Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ 4:21

Αρχίζοντας την αγία Τεσσαρακοστή από την πέμπτη ημέρα του μήνα Φαμενώθ, και την εβδομάδα του σωτήριου Πάσχα από τη δέκατη ημέρα του μήνα Φαρμουθί, καταπαύοντας τις νηστείες τη δέκατη πέμπτη ημέρα του ίδιου μήνα, αργά το βράδυ του Σαββάτου, σύμφωνα με την ευαγγελική παράδοση· εορτάζοντας δε την επόμενη ημέρα, την Κυριακή που ξημερώνει, τη δέκατη έκτη ημέρα του ίδιου μήνα Φαρμουθί, συνάπτοντας στη συνέχεια και τις επτά εβδομάδες της αγίας Πεντηκοστής. Ώστε, έχοντας διανύσει και αυτόν τον καιρό ορθά και με ευσέβεια, να αξιωθούμε την κοινωνία των αγίων, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, δι' ου και μεθ' ου η δόξα ανήκει στον Θεό και Πατέρα μαζί με το Άγιο Πνεύμα εις τους αιώνας. Αμήν. Ασπαστείτε αλλήλους με άγιο φίλημα. Σας ασπάζονται οι αδελφοί που είναι μαζί μου.

Χαιρετήστε κάθε άγιο εν Χριστώ Ιησού. Δεν είναι μικρό και αυτό· διότι αποτελεί δείγμα μεγάλης εύνοιας και το να τους απευθύνει χαιρετισμό μέσω επιστολών. Σας χαιρετούν οι αδελφοί που είναι μαζί μου. Και όμως, έλεγες: «Δεν έχω κανέναν ισόψυχο, ο οποίος να φροντίσει με ειλικρίνεια για τα ζητήματά σας»· πώς λοιπόν λες τώρα: «Οι αδελφοί που είναι μαζί μου»; Είτε αναφέρεται στους αδελφούς που είναι μαζί του, φανερώνοντας ότι δεν έχει κανέναν ισόψυχο ανάμεσα σε όσους τον συνοδεύουν, και όχι για εκείνους που βρίσκονταν στην πόλη (διότι ποια ανάγκη είχαν εκείνοι να επωμιστούν τις υποθέσεις των αποστόλων;), είτε επειδή δεν διστάζει να αποκαλεί και αυτούς αδελφούς. Σας χαιρετούν όλοι οι άγιοι, και μάλιστα εκείνοι που ανήκουν στην οικία του Καίσαρα. Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ας είναι μαζί με όλους σας. Τους ανόρθωσε και τους ενδυνάμωσε, δείχνοντας ότι το κήρυγμα άγγιξε μέχρι και το αυτοκρατορικό παλάτι. Διότι, εάν αυτοί που βρίσκονται στα ανάκτορα περιφρόνησαν τα πάντα για τον Βασιλιά των ουρανών, πολύ περισσότερο οφείλουν να το πράξουν αυτό οι ίδιοι. Και τούτο αποτελούσε απόδειξη της αγάπης του Παύλου, το ότι δηλαδή διηγούνταν πολλά γι' αυτούς και έλεγε σπουδαία λόγια, γεγονός που προκάλεσε τέτοιο πόθο σε όσους βρίσκονταν στα ανάκτορα, ώστε να στέλνουν χαιρετισμούς σε ανθρώπους που δεν είχαν δει ποτέ. Μάλιστα, επειδή οι πιστοί τότε βρίσκονταν σε θλίψη, η αγάπη ήταν πολύ μεγάλη. Πώς; Διότι και εκείνοι που βρίσκονταν σε απόσταση μεταξύ τους, ήταν στενά ενωμένοι, και όσοι βρίσκονταν μακριά χαιρετούσαν ο ένας τον άλλον σαν να ήταν κοντά, και ο καθένας έτρεφε για τους άλλους συναισθήματα σαν να επρόκειτο για τα ίδια του τα μέλη.

Στον Θεό και Πατέρα μας ας είναι η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Ασπασθείτε κάθε άγιο εν Χριστώ Ιησού. Σας ασπάζονται οι αδελφοί που είναι μαζί μου· σας ασπάζονται όλοι οι άγιοι. Και μάλιστα.» Δες πόσος είναι ο καρπός της διακονίας: το να πλουτίσουν αυτοί με τη δόξα του Χριστού. Συγχρόνως όμως, τους διδάσκει διακριτικά ότι ο Χριστός τούς έδωσε εντολή να προσφέρουν στους δασκάλους για τη δική τους ωφέλεια, ώστε να μετάσχουν στα δικά τους πνευματικά αγαθά. Διότι, πώς δεν θα μπορούσε Εκείνος που πλουτίζει αυτούς, να πλουτίσει και τους δασκάλους; Αλλά το έκανε αυτό κατ' οικονομίαν, ώστε ούτε οι δάσκαλοι να υπερηφανεύονται έναντι των μαθητών, θεωρώντας ότι τους πλουτίζουν δωρεάν, ούτε οι μαθητές να πέφτουν σε ακηδία, θεωρώντας ότι βρίσκονται πάντοτε στην τάξη των φτωχών και ότι δεν τους προσφέρουν τίποτα. Γι' αυτόν τον λόγο πρόσταξε να υπάρχει ανταπόδοση και κοινωνία, αν και αυτά που προσφέρουν οι δάσκαλοι είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερα. «Αυτοί που ανήκουν στον οίκο του Καίσαρα. Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού». Τους παρηγορεί πάρα πολύ με το να αναφέρει ότι το κήρυγμα έχει επικρατήσει στον βασιλικό οίκο, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ασπάζονται και τους πιστούς στους Φιλίππους. «Ας είναι μετά του πνεύματός σας. Αμήν». Δείχνει ότι όλοι προς τους οποίους γράφει την επιστολή είναι πνευματικοί. Διότι αυτό ακριβώς τους το μαρτυρεί μέσα σε ολόκληρη την επιστολή.

Να μνημονεύετε κι εμένα τον αμαρτωλό. Σας ασπάζονται οι αδελφοί που είναι μαζί μου· ο Κύριος να είναι μαζί σας. Αμήν.