Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 11:4

Διότι, λέει, αγάπησέ την, για να σε αγκαλιάσει· και πάλι ο Εκκλησιαστής αναφέρει: «Καιρός για εναγκαλισμό, και καιρός απομακρύνσεως από τον εναγκαλισμό». Διότι τα μεν σώματα μολύνονται με τις ακάθαρτες περιπτύξεις· η ψυχή όμως, μέσα από την περίπτυξη της σοφίας, ενωνόμενη καθ' ολοκληρίαν μαζί της, γεμίζει από αγιασμό και καθαρότητα. Έτσι, λοιπόν, χαρίζει πνευματική αίσθηση στον νέο. Και πώς δημιουργεί την ορθή σκέψη; Όταν λέει: «Δεν θα ωφελήσουν τα υπάρχοντα κατά την κακή ημέρα». Διότι θέτει στην καρδιά σου την ενθύμηση για εκείνη την ημέρα, κατά την οποία το πλήθος των χρημάτων δεν θα σε βοηθήσει, ούτε θα σε λυτρώσει από την αιώνια κόλαση. Ή όταν λέει: «Οι άκακοι θα κληρονομήσουν τη γη»· εκείνη τη γη, της οποίας κληρονόμοι είναι και οι πράοι, σύμφωνα και με τον Ψαλμωδό που λέει: «Οι δε πράοι θα κληρονομήσουν τη γη»· αλλά και σύμφωνα με τον μακαρισμό του Κυρίου: «Μακάριοι, λέει, οι πράοι, διότι αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη»· και πάλι: «Οι σοφοί θα κληρονομήσουν δόξα».

Λύτρο για την ψυχή του ανθρώπου είναι ο δικός του πλούτος. [Cod. f. 60 a.] Τι λες; Τι κάνεις, εξαίροντας κατ' αυτόν τον τρόπο τα χρήματα; Πρώτον μεν, δεν αναφέρθηκε απλώς σε κάθε είδους πλούτο, αλλά στον προσωπικό, αυτόν που προέρχεται από δίκαιους κόπους· άρα η φτώχεια δεν είναι κακό. Ή εννοεί το εξής: ότι ίσως κανείς δεν θα επέλεγε ούτε καν να απειλήσει τον φτωχό· διότι αυτόν που δεν έχει τίποτα, με τι θα μπορούσε κανείς να τον φοβίσει; Ώστε αυτός ο βίος είναι αμέριμνος. Ή αποκαλεί «δικό του πλούτο» τη δικαιοσύνη, η οποία λυτρώνει από τον θάνατο· δεν αντέχει όμως την απειλή, δηλαδή την προαναγγελία της κολάσεως, εκείνος που είναι φτωχός σε αρετές.

Οι μάρτυρες, ενθυμούμενοι πάντοτε τα λόγια του Σωτήρος και μελετώντας αδιάκοπα τα ρήματα των μαθητών του, απέκρουαν με αυτά τις επιθέσεις των αντιπάλων. «Διότι εμείς, έλεγαν, ω δικαστά, απορρίπτουμε ως βλαβερές και καθόλου ωφέλιμες τις δικές σου υποσχέσεις και δωρεές, καθώς και εκείνου που μιλά και προστάζει μέσω υμών. Διότι, τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; Ή τι αντάλλαγμα θα δώσει κάποιος για την ψυχή του; Ή τι θα τον ωφελήσουν τα υπάρχοντα την ημέρα της οργής; Ή τι θα δώσει κάποιος στον Θεό ως εξιλαστήριο για τον εαυτό του ή ως τίμημα για τη λύτρωση της ψυχής του; Διότι από κοινού ο άφρων και ο ανόητος θα χαθούν, και θα εγκαταλείψουν σε ξένους τον πλούτο τους. Επειδή ούτε η δόξα τους κατεβαίνει μαζί τους στον άδη, αλλά ο τάφος θα γίνει η αιώνια κατοικία τους. Και ο ουρανός, ως κτιστός, θα παρέλθει, και σαν ένδυμα που παλιώνει θα αλλαχθεί. Διότι, εφόσον η συγκρότησή του έγινε μέσα στον χρόνο, μέσα στον χρόνο θα δεχθεί και τη διάλυσή του, όταν το διατάξει ο Θεός, ο οποίος τον άπλωσε σαν δέρμα».