Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 2:29

Κεφάλαιο Αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όποιος δέχεται εσάς, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. Και όποιος δεν σας δεχθεί ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας από την οικία εκείνη ή από την πόλη, τινάξτε τη σκόνη των ποδιών σας. Αλήθεια σας λέω, θα είναι πιο ανεκτό για τη γη των Σοδόμων και των Γομόρρων κατά την ημέρα της κρίσεως παρά για την πόλη εκείνη. ΙΩΑΝΝΗΣ. Εκείνος που δέχεται οποιονδήποτε στείλω, δέχεται εμένα· και εκείνος που δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Θεώρησα όμως αναγκαίο να στείλω προς εσάς τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργό και συστρατιώτη μου, που είναι και δικός σας απόστολος και λειτουργός των αναγκών μου. Και μετά από λίγα: Υποδεχθείτε τον λοιπόν εν Κυρίω με κάθε χαρά, και ανθρώπους σαν κι αυτόν να τους έχετε σε τιμή.

Σαν να έλεγε: Αποβάλλω αυτήν την αθυμία. Να τον δεχθείτε, λοιπόν, εν Κυρίω με κάθε χαρά. «Εν Κυρίω», που σημαίνει πνευματικά. Δηλαδή, με πολλή προθυμία· μάλλον δε το «εν Κυρίω» σημαίνει το εξής: με το θέλημα του Θεού. Να τον υποδεχθείτε με τρόπο αντάξιο των αγίων, και όπως αρμόζει να υποδέχεται κανείς τους αγίους, «με κάθε», λέει, «χαρά».

Γιατί εσύ, που τα διατάζεις αυτά, δεν προσέρχεσαι ο ίδιος για να τα εκπληρώσεις; Πες μου, δεν σου προσφέρει εκείνος μεγαλύτερη υπηρεσία από ό,τι εσύ τα σωματικά αγαθά; Γιατί δεν στέλνεις τον δικό σου υπηρέτη για να τον εξυπηρετήσει; Ο Χριστός ένιψε τα πόδια των μαθητών· αν εσύ προσφέρεις περιποίηση στον δάσκαλο, θεωρείς ότι κάνεις κάτι σπουδαίο; Αλλά ούτε εσύ θέλεις να την προσφέρεις, και εμποδίζεις και τον ίδιο. Τι λοιπόν; Οφείλει να ζει από τον ουρανό; Αλλά δεν το θέλει έτσι ο Θεός. Τι λοιπόν; Οι απόστολοι, λέει κάποιος, είχαν ελεύθερους ανθρώπους να τους υπηρετούν; Θέλεις να ακούσεις και τούτο, το πώς ζούσαν οι απόστολοι; Έκαναν περιοδείες, και άνδρες ελεύθεροι και γυναίκες ευγενείς, για τη δική τους ανάπαυση, έθεταν σε κίνδυνο και τις ψυχές και τα ίδια τους τα κεφάλια. Άκουσε δε και τούτον τον μακάριο που προτρέπει και λέει: «Να έχετε, λοιπόν, σε τιμή τέτοιου είδους ανθρώπους»· και πάλι: «Διότι για το έργο του Θεού έφτασε μέχρι τον θάνατο, αψηφώντας τη ζωή του, για να αναπληρώσει το δικό σας υστέρημα στην υπηρεσία προς εμένα». Βλέπεις τι λέει; Εσύ όμως ούτε έναν λόγο δεν προφέρεις υπέρ του πατέρα σου, πόσο μάλλον να αναλάβεις έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο. Αλλά, θα πει κάποιος, δεν πρέπει να λούζεται. Γιατί, πες μου; Πού έχει απαγορευτεί αυτό; Διότι ούτε η ρυπαρότητα είναι κάτι το καλό. Πουθενά δεν βλέπουμε αυτά τα πράγματα ούτε να κατηγορούνται ούτε να επαινούνται.

Και αυτό το φανέρωσε γράφοντας στους Θεσσαλονικείς: «Διότι και εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε», λέει, «αγαπητοί, τον ερχομό μας σε εσάς, ότι δεν υπήρξε μάταιος, αλλά αφού πρώτα πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους». Στενοχωριόταν, λοιπόν, ο Επαφρόδιτος, επειδή είχαν ακούσει ότι, εξαιτίας του κηρύγματος προς αυτούς, τον περιέβαλε τόσο μεγάλος κίνδυνος, ώστε να φτάσει μέχρι και τον θάνατο. «Για να μην έχω λύπη πάνω στη λύπη. Γι' αυτό τον έστειλα με μεγαλύτερη προθυμία, ώστε, βλέποντάς τον πάλι, να χαρείτε και εγώ να είμαι λιγότερο λυπημένος. Να τον υποδεχθείτε, λοιπόν, εν Κυρίω με κάθε χαρά, και να έχετε σε τιμή τέτοιου είδους ανθρώπους· διότι για το έργο του Χριστού πλησίασε μέχρι τον θάνατο, εκθέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του». Είχε βέβαια λύπη για την απώλεια εκείνων που τον καταδίωκαν.