Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 10:14

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

σοφοὶ κρύψουσιν αἴσθησιν, στόμα δὲ προπετοῦς ἐγγίζει συντριβῇ.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
Εἰ συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς. λέγει ταῦτα πρὸς ἡμᾶς ὁ ἐν Παύλῳ λαλῶν· Ἀπεθάνετε γάρ, φησί, καὶ ἡ ζωὴ ὑμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ θεῷ. ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ ἡ ζωὴ ὑμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ. εἰ τοίνυν νεκροὶ τῇ κάτω φύσει γεγόναμεν εἰς οὐρανὸν ἀπὸ γῆς τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς μετοικίσαντες καὶ ἡ διὰ σαρκὸς ζωὴ κέκρυπται ἀφ᾽ ἡμῶν κατὰ τὸν παροιμιώδη λόγον ὅς φησιν ὅτι Σοφοὶ κρύψουσιν αἴσθησιν, ἀναμένομεν δὲ τὴν ἀληθινὴν ἐν ἡμῖν φανερωθῆναι ζωήν, ἥτις ἐστὶν ὁ Χριστός, ὥστε καὶ ἡμᾶς ἐν δόξῃ φανερωθῆναι μεταποιηθέντας πρὸς τὸ θειότερον, οὕτω τῶν παρόντων ἀκούσωμεν ὡς ἀποθανόντες τῷ σώματι πρὸς μηδεμίαν σαρκώδη διάνοιαν ἐκ τῶν λεγομένων κατασυρόμενοι· ὁ γὰρ νεκρὸς τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις ἐπὶ τὸ καθαρὸν καὶ ἀκήρατον μετοίσει τὰς τῶν ῥημάτων ἐμφάσεις τὰ ἄνω φρονῶν, Οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ πατρὸς καθήμενος, ἐν ᾧ πάθος οὐκ ἔστι τῶν ταπεινῶν τε καὶ χαμαιζήλων νοημάτων λήθην ποιούμενος. ἀκούσωμεν τοίνυν τῶν θείων ῥημάτων, δι᾽ ὧν ὑπογράφει ὁ λόγος τῆς ἀμιάντου νύμφης τὸ κάλλος, ἀκούσωμεν δὲ ὡς ἔξω γεγονότες ἤδη σαρκός τε καὶ αἵματος, εἰς δὲ τὴν πνευματικὴν μεταστοιχειωθέντες φύσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Εάν συναναστηθήκατε με τον Χριστό, να φρονείτε τα άνω, όχι τα επί της γης». Αυτά μας λέει Εκείνος που ομιλεί μέσα από τον Παύλο: «Διότι πεθάνατε», λέει, «και η ζωή σας είναι κρυμμένη μαζί με τον Χριστό στον Θεό. Όταν φανερωθεί ο Χριστός, που είναι η ζωή σας, τότε και εσείς θα φανερωθείτε μαζί του εν δόξη». Εάν, λοιπόν, έχουμε νεκρωθεί ως προς την κατώτερη φύση, μεταφέροντας την ελπίδα της ζωής μας από τη γη στον ουρανό, και η σαρκική ζωή έχει κρυφτεί από εμάς, σύμφωνα με τον παροιμιώδη λόγο που λέει ότι «Οι σοφοί κρύβουν την αίσθηση», και αναμένουμε να φανερωθεί μέσα μας η αληθινή ζωή, η οποία είναι ο Χριστός, ώστε να φανερωθούμε και εμείς εν δόξη, έχοντας μεταμορφωθεί προς το θειότερο, με αυτόν τον τρόπο ας ακούσουμε τα παρόντα λόγια, ως νεκροί ως προς το σώμα, χωρίς να παρασυρόμαστε σε καμία σαρκική έννοια από όσα λέγονται· διότι εκείνος που έχει νεκρωθεί ως προς τα πάθη και τις επιθυμίες, θα ανάγει τα νοήματα των λέξεων στο καθαρό και αμόλυντο, φρονώντας τα άνω, όπου βρίσκεται ο Χριστός καθήμενος εκ δεξιών του Πατρός, στον οποίο δεν υπάρχει κανένα πάθος, παραδίδοντας στη λήθη τα ταπεινά και χαμαίζηλα νοήματα. Ας ακούσουμε, λοιπόν, τα θεία λόγια, μέσω των οποίων ο Λόγος περιγράφει το κάλλος της αμόλυντης νύμφης, και ας τα ακούσουμε σαν να βρισκόμαστε ήδη έξω από τη σάρκα και το αίμα, έχοντας μεταστοιχειωθεί στην πνευματική φύση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Εἰς τὸ ᾆσμα τῶν ᾀσμάτων
ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν Παύλου φωνὴν δόξα τῆς γυναικός ἐστιν ἡ κόμη 〈ἡ〉 διὰ τῶν πλοκάμων τὴν κεφαλὴν ὡραΐζουσα, τοῦτο διὰ τοῦ ἐπαίνου τῶν τῆς νύμφης τριχῶν διδασκόμεθα ὅτι χρὴ τοὺς περὶ τὴν κεφαλὴν τῆς νύμφης θεωρουμένους, δι᾽ ὧν ἡ ἐκκλησία δοξάζεται, κρείττους τῶν αἰσθήσεων εἶναι κρύπτοντας διὰ τῆς σοφίας τὴν αἴσθησιν, καθὼς ἡ Παροιμία φησὶν ὅτι Σοφοὶ κρύψουσιν αἴσθησιν· οἷς οὐχ ὅρασις τοῦ καλοῦ κριτήριον γίνεται, οὐ τῇ γεύσει τὸ ἀγαθὸν δοκιμάζεται, οὐκ ὀσφρήσει τε καὶ ἁφῇ οὐδὲ ἄλλῳ τινὶ αἰσθητηρίῳ ἡ τοῦ καλοῦ ἐπιτρέπεται κρίσις, ἀλλὰ πάσης νεκρωθείσης αἰσθήσεως διὰ μόνης τῆς ψυχῆς τῶν κατ᾽ ἔννοιαν φαινομένων ἀγαθῶν ἐφάπτονταί τε καὶ ἐπορέγονται καὶ οὕτω δοξάζουσι τὴν γυναῖκα, τὴν ἐκκλησίαν, οὔτε τιμαῖς διογκούμενοι οὔτε μικροψυχίαις πρὸς τὰ λυπηρὰ συστελλόμενοι, ἀλλὰ κἂν τέμνεσθαι δέῃ διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, κἂν θηρίοις ἢ πυρὶ παραβάλλεσθαι, κἂν ἄλλο τι τῶν λυπηρῶν ὑπομένειν, τὴν τῶν τριχῶν ἀναισθησίαν ἐν τῇ πείρᾳ τῶν ἀλγεινῶν ὑποκρίνονται. τοιοῦτος Ἠλίας ἦν ὁ ἐκ τοῦ Γαλαὰδ ἀνασχὼν ἐν δασεῖ καὶ αὐχμῶντι τῷ σώματι, δέρμασιν αἰγὸς σκεπαζόμενος, πρὸς πᾶσαν ἀπειλὴν τοῦ τυράννου μένων ἀπτόητος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή λοιπόν, σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου, η δόξα της γυναίκας είναι η κόμη της, η οποία με τους πλοκάμους ομορφαίνει το κεφάλι, μέσα από τον έπαινο των τριχών της νύμφης διδασκόμαστε το εξής: ότι εκείνοι που θεωρούνται ως τα μαλλιά γύρω από το κεφάλι της νύμφης, μέσω των οποίων δοξάζεται η Εκκλησία, πρέπει να είναι ανώτεροι από τις αισθήσεις, κρύβοντας την αίσθηση μέσω της σοφίας, όπως λέει η Παροιμία ότι «οι σοφοί θα κρύψουν την αίσθηση». Για αυτούς η όραση δεν αποτελεί κριτήριο του ωραίου, το αγαθό δεν δοκιμάζεται με τη γεύση, και η κρίση για το καλό δεν ανατίθεται ούτε στην όσφρηση και την αφή ούτε σε οποιοδήποτε άλλο αισθητήριο. Αντιθέτως, αφού νεκρωθεί κάθε αίσθηση, μόνο μέσω της ψυχής αγγίζουν και ποθούν τα αγαθά που κατανοούνται νοητά, και έτσι δοξάζουν τη γυναίκα, δηλαδή την Εκκλησία, χωρίς να υπερηφανεύονται για τις τιμές ούτε να δειλιάζουν από μικροψυχία μπροστά στα λυπηρά. Απεναντίας, ακόμη και αν χρειαστεί να κατακοπούν για την πίστη στον Χριστό, ακόμη και αν ριχτούν σε θηρία ή στη φωτιά, ακόμη και αν υπομείνουν οτιδήποτε άλλο οδυνηρό, μιμούνται την αναισθησία των τριχών κατά τη δοκιμασία των πόνων. Τέτοιος ήταν ο Ηλίας που αναδείχθηκε από τη Γαλαάδ, με σώμα δασύτριχο και σκληραγωγημένο, σκεπασμένος με δέρματα κατσίκας, παραμένοντας απτόητος μπροστά σε κάθε απειλή του τυράννου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες