Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 2:22

«Την αποδεδειγμένη όμως αξία του», λέει, «τη γνωρίζετε, ότι δηλαδή, σαν παιδί προς τον πατέρα του, υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο». Και ότι δεν τα λέω αυτά τυχαία, λέει, εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε καλά ότι, σαν παιδί προς τον πατέρα του, υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο. Εδώ προβάλλει τον Τιμόθεο, και πολύ σωστά, ώστε να λάβει από αυτούς πολλή τιμή. Το ίδιο κάνει και όταν στέλνει επιστολή προς τους Κορινθίους, λέγοντας: «Κανείς να μην τον περιφρονήσει· διότι εργάζεται το έργο του Κυρίου, όπως και εγώ»· δεν το κάνει αυτό επειδή μεριμνά μόνο για εκείνον, αλλά για εκείνους που τον υποδέχονται, ώστε να αποκομίσουν μεγάλο μισθό. «Αυτόν, λοιπόν», λέει, «ελπίζω να τον στείλω αμέσως, μόλις δω πώς θα εξελιχθούν τα δικά μου πράγματα». Δηλαδή: Όταν δω σε ποια κατάσταση βρίσκομαι και ποια έκβαση θα έχουν οι υποθέσεις μου. «Έχω δε την πεποίθηση στον Κύριο, ότι και εγώ ο ίδιος σύντομα θα έλθω προς εσάς». Δεν τον στέλνω γι' αυτόν τον λόγο, επειδή τάχα δεν πρόκειται να έλθω εγώ, αλλά «για να αναθαρρήσω, μαθαίνοντας τα νέα σας», ώστε να μην βρίσκομαι σε άγνοια κατά τον ενδιάμεσο χρόνο. «Έχω δε την πεποίθηση στον Κύριο», λέει· δηλαδή, εάν το θέλει ο Θεός.

Γι' αυτό και παντού τον εξισώνει με τον εαυτό του, άλλοτε μεν λέγοντας: «Όπως το παιδί με τον πατέρα, έτσι δούλεψε μαζί μου»· και άλλοτε: «Διότι εργάζεται το έργο του Κυρίου, όπως και εγώ»· εδώ μάλιστα τον ονομάζει και αδελφό, καθιστώντας τον με κάθε τρόπο σεβαστό στους Κορινθίους. Διότι είχε παρευρεθεί εκεί, όπως είπα, και είχε δώσει αποδείξεις της αρετής του. «Προς την Εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο». Πάλι τους ονομάζει Εκκλησία, συγκεντρώνοντας και συνδέοντας τους πάντες σε ένα σώμα. Διότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει μία Εκκλησία, εάν αυτοί που ανήκουν σε αυτήν είναι διχασμένοι και στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. «Μαζί με όλους τους αγίους που βρίσκονται σε ολόκληρη την Αχαΐα». Συγχρόνως τιμά και τους Κορινθίους, απευθύνοντας χαιρετισμό προς όλους μέσω της δικής τους επιστολής, και συγκεντρώνει ολόκληρο το έθνος. Τους ονομάζει δε αγίους, δείχνοντας ότι εάν κάποιος είναι ακάθαρτος, μένει έξω από αυτήν την προσωνυμία. Γιατί όμως, ενώ γράφει στη μητρόπολη, απευθύνει μέσω αυτής επιστολή προς όλους, πράγμα που δεν το κάνει παντού; Για παράδειγμα, όταν έστελνε επιστολή στους Θεσσαλονικείς, ασφαλώς δεν έστελνε και στους Μακεδόνες· και όταν έγραφε στους Εφεσίους, παρομοίως δεν συμπεριέλαβε ολόκληρη την Ασία· ούτε και η προς Ρωμαίους Επιστολή έχει σταλεί και προς εκείνους που κατοικούν στην Ιταλία. Αλλά εδώ το κάνει αυτό, καθώς και στην προς Γαλάτας.

Υπόμνημα του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, του Χρυσοστόμου, στην Προς Τιμόθεον Πρώτη Επιστολή. Υπόθεση. Ένας από τους μαθητές του Αποστόλου ήταν και ο Τιμόθεος. Και ο Λουκάς μαρτυρεί ότι ήταν ένας θαυμαστός νέος, για τον οποίο έδιναν καλή μαρτυρία οι αδελφοί στα Λύστρα και το Ικόνιο· ο οποίος έγινε ταυτόχρονα μαθητής και δάσκαλος. Και ήταν τόσο πολύ συνετός, ώστε, αν και άκουγε τον Παύλο να κηρύττει την πίστη χωρίς περιτομή, και έχοντας μάθει ότι και στον Πέτρο αντιστάθηκε για τον λόγο αυτόν, επέλεξε όχι μόνο να μην κηρύξει το αντίθετο, αλλά και να την υποστεί ο ίδιος· διότι τον περιέτεμε, λέει η Γραφή, σε τέτοια ηλικία· και έτσι του εμπιστεύθηκε όλη την οικονομία της διακονίας. Θα αρκούσε βέβαια η βαθιά αγάπη του Παύλου για να δείξει ποιος είναι αυτός ο άνδρας. Διότι και αλλού δίνει μαρτυρία γι' αυτόν γράφοντας: «Γνωρίζετε τη δοκιμασμένη αξία του, ότι, όπως το παιδί προς τον πατέρα, έτσι υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο». Και στους Κορινθίους πάλι στέλνει επιστολή λέγοντας: «Έστειλα σε εσάς τον Τιμόθεο, ο οποίος είναι αγαπητό μου τέκνο και πιστό στον Κύριο»· και πάλι: «Προσέχετε να μην τον περιφρονήσει κανείς· διότι εργάζεται το έργο του Κυρίου, όπως κι εγώ». Και γράφοντας προς τους Εβραίους έλεγε: «Να γνωρίζετε ότι ο αδελφός Τιμόθεος έχει απελευθερωθεί»· και από παντού θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει τη μεγάλη αγάπη προς αυτόν. Και τα θαύματα που γίνονται στις μέρες μας αποδεικνύουν την παρρησία του ενώπιον του Θεού.

Και για αυτά πάλι μάρτυρας είναι ο ίδιος ο Παύλος, λέγοντας τα εξής: Κανείς λοιπόν ας μην τον περιφρονήσει· διότι εργάζεται το έργο του Κυρίου, όπως κι εγώ. Είδες πώς μαρτυρεί ότι διαθέτει απαράλλακτο ζήλο με εκείνον; Έπειτα, για να μη θεωρηθεί ότι τα λέει αυτά χαριστικά, καθιστά τους ίδιους τους ακροατές μάρτυρες της αρετής του νέου, λέγοντας τα εξής: Γνωρίζετε δε την αποδεδειγμένη αξία του, ότι δηλαδή, όπως το τέκνο προς τον πατέρα, έτσι υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο· εσείς έχετε λάβει πείρα της αρετής του και της δοκιμασμένης του ψυχής.

Τι λοιπόν σημαίνει η χαρά για τον Τιμόθεο, αν όχι ότι έχουν πεποίθηση και χαίρονται για τα δεσμά χάριν του κηρύγματος; Διότι σε αυτό ακριβώς τους προτρέπει: «Επειδή δεν έχω κανέναν ισόψυχο, ο οποίος να μεριμνήσει με ειλικρίνεια για τα ζητήματά σας. Διότι όλοι ζητούν τα δικά τους, όχι τα του Ιησού Χριστού. Την αποδεδειγμένη όμως αξία του τη γνωρίζετε, ότι δηλαδή υπηρέτησε μαζί μου για το Ευαγγέλιο, όπως το παιδί τον πατέρα. Αυτόν λοιπόν ελπίζω να στείλω». Αυτό είναι το μέγιστο εγκώμιο για τον Τιμόθεο, το ότι είναι ισόψυχος με τον διδάσκαλό του· ταυτόχρονα όμως αποτελεί και προτροπή να τον υποδεχθούν με χαρά, σαν να έβλεπαν τον ίδιο τον Απόστολο. «Αμέσως μόλις δω την εξέλιξη της υποθέσεώς μου. Έχω δε πεποίθηση στον Κύριο.