Τουτέστιν ὁ σοφίας ἀρξάμενος· ὥστε τοῦτο, ὃ νομίζεις φρονήσεως εἶναι τὸ μηδενὸς ἀκούειν, μωρίας ἐστίν· ὃ δὲ νομίζεις μωρίαν εἶναι, τοῦτο σοφίας, τὸ δεῖσθαι ἑτέρου. Ἄφρων αὐθημερὸν ἐξαγγέλλει ὀργὴν ἑαυτοῦ, κρύπτει δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀτιμίαν ἀνὴρ πανοῦργος. [Cod. f. 58 a.] Τουτέστιν ὁ μικρόψυχος καὶ κοῦφος, ἀκαρτέρητός ἐστιν, οὐ φέρει τὸν θυμὸν, φανεροῖ τὴν ὀργὴν αὑτοῦ εὐθέως ἐκ μικροψυχίας· ὁ δὲ φρόνιμος κἂν ὀργίλος ᾖ, συγκαλύπτει ἐν ἑαυτῷ τὴν ὀργήν· ἡ γὰρ ἀτιμία τὴν ὀργὴν δηλοῖ· Γλῶσσαν ἔχει ἄδικον. [Cod. f. 58 b.] Ὁρᾷς καὶ ἐκεῖ γλῶσσαν καὶ ἐνταῦθα· ἀλλ᾽ οὐκ ἴσα τὰ ἀπ᾽ αὐτῆς· ἀλλ᾽ ἐκεῖ μὲν φάρμακα, ἐνταῦθα δὲ τραύματα· τί τούτου γένοιτ᾽ ἂν ἐναντιώτερον; Ὁρᾷς μὴ ἐν φύσει τὸ κακὸν, ὁπόταν ἡ χρῆσις ἐφ᾽ ἑκάτερα φανερὰ ᾖ; Οὐκ ἀρέσει τῷ δικαίῳ οὐδὲν ἄδικον. [Cod. f. 59 a.] Ὥσπερ δὲ οὐκ ἀρέσκει τῷ δικαίῳ οὐδὲν ἄδικον, οὕτως οὐδὲ τῷ ἀδίκῳ τὸ δίκαιον· οὐκ ἄρα παρὰ τὴν φύσιν τῶν πραγμάτων μόνον, ἀλλὰ καὶ παρὰ τὴν κρίσιν τῶν δικαιουμένων τὰ κακά· μή μοι λέγε, ὅτι ὁ δεῖνα ἐσκανδαλίσθη, ὁ δεῖνα ἀπιστεῖ· παρὰ γὰρ αὐτῶν ταῦτα πάντα, οὐ παρὰ τῶν πραγμάτων· ὥσπερ γὰρ, κἂν φανῇ ὁ ἥλιος, καὶ οὕτως οὐδὲν πλέον τῷ νοσοῦντι τὰς ὄψεις, οὕτως κἂν φανερὰ ἀλήθεια ᾖ, κέρδος οὐδὲν τῷ τὴν ψυχὴν διεστραμμένῳ.
Μετάφραση
Δηλαδή αυτός που έχει αρχίσει να αποκτά σοφία. Συνεπώς, αυτό που νομίζεις ότι είναι γνώρισμα φρόνησης, το να μην ακούς δηλαδή κανέναν, είναι γνώρισμα μωρίας· και αυτό που νομίζεις ότι είναι μωρία, αυτό είναι γνώρισμα σοφίας, το να έχεις δηλαδή την ανάγκη του άλλου. Ο άφρων εκδηλώνει αυθημερόν την οργή του, ενώ ο συνετός άνδρας κρύβει τη δική του ατιμία. [Cod. f. 58 a.] Δηλαδή ο μικρόψυχος και επιπόλαιος είναι ανυπόμονος, δεν αντέχει τον θυμό και φανερώνει αμέσως την οργή του εξαιτίας της μικροψυχίας του· ο φρόνιμος όμως, ακόμη κι αν είναι οξύθυμος, συγκρύπτει μέσα του την οργή· διότι η λέξη «ατιμία» εδώ υποδηλώνει την οργή. Έχει γλώσσα άδικη. [Cod. f. 58 b.] Βλέπεις και εκεί να γίνεται λόγος για γλώσσα και εδώ· αλλά τα αποτελέσματά της δεν είναι τα ίδια· αλλά εκεί μεν παράγει φάρμακα, εδώ δε τραύματα· τι θα μπορούσε να είναι πιο αντίθετο από αυτό; Βλέπεις ότι το κακό δεν βρίσκεται στη φύση των πραγμάτων, εφόσον είναι φανερό ότι η χρήση τους μπορεί να γίνει και προς τις δύο κατευθύνσεις; Δεν θα αρέσει στον δίκαιο τίποτα το άδικο. [Cod. f. 59 a.] Και όπως ακριβώς δεν αρέσει στον δίκαιο τίποτα το άδικο, έτσι και στον άδικο δεν αρέσει το δίκαιο· επομένως, τα κακά δεν προέρχονται μόνο από τη φύση των πραγμάτων, αλλά και από την κρίση αυτών που δικαιώνονται. Μη μου λες, ότι ο τάδε σκανδαλίστηκε, ή ο δείνα απιστεί· διότι όλα αυτά προέρχονται από τους ίδιους, όχι από τα πράγματα. Διότι, όπως ακριβώς, έστω κι αν ανατείλει ο ήλιος, αυτό δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο σε εκείνον που έχει άρρωστα μάτια, έτσι και αν ακόμη είναι ολοφάνερη η αλήθεια, δεν προκύπτει κανένα όφελος για εκείνον που έχει διεστραμμένη την ψυχή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες