Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 2:21

ΒΑΡΛ. Και πώς μερικοί από τους κληρικούς της Εκκλησίας του Χριστού, καθώς και από εκείνους που ασχολούνται με τα γράμματα, ούτε σε εκείνον παλαιότερα ούτε σε εμάς τώρα αντιλέγουν; ΟΡΘΟΔ. Η αφροσύνη και η αλαζονεία, οι πονηροί γεννήτορες ακόμη πιο πονηρών αιρέσεων· διότι, όταν κάποιος αγνοεί μερικά από τα θεία, και έπειτα όχι μόνο δεν πείθεται καθόλου από αυτούς που γνωρίζουν, αλλά και στρέφεται εναντίον τους, τότε πλανά πρώτα τον ίδιο του τον εαυτό, και έπειτα όλους όσοι τον ακολουθούν. Και είναι περισσότεροι τώρα, επειδή «σχεδόν όλοι ζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού».

Γι' αυτό ακριβώς δεν έπαυσε να μας κατηγορεί, επειδή λέμε ότι η άκτιστη δύναμη και ενέργεια διαφέρει από την άκτιστη ουσία, παρόλο που προσκυνούμε έναν Θεό τρισυπόστατο, ενεργό και παντοδύναμο, τον οποίο αυτός, με όσα γράφει, πότε τον διχοτομεί σε κτιστά και άκτιστα, και πότε αναιρεί εντελώς την ίδια την ύπαρξή του. Σε αυτούς όμως που επιζητούν τα δικά τους και όχι τα του Ιησού Χριστού, δεν τους ενδιαφέρει απολύτως καθόλου, σε σημείο μάλιστα να εγκαλούν ακόμη και εμάς που υπερασπιζόμαστε την ευσέβεια στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

ΟΜΙΛΙΑ Θ΄. Ελπίζω δε στον Κύριο Ιησού να σας στείλω σύντομα τον Τιμόθεο, ώστε να αναθαρρήσω κι εγώ, μαθαίνοντας την κατάστασή σας. Διότι δεν έχω κανέναν ισόψυχο, ο οποίος να μεριμνήσει ειλικρινά για τα ζητήματά σας. Διότι οι πάντες επιζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού.

Κανείς δεν θα επέλεγε εύκολα, λέει, να κάνει τόσο μεγάλη οδοιπορία για αυτήν την αιτία. Εκείνος που σας αγαπά μαζί με εμένα, είναι ο Τιμόθεος· διότι ήταν μεν δυνατόν να στείλω και άλλους, αλλά κανείς δεν είναι σαν αυτόν. Άρα, αυτό είναι ίδιον εκείνου που έχει την ίδια ψυχή, το να αγαπά τους μαθητές του παρομοίως. Ο οποίος, λέει, θα μεριμνήσει για εσάς με γνήσιο τρόπο· δηλαδή, πατρικά. Διότι όλοι ζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού· δηλαδή, τη δική τους ανάπαυση και το να βρίσκονται σε ασφάλεια. Αυτό το αναφέρει και όταν γράφει προς τον Τιμόθεο. Γιατί όμως οδύρεται για αυτά; Για να εκπαιδεύσει εμάς που τα ακούμε να μην περιπέσουμε στα ίδια, διδάσκοντας τους ακροατές να μην αναζητούν την άνεση. Διότι εκείνος που αναζητά την άνεση, δεν ζητά τα του Χριστού, αλλά τα δικά του· διότι πρέπει κανείς να είναι προετοιμασμένος για κάθε κόπο, για κάθε ταλαιπωρία.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο απειλεί με την τιμωρία, ώστε μέσω του φόβου να εξαλείψει την περιφρόνηση· όταν όμως φοβηθούμε μόνο από την απειλή, δεν μας αφήνει να υποστούμε την εμπειρία της. Δες, λοιπόν, τι λέει προς τον Ιερεμία: «Δεν βλέπεις τι κάνουν αυτοί; Οι πατέρες τους ανάβουν φωτιά, οι γιοι τους συγκεντρώνουν ξύλα, οι γυναίκες τους ζυμώνουν ζυμάρι». Υπάρχει φόβος μήπως ειπωθεί κάτι τέτοιο και για εμάς: «Δεν βλέπεις τι κάνουν αυτοί; Κανείς δεν αναζητά τα του Χριστού, αλλά όλοι τα δικά τους».

Διότι σώφρονα λογισμό και ενάρετη πολιτεία δεν ζητούμε μόνο για μία ημέρα ούτε για δύο και τρεις, αλλά σε όλη τη διάρκεια του βίου και της ζωής μας, καθώς και την προϋπόθεση όλων των αγαθών, το να φρονούμε δηλαδή τα δικά Του. Διότι οι περισσότεροι αναζητούν τα δικά τους, όχι εκείνα του Ιησού Χριστού. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να γίνει αυτό; Επειδή πρέπει, μαζί με την προσευχή, να συνεισφέρουμε και τα από μέρους μας.

Τι λοιπόν σημαίνει η χαρά για τον Τιμόθεο, αν όχι ότι έχουν πεποίθηση και χαίρονται για τα δεσμά χάριν του κηρύγματος; Διότι σε αυτό ακριβώς τους προτρέπει: «Επειδή δεν έχω κανέναν ισόψυχο, ο οποίος να μεριμνήσει με ειλικρίνεια για τα ζητήματά σας. Διότι όλοι ζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού. Την αποδεδειγμένη όμως αξία του τη γνωρίζετε, ότι δηλαδή υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο, όπως το παιδί τον πατέρα. Αυτόν λοιπόν ελπίζω να στείλω». Αυτό είναι το μέγιστο εγκώμιο για τον Τιμόθεο, το ότι είναι ισόψυχος με τον διδάσκαλό του· ταυτόχρονα όμως αποτελεί και προτροπή να τον υποδεχθούν με χαρά, σαν να έβλεπαν τον ίδιο τον Απόστολο. «Αμέσως μόλις δω την εξέλιξη της υποθέσεώς μου. Έχω δε πεποίθηση στον Κύριο.

Πού να πορευτώ μακριά από το Πνεύμα σου; Και από το πρόσωπό σου πού να φύγω; Εάν ανέβω στον ουρανό, εσύ είσαι εκεί. Και εάν στρώσω την κλίνη μου στον άδη, είσαι παρών. Εάν πάρω τα φτερά μου την αυγή και κατασκηνώσω στα πέρατα της θάλασσας, και εκεί το χέρι σου θα με οδηγήσει και θα με κρατήσει η δεξιά σου. [4] Γι' αυτό ο Αγάπιος, ως φυγάς, φτάνοντας στην Αλεξάνδρεια, δεν διέφυγε από τη δεξιά της θείας δίκης, αλλά, αφού συνελήφθη από αυτήν, τιμωρούνταν. Δεν παραδόθηκε στους νόμους όπως προηγουμένως (διότι πάλι θα απέφευγε την τιμωρία με χρήματα, επειδή όλοι αναζητούν τα δικά τους συμφέροντα και όχι εκείνα του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με τον θείο Απόστολο), αλλά χτυπήθηκε αόρατα με μια σκληρή και αναπόφευκτη πληγή. Η πληγή αυτή ήταν μια ασθένεια που εξαπλωνόταν σε όλο το σώμα, την οποία οι γιατροί ονομάζουν πάρεση. Ελπίζοντας δε να διαφύγει και από αυτή την ασθένεια (διότι δεν θεωρούσε την πάθηση έργο της θείας δίκης, αλλά σωματικό σύμπτωμα), καλούσε συνεχώς τους γιατρούς.