηλαδή το Ευαγγέλιο προόδευσε, ότι εκείνοι ντροπιάστηκαν, και ότι με τα μέσα που νόμιζαν ότι θα με βλάψουν, με αυτά ακριβώς με χαροποίησαν· έτσι επιθυμώ να μάθω και τη δική σας κατάσταση, για να αναθαρρήσω κι εγώ μαθαίνοντας τα νέα σας. Αποδεικνύει εδώ ότι εκείνοι έπρεπε να χαίρονται για τα δεσμά του και να ακολουθούν το παράδειγμά του· διότι αυτά του γεννούσαν πολλή χαρά· επειδή η φράση «για να αναθαρρήσω κι εγώ» σημαίνει ακριβώς αυτό: «όπως ακριβώς κι εσείς». Ω, πόσο μεγάλο πόθο έτρεφε για τη Μακεδονία!

Διότι, εάν οι μαθητές είχαν πεισθεί για αυτό, θα είχαν γίνει αναίσχυντοι· τώρα όμως, επειδή περίμεναν ότι θα περάσουν απαρατήρητοι, διορθώθηκαν ευκολότερα. Και κυρίως με αυτό τους επανέφερε, με το να πει: «Για να αναθαρρήσω κι εγώ», και τους έκανε πιο επιμελείς, ώστε, όταν έλθει ο Τιμόθεος, να μη βρει μια άλλη κατάσταση και την αναγγείλει σε αυτόν. Φαίνεται δε ότι και ο ίδιος είχε χρησιμοποιήσει αυτόν τον τρόπο, αναβάλλοντας την άφιξή του, ώστε να μετανοήσουν οι Κορίνθιοι. Γι' αυτό και έγραφε: «Επειδή σας λυπόμουν, δεν ήλθα πλέον στην Κόρινθο». Διότι η αγάπη δεν αποδεικνύεται μόνο με το να αναγγέλλει κανείς τα δικά του, αλλά και με το να ζητά να μάθει τα δικά τους· επειδή αυτό είναι γνώρισμα ψυχής που μεριμνά, ενδιαφέρεται και αγωνιά διαρκώς. Συγχρόνως δε τους τιμά, στέλνοντας τον Τιμόθεο. Τι λες; Στέλνεις τον Τιμόθεο; Για ποιον λόγο άραγε; Ναι, λέγει· «Διότι δεν έχω κανέναν ισόψυχο», δηλαδή από αυτούς που μεριμνούν όμοια με μένα, «ο οποίος θα ενδιαφερθεί ειλικρινά για όσα σας αφορούν». Δεν είχε, λοιπόν, κανέναν από τους συνοδούς του ισόψυχο; Κανέναν. Και τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει: Κάποιον που να νοιάζεται και να φροντίζει για εσάς όμοια με εμένα.

«Προς καύχημά μου κατά την ημέρα του Χριστού, ότι δεν έτρεξα άσκοπα, ούτε κοπίασα μάταια.» Διότι, πραγματικά, το μεγάλο καύχημα των δασκάλων είναι η προκοπή των μαθητών. Μέχρι πότε, όμως, πρέπει να φτάσει η προκοπή, παρά μέχρι την παρουσία του Χριστού; Και το λέει αυτό, ώστε να πεθάνουμε διατηρώντας την, χωρίς να παρεκκλίνουμε καθόλου από αυτήν. Διότι έτσι θα την επιδείξουμε ακέραιη. «Αλλά, κι αν ακόμη προσφέρομαι ως σπονδή πάνω στη θυσία και τη λειτουργία της πίστης σας, χαίρω και συγχαίρω όλους σας. Για το ίδιο δε να χαίρεστε και εσείς, και να συγχαίρετε μαζί μου.» Σπονδή πάντοτε ονομάζει τον θάνατό του, όπως ομοίως λέει και στην προς Τιμόθεον επιστολή: Διότι εγώ ήδη προσφέρομαι ως σπονδή, και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έχει φθάσει. Λέει λοιπόν: Ακόμη κι αν πεθαίνω, και οι εχθροί της αλήθειας με καταδικάζουν σε θάνατο εξαιτίας του κηρύγματος, όχι μόνο δεν λυπάμαι, αλλά χαίρομαι πάρα πολύ. Επομένως, οφείλετε και εσείς να χαίρεστε. «Ελπίζω δε στον Κύριο Ιησού, να σας στείλω γρήγορα τον Τιμόθεο, για να αναθαρρήσω και εγώ, όταν μάθω τα νέα σας.» Σας στέλνω, λέει, τον Τιμόθεο, ώστε, ακούγοντας τα νέα σας, να χαρώ. Όχι επειδή τα αγνοούσε· διότι ο ίδιος έλεγε ότι ευχαριστεί τον Θεό για αυτούς σε κάθε του δέηση.