Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 1:20

Γι' αυτόν τον λόγο και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου έχει αφιερωθεί από τον συγγραφέα στην προτροπή για την απόκτηση της σοφίας. Η σοφία υμνείται στις εξόδους, ομιλεί με παρρησία στις πλατείες και κηρύσσεται στα άκρα των τειχών. Διότι, βλέποντας ο συγγραφέας τη φιλοτιμία των ανθρώπων και ότι όλοι από τη φύση μας ασπαζόμαστε τη λαμπρότητά της, μέσα από τους επαίνους προς τη σοφία αφυπνίζει τις ψυχές, ώστε να μην την επιδιώκουν με νωθρότητα ούτε ως πάρεργο.

Λέγει ότι ο λόγος της είναι άφθονος παντού, στις οδούς, στις αγορές, στα οχυρώματα της πόλεως. Για τον λόγο αυτόν αναφέρει πύλες και πλατείες και τείχη, υποδηλώνοντας αφενός διά των εξόδων και των πλατειών το περιφανές αυτής, αφετέρου διά των τειχών την ωφέλεια που προέρχεται από αυτήν, και το ότι είναι επαρκής για την πλήρη ασφάλεια του βίου.

Η δε ανακεφαλαίωση συνίσταται στα εξής: Στα προοίμια, γίνεται λόγος για αυτές τούτες τις παροιμίες του Σολομώντα, υιού του Δαβίδ, ο οποίος βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ, για την απόκτηση της γνώσης της σοφίας και της παιδείας. Και ότι αρχή της σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου. Περί του να υπακούει κανείς στους νόμους του πατέρα και να μην απορρίπτει τους θεσμούς της μητέρας. Περί του να μην πλανηθεί, ούτε να συμπορευθεί στους ίδιους δρόμους με εκείνους που διαπράττουν την ανομία· διότι αυτοί έχουν κοινό ταμείο. Ότι η σοφία υμνείται στους δημόσιους χώρους, ενώ οι ασεβείς εμίσησαν τη γνώση. Επειδή καλούσα και δεν με άκουσαν, γι' αυτό, όταν με καλέσουν, δεν θα τους εισακούσω. Περί του: Να δέχεσαι τα λόγια των εντολών, και θα εισακούσει τη σοφία το αυτί σου, για να κατανοήσεις τη δικαιοσύνη και την κρίση. Ω, εσείς που εγκαταλείψατε τις ευθείες οδούς, και χαίρεστε με την κακή διαστροφή. Περί του: Να μην σε κυριεύσει κακή βουλή, για να βρεις ομαλά τα μονοπάτια της δικαιοσύνης. Περί του να μην λησμονείς την τήρηση του νόμου, ώστε να μακροημερεύσεις εν ειρήνη. Περί του να έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό με όλη σου την καρδιά, και να μη θεωρείς τον εαυτό σου συνετό, αλλά να τιμάς τον Κύριο από τους δίκαιους κόπους σου.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΗʹ. — Περί σοφίας, και παιδείας, και συνέσεως. «Η σοφία υμνείται στις εξόδους, και στις πλατείες ομιλεί με παρρησία· στα άκρα των τειχών κηρύσσεται, στις πλατείες των αρχόντων παρακάθεται, και στις πύλες της πόλεως ομιλεί με θάρρος.» «Ο συνετός στα έργα του είναι ευρέτης αγαθών.» «Εκείνος που προσφέρει σοφία από τα χείλη του, με ράβδο κτυπά τον ασύνετο άνδρα.» «Κάνε τη φρόνηση γνώριμη στον εαυτό σου.» «Οι σοφοί θα κληρονομήσουν δόξα. Μακάριος ο άνθρωπος που βρήκε σοφία, και ο θνητός που βρήκε φρόνηση.»

Διότι, όταν τότε θαύμαζαν οι Ιουδαίοι και έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει γράμματα, χωρίς να έχει σπουδάσει;», δεν απαντά: «Εγώ είμαι η άπειρη σοφία του Θεού, στην οποία είναι αποθησαυρισμένοι όλοι οι απόκρυφοι θησαυροί της γνώσης και μέσω εμού πηγάζουν τα νάματα της σοφίας, όπου αυτά πηγάζουν, και κάθε φρόνηση και «επιστήμη έργων» δίδαξε η δική μου φρόνηση και σοφία, και «μέσω εμού οι βασιλείς βασιλεύουν και οι άρχοντες κυβερνούν τη γη» και εγώ είμαι η σοφία που υμνείται στις εξόδους και που εκφράζεται με παρρησία στις πλατείες, εγώ που μιλώ τώρα με παρρησία ανάμεσά σας», αλλά αντί για όλα αυτά και τα παρόμοια, λέει: «Η δική μου διδαχή δεν είναι δική μου, αλλά Εκείνου που με έστειλε», και προσθέτει: «Εκείνος που μιλά από τον εαυτό του, ζητά τη δική του δόξα· ενώ εκείνος που ζητά τη δόξα Αυτού που τον έστειλε, αυτός είναι αληθινός και δεν υπάρχει αδικία μέσα του».