Εἰσὶν οἱ τὰ ἴδια σπείροντες, οἳ πλείονα ποιοῦσιν· εἰσὶ δὲ οἱ συνάγοντες τὰ ἀλλότρια, οἳ ἐλαττοῦνται. [Ibid.] Ἴδοις σκορπισμὸν, προσόδου ὑπόθεσιν· καὶ συναγωγὴν ἐλαττουμένην· εἰ δὲ εἰσὶ τινὲς, οἷς τοὐναντίον συμβαίνει, σύμφημι, ὅτι οὐκ ἐπὶ πάντων τοῦτο συμβαίνει· ὥστε μὴ ἀναγκαστὴν εἶναι τὴν ἀρετήν. Εἰ γὰρ ἐποίησε πάντας τοὺς πλεονεκτοῦντας πένητας, καὶ πάντας τοὺς ἐλεήμονας πλουσίους, ὡς ἀνάγκης οὔσης, πάντες ἐπέτρεχον· ἀλλ᾽ οὔτε τὸ πᾶν ἐποίησεν, ἵνα μὴ ἀνάγκη ᾖ· οὔτε τὸ πᾶν εἴασεν, ἵνα μὴ πολέμους ἐγείρῃ.
Μετάφραση
Υπάρχουν εκείνοι που σκορπίζουν τα δικά τους αγαθά, οι οποίοι αποκτούν περισσότερα· υπάρχουν όμως και εκείνοι που συγκεντρώνουν τα ξένα, οι οποίοι ελαττώνονται. [Ό.π.] Θα μπορούσε κανείς να δει το σκόρπισμα να γίνεται πρόξενος προσόδου, και τη συγκέντρωση να οδηγεί σε ελάττωση. Εάν πάλι υπάρχουν ορισμένοι στους οποίους συμβαίνει το αντίθετο, συμφωνώ, διότι αυτό δεν συμβαίνει σε όλους, ούτως ώστε η αρετή να μην είναι καταναγκαστική. Διότι, εάν καθιστούσε φτωχούς όλους τους πλεονέκτες και πλούσιους όλους τους ελεήμονες, όλοι θα προσέτρεχαν στην αρετή από ανάγκη. Γι' αυτό ούτε το εφήρμοσε απόλυτα, για να μην υπάρχει αναγκαιότητα, ούτε το άφησε εντελώς ανεξέλεγκτο, για να μην προκαλέσει πολέμους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες