Μάλιστα μὲν γὰρ κἀκεῖνό μοι ἕωλον φαίνεται. Εἰ γὰρ καὶ ὄντως ἀνάπαυσίς ἐστι τοῖς ἀνδρείοις καὶ γενναίοις ὁ θάνατος, τέλος μὲν ὢν τῶν ἄθλων, ἀρχὴ δὲ τῶν ἐπάθλων· διὸ καὶ περὶ γυναικὸς ἀνδρείας εἴρηται· «Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὐρήσει;» Καὶ ἵνα μή τις ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου τοῦτ’ εἰρῆσθαι νομίσειεν, ἐῤῥήθη ἑτέρωσε· «Γυνὴ ἀνδρεία, στέφανος τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς.» Τό τε τοῦ ἀνδρὸς ὄνομα τὸ ἀνδρεῖον πολλάκις μηνύει)· ἀλλ’ οὖν γε οὐ περὶ γενναίων ἦν τῷ ἀοιδίμῳ Ἰὼβ ἐνταῦθα ὁ λόγος, ἀλλὰ περὶ παντὸς ἀπλῶς ἀνθρώπου, συμφοραῖς ἀφύκτοις περιπαρέντος.
Μετάφραση
Διότι βεβαίως και εκείνο μου φαίνεται αβάσιμο. Διότι, ακόμη κι αν ο θάνατος είναι πράγματι ανάπαυση για τους ανδρείους και τους γενναίους, αποτελώντας το τέλος των αγώνων και την αρχή των επάθλων (γι' αυτό άλλωστε έχει λεχθεί και για την ανδρεία γυναίκα: «Γυναίκα ανδρεία ποιος θα βρει;». Και για να μη νομίσει κανείς ότι αυτό ελέχθη για κάτι το αδύνατο, ελέχθη αλλού: «Η ανδρεία γυναίκα είναι στέφανος για τον άνδρα της». Επίσης, η ίδια η λέξη άνδρας πολλές φορές υποδηλώνει τον ανδρείο), εντούτοις ο λόγος του αοιδίμου Ιώβ εδώ δεν αναφερόταν στους γενναίους, αλλά γενικά σε κάθε άνθρωπο που έχει περιπέσει σε αναπόφευκτες συμφορές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες