Ὃς φείδεται, φησὶ, ῥῆμα προέσθαι σκληρὸν, νοήμων· κηρία δὲ μέλιτος λόγοι καλοὶ, γλύκασμα δὲ αὐτῶν ἴασις ψυχῆς· εἰσὶν οἳ λέγοντες τιτρώσκουσιν ὡς μάχαιραι, γλῶσσαι δὲ σοφῶν ἰῶνται. Καλὸν δὲ καὶ τὸ θείαις ᾠδαῖς ἀνακεῖσθαι μετρίως· ἡ γὰρ τοιαύτη φαιδρότης ἁγιάζει τὴν ψυχὴν, κατὰ τὸν Ἀπόστολον· Πληροῦσθε, φησὶ, Πνεύματι, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. Καλὸν οὖν τῇ πρὸς τὴν τοιαύτην εὐφροσύνην σπουδῇ προσιέναι, καὶ μὴ διά τινα τρόπον πικρὸν καὶ σκληρὸν ὀκνηρῶς ἔχειν πρὸς τὴν θείαν ᾠδὴν, ὡς μὴ καταξιοῦντα φωνὴν προσκομίσαι πρὸς τὴν τοῦ Θεοῦ μελῳδίαν. Πρὸς γὰρ τοιοῦτον θεῖον πνεῦμα, καὶ πρὸς τὴν ὁμιλίαν τὴν ἱερὰν φαιδρῶς ἔχειν δεῖ οὐκ εἰς ἡδυφωνίαν ἐκλυομένους, οὐδὲ βακήλως διακεῖσθαι εἰς τὰς θείας ᾠδὰς, οὐδὲ μελῳδικῶς ἀνακλᾷν, καὶ περιβλέπεσθαι ὧδε κἀκεῖ, ὅπως ἐπαινεθῇς, ἀλλ᾽ ἐνευφραινομένους Θεῷ, καὶ αὐτῷ μόνῳ ἀρέσκειν σπουδάζοντας, καὶ ἐνταῦθα δὴ μάλιστα, ἵνα τῷ σεμνῷ τὸ ἱλαρὸν κεκραμένον εὑρήσηται, τοῦ μὲν πρὸς Θεὸν φόβου τὴν σεμνότητα παρέχοντος ἡμῖν, τῆς δὲ θείας ᾠδῆς εἰς φαιδρότητα ἐναγούσης, καὶ μίμησιν τῆς αἰωνίου χαρᾶς ἐμποιούσης, ἐν ᾗ τὴν μέλλουσαν ζωὴν οἱ καλῶς ἐμπολιτευσάμενοι ζήσονται παρὰ Κυρίῳ· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Μετάφραση
Όποιος αποφεύγει, λέει, να προφέρει σκληρό λόγο, είναι συνετός· κηρήθρες μελιού είναι οι καλοί λόγοι, και η γλύκα τους είναι ίαση της ψυχής· υπάρχουν κάποιοι που όταν μιλούν πληγώνουν σαν μαχαίρια, ενώ οι γλώσσες των σοφών θεραπεύουν. Είναι καλό επίσης να αφιερώνεται κανείς στις θείες ωδές με μέτρο· διότι μια τέτοια πνευματική φαιδρότητα αγιάζει την ψυχή, σύμφωνα με τον Απόστολο: «Να πληρούσθε», λέει, «από το Πνεύμα, άδοντας και ψάλλοντας στις καρδιές σας προς τον Κύριο». Είναι καλό, λοιπόν, να προσέρχεται κανείς με προθυμία σε μια τέτοια ευφροσύνη, και να μην είναι διστακτικός απέναντι στη θεία ωδή εξαιτίας ενός πικρού και σκληρού χαρακτήρα, σαν να μην καταδέχεται να προσφέρει τη φωνή του για τη μελωδία του Θεού. Διότι απέναντι σε ένα τέτοιο θείο πνεύμα και απέναντι στην ιερή συναναστροφή πρέπει να έχει κανείς διάθεση φαιδρή, χωρίς να παρασύρεται σε επιδείξεις καλλιφωνίας, ούτε να συμπεριφέρεται με μαλθακότητα στις θείες ωδές, ούτε να κάνει επιτηδευμένους μελωδικούς λαρυγγισμούς και να κοιτάζει εδώ κι εκεί για να επαινεθεί, αλλά να ευφραίνεται εν Θεώ, και να φροντίζει να αρέσει μόνο σε Αυτόν. Και μάλιστα σε αυτό ακριβώς το σημείο πρέπει να βρίσκεται το ιλαρό συγκερασμένο με το σεμνό, καθώς ο φόβος προς τον Θεό μάς παρέχει τη σεμνότητα, ενώ η θεία ωδή μάς οδηγεί στη φαιδρότητα, και δημιουργεί μέσα μας τη μίμηση της αιώνιας χαράς, μέσα στην οποία θα ζήσουν τη μέλλουσα ζωή κοντά στον Κύριο όσοι πολιτεύθηκαν ενάρετα· στον Οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες