Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 2:25

Κεφάλαιο Αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όποιος δέχεται εσάς, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. Και όποιος δεν σας δεχθεί ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας από την οικία εκείνη ή από την πόλη, τινάξτε τη σκόνη των ποδιών σας. Αλήθεια σας λέω, θα είναι πιο ανεκτό για τη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων κατά την ημέρα της κρίσεως παρά για την πόλη εκείνη. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εκείνος που δέχεται οποιονδήποτε στείλω, δέχεται εμένα· και εκείνος που δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Θεώρησα όμως αναγκαίο να στείλω προς εσάς τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργό και συστρατιώτη μου, που είναι και δικός σας απόστολος και λειτουργός των αναγκών μου. Και μετά από λίγα: Υποδεχθείτε τον λοιπόν εν Κυρίω με κάθε χαρά, και ανθρώπους σαν κι αυτόν να τους έχετε σε τιμή.

Ίσως να υποπτεύονταν ότι τα προηγούμενα είχαν λεχθεί για λόγους παρηγοριάς. Τι κάνει, λοιπόν, και πώς διαλύει την υποψία; «Στέλνω σε εσάς τον Τιμόθεο», λέει· διότι πράγματι επιθυμούσαν να ακούσουν τα πάντα σχετικά με αυτόν. Και για ποιο λόγο δεν είπε, «Για να μάθετε τα δικά μου», αλλά, «Για να μάθω τα δικά σας»; Διότι τα δικά του νέα επρόκειτο να τα αναγγείλει ο Επαφρόδιτος, πριν από τον Τιμόθεο· γι' αυτό προχωρώντας λέει: «Θεώρησα όμως αναγκαίο να στείλω προς εσάς τον αδελφό Επαφρόδιτο». «Τα δικά σας όμως», λέει, «θέλω να μάθω». Διότι ήταν φυσικό αυτός να έχει περάσει πολύ χρόνο κοντά στον Παύλο εξαιτίας της σωματικής του ασθένειας.

βʹ. Παρατήρησε πώς εξαρτά τα πάντα από τον Θεό και δεν λέει τίποτε από δική του διάνοια. «Θεώρησα δε αναγκαίο τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργό και συστρατιώτη μου». Και αυτόν πάλι τον αποστέλλει με τα ίδια εγκώμια, με τα οποία και τον Τιμόθεο. Διότι εκείνον τον σύστησε με βάση τα εξής δύο: ότι τους αγαπά, λέγοντας, «ο οποίος γνησίως θα μεριμνήσει για τα δικά σας», και ότι ευδοκίμησε στο Ευαγγέλιο. Και τούτον πάλι τον επαίνεσε με βάση τα ίδια και για την ίδια αιτία για την οποία και εκείνον. Πώς; Διότι το να τον ονομάσει αδελφό και συνεργό, και να μη σταθεί μόνο σε αυτό, αλλά να προσθέσει και το «συστρατιώτη», αποδεικνύει τη μεγάλη του συμμετοχή στους κινδύνους και μαρτυρεί για αυτόν τα ίδια τα οποία μαρτυρεί και για τον εαυτό του.

Το δε «συστρατιώτη» σημαίνει περισσότερα από το «συνεργό». Διότι ίσως κάποιος να συνεργάστηκε σε απλές υποθέσεις, αλλά σε πόλεμο και σε κινδύνους όχι πλέον· με το να τον αποκαλέσει όμως «συστρατιώτη», φανέρωσε και αυτό ακριβώς. «Τον δικό σας», λέει, «απόστολο και λειτουργό στην ανάγκη μου, να τον στείλω σε εσάς». Δηλαδή, τα δικά σας τα χαρίζω σε εσάς. Είτε στέλνουμε σε εσάς τον δικό σας άνθρωπο είτε αυτόν που σας διδάσκει. Πάλι προσθέτει πολλά για την αγάπη του, λέγοντας: «Επειδή επιθυμούσε πολύ όλους σας και αγωνιούσε, διότι ακούσατε ότι αρρώστησε». Και πράγματι, αρρώστησε φτάνοντας κοντά στον θάνατο· αλλά ο Θεός τον ελέησε, και όχι μόνο αυτόν, αλλά και εμένα, για να μην έχω λύπη πάνω στη λύπη.

Με τη φράση «εξ αυτής», αναφέρεται στη δίκη. Το δε νόημα είναι το εξής: Θα εξετάσω, λέει, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα γύρω από τη δίκη μου, και έτσι θα σας τον στείλω. «Επειδή έχω την πεποίθηση ότι και εγώ ο ίδιος θα έρθω σύντομα». Γνωρίζει μέσω του Πνεύματος ότι τα σχετικά με την πρώτη του απολογία θα είναι εύκολα, και θα διαφύγει και τον θάνατο και τα δεσμά· και ότι έτσι ακριβώς συνέβη, το φανέρωσε στην προς Τιμόθεον επιστολή, λέγοντας: «Στην πρώτη μου απολογία κανείς δεν με συμπαραστάθηκε, αλλά όλοι με εγκατέλειψαν. Ο δε Κύριος με συμπαραστάθηκε, και σώθηκα από το στόμα του λέοντος». «Θεώρησα, όμως, αναγκαίο να στείλω σε εσάς τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργάτη και συστρατιώτη μου, που είναι δικός σας απόστολος και λειτουργός των αναγκών μου, επειδή ποθούσε πολύ να σας δει όλους». Μεγάλη είναι η σύσταση για τον καθένα από τους μαθητές, αφού τον μεν Επαφρόδιτο αποκαλεί συνεργάτη και συστρατιώτη, τον δε Τιμόθεο ομόψυχο.