Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 4:2

〈Το «Δεν θα συνάξω τις συνάξεις τους από αίματα»〉 αναφέρεται στους αποστόλους και σε εκείνους που πίστεψαν μέσω αυτών, καθώς και σε αυτούς που μαρτύρησαν υπέρ της ευσέβειας· διότι αυτών τις συνάξεις δεν θα τις συνάξω από αίματα. Διότι σε αυτά αποδείχθηκαν αθλητές και δόκιμοι και μάρτυρες της αληθείας. 〈«Ούτε πρόκειται να μνημονεύσω τα ονόματά τους μέσω των χειλέων μου.»〉 Διότι αρκεί σε αυτούς το ότι τα ονόματά τους γράφτηκαν στους ουρανούς. Επειδή λοιπόν χείλη και στόμα του Χριστού είναι οι προφήτες και οι ευαγγελιστές και οι απόστολοι, δεν τους επιτράπηκε να γράψουν ή να φανερώσουν τα ονόματα πολλών αγίων ούτε να τα μνημονεύσουν, προκειμένου να μην κουραστούν όσοι διαβάζουν τις Γραφές. Διότι αν τώρα διαβάζοντας τα ονόματα λίγων συχνά αποναρκωνόμαστε, ποιος θα υπέμενε να διαβάσει τόσα πολλά ονόματα; Έτσι κάπου και ο Παύλος, μνημονεύοντας αγίους συνεργούς, αφού ονόμασε έναν, τους άλλους τους αποσιώπησε, λέγοντας για δύο άγιες γυναίκες, την Ευοδία και την Συντύχη: 〈«Ναι, παρακαλώ και σένα, γνήσιε σύντροφε, να τις βοηθάς, οι οποίες συναγωνίστηκαν μαζί μου στο ευαγγέλιο μαζί με τον Κλήμεντα και τους υπόλοιπους συνεργούς μου, των οποίων τα ονόματα είναι γραμμένα στη βίβλο της ζωής.»〉 Και αφού ονόμασε έναν, δεν είπε τα ονόματα των άλλων, για να μην αποκάμουν εκείνοι που διαβάζουν την επιστολή.

Πόσο ακλόνητοι έχετε σταθεί. Παρατήρησε πώς μετά την προτροπή ακολουθούν τα εγκώμια: Χαρά και στέφανός μου. Όχι απλώς χαρά, αλλά και δόξα· όχι απλώς δόξα, αλλά και στέφανος· με αυτήν τη δόξα δεν συγκρίνεται τίποτα, το να είναι κανείς στέφανος του Παύλου. Έτσι να στέκεστε σταθεροί εν Κυρίω, αγαπητοί· δηλαδή, στην ελπίδα του Θεού. Την Ευοδία παρακαλώ, και τη Συντύχη παρακαλώ να έχουν το ίδιο φρόνημα εν Κυρίω. Και παρακαλώ και εσένα, γνήσιε σύζυγε, να τις συμπαραστέκεσαι.

Για τον λόγο αυτόν λέγει: Παρακαλώ την Ευοδία και τη Συντύχη να έχουν το ίδιο φρόνημα εν Κυρίω. Παραγγέλλει να θεωρούν ο ένας τον άλλον ανώτερο, προκειμένου να μη διασπώνται εξαιτίας της φιλοδοξίας, ή μάλλον της κενοδοξίας, αλλά παραχωρώντας την τιμή στον πλησίον να ενώνονται και να συνδέονται στενά. Σεμνά, λοιπόν, είναι τα δικά μας, και αποτελούν αληθινό κόσμημα όσα ανήκουν στην ιερή και θεία αγάπη. Ας εξετάσουμε όμως και τις διδασκαλίες που υπάρχουν στον νόμο.

Αυτήν δε τη διαφορά μπορεί κανείς να τη δει από το τέλος της κάθε πλευράς. Διότι για τους μεν, λέει, το τέλος είναι η απώλεια· ενώ για τους δε, το να μετασχηματιστούν και να γίνουν σύμμορφοι με το σώμα της δόξας του Χριστού. Και αυτόν ακριβώς τον μετασχηματισμό, δηλαδή των σωμάτων μας, θα τον επιτελέσει ο Χριστός, επειδή έχει τη δύναμη και έχει τα πάντα υποταγμένα σε Αυτόν· το δε, «και η δόξα τους βρίσκεται στην αισχύνη τους», δηλώνει το εξής, ότι υπερηφανεύονται για εκείνα για τα οποία θα έπρεπε να ντρέπονται. Διότι όλα όσα σχετίζονται με την κοιλιά, είναι αισχύνη και φθορά. «Έτσι να στέκεστε σταθεροί εν Κυρίω, αγαπητοί». Έτσι, δηλαδή πώς; Απεκδεχόμενοι από τους ουρανούς ως Σωτήρα τον Κύριο Ιησού. Και αποκαλεί τους μαθητές δικό του στεφάνι, λέει, επειδή η υπακοή τους στο κήρυγμα γίνεται για τον ίδιο πρόξενος στεφάνων. «Την Ευοδία παρακαλώ, και τη Συντύχη παρακαλώ, να έχουν το ίδιο φρόνημα εν Κυρίω. Ναι, παρακαλώ και εσένα, γνήσιε σύντροφε, να τις βοηθάς, διότι αυτές αγωνίστηκαν μαζί μου για το Ευαγγέλιο, μαζί με τον Κλήμεντα και τους υπόλοιπους συνεργάτες μου».

Ας υπομείνουμε λοιπόν, αγαπητοί, τις θλίψεις της φυλακής, τους πειρασμούς που ακόμη προσδοκώνται, αυτό το ίδιο, το να πεθαίνουμε καθημερινά, να μαρτυρούμε, να αγωνιζόμαστε, μέχρι να έρθει ο καιρός της ειρήνης, τον οποίο ο Κύριος έκρινε επαρκή ως δοκιμασία όσων ομολογούν και ως ανταπόδοση όσων απειθούν. Η μία ημέρα ας οδηγεί στην άλλη με υπομονή και προθυμία, το χέρι ας εργάζεται οποιοδήποτε έργο, το στόμα ας ψάλλει, το σώμα ας δουλαγωγείται, ο νους ας προσέχει τον εαυτό του ώστε να μην ανοίγει τη θύρα στα πάθη, προκειμένου η φυλακή να είναι ευρύχωρη, ευχάριστη, γλυκιά, παλάτι του Χριστού· διότι το αντίθετο είναι προφανές. Υπάρχει πίστη από τους ανθρώπους εκτός φυλακής προς εσάς, τόσο ανδρών όσο και γυναικών, μοναζουσών και λαϊκών. Και δικαιολογημένα· επειδή με τη χάρη του Θεού είστε το φως του Βυζαντίου, για να μην πω όλου του κόσμου. Αλλά ας προσέχουμε τον διάβολο που σπέρνει ζιζάνια ανάμεσα στο σιτάρι, και με το κόσκινο του νου ας αποδεχόμαστε την πίστη, ενώ ας αποτινάζουμε τις κοσμικές προσκολλήσεις, για να μην καταστρέφεται ο αγρός της ψυχής. Είχε και ο μέγας Παύλος αγαπητές γυναίκες· την Απφία, την Περσίδα, και παρακαλεί την Ευοδία και τη Συντύχη να έχουν το ίδιο φρόνημα εν Κυρίω, καθώς κοπίασαν, αγωνίστηκαν και διακόνησαν μαζί του. Και είναι πάντως αναγκαίο να έχουμε τέτοιες σχέσεις, αλλά να τις έχουμε όπως τις είχε εκείνος· διότι λέει για την Πρίσκιλλα και τον Ακύλα, ότι αυτοί για τη ζωή μου υπέβαλαν σε κίνδυνο τον ίδιο τους τον τράχηλο.