Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 1:29

Και τώρα εμείς σε επικαλούμαστε, και δεν εισακούεις, και ζητούμε από εσένα, και δεν βρίσκουμε έλεος. Διότι εκείνοι που μίσησαν τη σοφία και δεν επέλεξαν τον λόγο του Κυρίου, ούτε θέλησαν να προσέξουν τις βουλές του Θεού, τέτοιους καρπούς θερίζουμε από τα δικά μας σπέρματα, και χορταίνουμε από τη δική μας ανοησία. Διότι μας τύφλωσε η απάτη του βίου, και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού, ούτε ελπίσαμε καθόλου πως υπάρχει μισθός για την οσιότητα· και για τον λόγο αυτόν χορτάσαμε από τα μονοπάτια της ανομίας. Διαβήκαμε δε μονοπάτια αδιάβατα, δηλαδή της θείας επισκοπής· ενώ την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Και ποιος είναι ο πλούτος που συγκεντρώθηκε σε εμάς με αλαζονεία; Παρήλθαν όλα εκείνα σαν σκιά και σαν μήνυμα που προσπερνά, και σαν πλοίο που διασχίζει τα κυματώδη ύδατα, το οποίο, όταν περάσει, δεν μπορεί κανείς να βρει το ίχνος του, ούτε το μονοπάτι της τρόπιδάς του μέσα στα κύματα.

Και ερίζοντας με τη σύνοδο της Νικαίας, έχουν συγκροτήσει και οι ίδιοι πολλές συνόδους και, ενώ σε καθεμία διατυπώνουν μια ομολογία πίστεως, σε καμία δεν παρέμειναν σταθεροί. Αλλά ούτε και πρόκειται να παύσουν να το πράττουν πάντοτε αυτό, επειδή, αναζητώντας με εσφαλμένο τρόπο, δεν θα βρουν τη σοφία την οποία μίσησαν. Παρέθεσα, λοιπόν, από ανάγκη εν μέρει τόσο τα όσα γράφτηκαν από τον Άρειο όσο και εκείνα που μπόρεσα να συγκεντρώσω από όσα αυτοί διατύπωσαν σε διάφορες συνόδους, προκειμένου να μάθετε και να εκπλαγείτε για ποιον λόγο δεν κρύβονται από ντροπή, φιλονικώντας ενάντια σε μια οικουμενική σύνοδο και ενάντια στους ίδιους τους πατέρες τους.

Και σε αυτά μεν αρνήθηκε απροκάλυπτα τον Υιό, γίνεται δε φανερό από όσα προσθέτει ότι εισάγει κάποιον απλό λόγο, σαν μια προσταγή για τα όσα πρέπει να γίνουν, λέγοντας, ότι αυτόν κατ' αυτόν τον τρόπο κηρύττουν όλες οι θείες Γραφές. Διότι ο μεν Δαβίδ λέει γι' αυτόν: «με τον λόγο του Κυρίου στερεώθηκαν οι ουρανοί», και πάλι ο ίδιος: «εξαπέστειλε τον λόγο του και τους γιάτρεψε». Ο δε Σολομών: «θα με αναζητήσουν οι κακοί, και δεν θα με βρουν· διότι μίσησαν τη σοφία, και δεν προτίμησαν τον λόγο του Κυρίου».

Διότι ο μεν Δαβίδ λέγει για αυτόν: «με τον λόγο του Κυρίου στερεώθηκαν οι ουρανοί», και πάλι ο ίδιος: «απέστειλε τον λόγο του και τους θεράπευσε». Ο δε Σολομών: «θα με ζητήσουν οι κακοί, και δεν θα με βρουν· διότι μίσησαν τη σοφία, και δεν προτίμησαν τον λόγο του Κυρίου».

Διότι τότε ο καθένας αποκτά αληθινή επίγνωση των δικών του σφαλμάτων, όταν οι πράξεις φανερωθούν γυμνές από μόνες τους και ελεύθερες από κάθε κάλυμμα απάτης. Δίκαιη είναι η κρίση σου, Θεέ· διότι μας καλούσες, και δεν σε υπακούαμε· μας προσέφερες τα λόγια σου, και δεν δίναμε προσοχή, αλλά ακυρώναμε τις δικές σου βουλές· και στα δικά σου λόγια δεν δίναμε προσοχή. Γι' αυτό, λοιπόν, δίκαια ήλθε πάνω μας απώλεια, και όλεθρος, και καταιγίδα, και θλίψη, και πολιορκία· και τώρα εμείς σε επικαλούμαστε, και δεν εισακούεις· ζητούμε από εσένα, και δεν βρίσκουμε έλεος· διότι ούτε εμείς εισακούσαμε τα δικά σου λόγια· ούτε δείξαμε έλεος στον πλησίον. Διότι εμείς που μισήσαμε τη σοφία, και δεν επιλέξαμε τον φόβο του Κυρίου, ούτε θελήσαμε να προσέξουμε τις βουλές του Θεού, τέτοιους καρπούς δρέπουμε από τους δικούς μας σπόρους, και χορταίνουμε από τη δική μας ανοησία. Διότι μας τύφλωσε η απάτη αυτού του βίου, και δεν γνωρίσαμε τα μυστήρια του Θεού· ούτε ελπίσαμε καθόλου ότι υπάρχει ανταμοιβή για την οσιότητα. Γι' αυτό γεμίσαμε από δρόμους ανομίας και διασχίσαμε αδιάβατες ερήμους, δηλαδή στερημένες από τη θεία επισκοπή, και την οδό του Κυρίου δεν τη γνωρίσαμε. Και τώρα, τι μας ωφέλησε η υπερηφάνεια, και τι μας προσέφερε ο πλούτος μαζί με την αλαζονεία;

Σε αυτούς όμως που δεν θέλουν να μετανοήσουν, αλλά να παραμένουν για πάντα υποδουλωμένοι στην αμαρτία, απευθύνει απειλή ο Δαβίδ, λέγοντας: «όπως λιώνει το κερί μπροστά στη φωτιά, έτσι θα χαθούν οι αμαρτωλοί από το πρόσωπο του Θεού»· και μέσω του Ησαΐα ο Κύριος διακηρύσσει: «Έχετε γίνει για εμένα», λέει, «βάρος ανυπόφορο, δεν θα συγχωρήσω πλέον τις αμαρτίες σας. Όταν απλώνετε τα χέρια σας προς εμένα, θα αποστρέψω τα μάτια μου από εσάς, και εάν πληθύνετε τις δεήσεις, δεν θα σας εισακούσω»· και μέσω του Σολομώντα: «Επειδή σας καλούσα και δεν υπακούατε, και σας απηύθυνα λόγια και δεν προσέχατε, αλλά καθιστούσατε άκυρες τις βουλές μου και δεν δίνατε προσοχή στους ελέγχους μου, γι' αυτό και εγώ θα περιγελάσω την απώλειά σας, και θα χαρώ όταν θα έρθει σε εσάς ο όλεθρος και όταν θα σας βρει θλίψη και συμφορά, και όταν η καταστροφή καταφθάσει σαν καταιγίδα· διότι θα συμβεί, όταν με επικαλεστείτε, εγώ να μην σας εισακούσω· θα με αναζητήσουν οι κακοί και δεν θα με βρουν. Διότι μίσησαν τη σοφία και δεν επέλεξαν τον φόβο του Κυρίου, ούτε ήθελαν να δώσουν προσοχή στις βουλές μου· γι' αυτό θα γευτούν τους καρπούς της δικής τους πορείας, ενώ όποιος με ακούει θα κατοικήσει έχοντας ελπίδα και θα ησυχάσει άφοβα από κάθε κακό».