Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 13:1

Μοναχοί, ας μην υπερβαίνουμε τα όρια της ταπεινοφροσύνης, μήπως, νομίζοντας ότι έχουμε δίκιο, φθείρουμε την ευλάβειά μας. Γι' αυτό, ας περιφρονήσουμε ακόμη και τη ζημία, εξαιτίας εκείνου που λέει: «Ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί» και «μακάριος είναι εκείνος που τα τρέμει όλα από ευλάβεια». Και, «μη βιάζεσαι μέσα στο πνεύμα σου να θυμώσεις· διότι ο θυμός αναπαύεται στον κόρφο των ασεβών». Είναι γραμμένο: «Ο συνετός υιός είναι υπάκουος στον πατέρα του, ενώ ο ανυπάκουος υιός βρίσκεται σε ατιμία». «Εκείνος που φυλάει το στόμα του, προστατεύει την ψυχή του, ενώ ο προπετής στα χείλη θα τρομοκρατήσει τον εαυτό του». «Για τον δόλιο υιό δεν θα υπάρξει κανένα αγαθό, ενώ εκείνος που τηρεί τις εντολές είναι μακάριος». «Ο νόμος του σοφού είναι πηγή ζωής, ενώ ο άμυαλος θα πεθάνει από παγίδα». «Εκείνος που πορεύεται με ευθύτητα φοβάται τον Κύριο, ενώ εκείνος που διαστρέφει τις οδούς του θα ατιμαστεί». «Θα αναζητήσεις σοφία ανάμεσα στους κακούς και δεν θα βρεις, η επίγνωση όμως στους φρόνιμους είναι εύκολη». «Ο κήπος που δεν έχει φράχτη ποδοπατείται και ερημώνεται, και όποιος δεν φυλάει το στόμα του θα καταστρέψει τους καρπούς του».

Το να υπακούει κανείς στους γονείς είναι θεάρεστο. ΤΙΤΛΟΣ ΚΓʹ. —Περί εκείνων που χτυπούν τον πατέρα και τη μητέρα τους, και για όλα τα κακά που θα ακολουθήσουν αυτούς οι οποίοι ατιμάζουν και απειθούν στους ίδιους τους τους γονείς. «Όποιος χτυπά τον πατέρα του ή τη μητέρα του, με θάνατο να θανατώνεται. Εκείνος που κακολογεί τον πατέρα του ή τη μητέρα του, να θανατώνεται». «Ο άνθρωπος ο οποίος θα κακοποιήσει τον πατέρα του ή τη μητέρα του, με θάνατο να θανατώνεται. Έχοντας μιλήσει άσχημα για τον πατέρα του και τη μητέρα του, είναι ένοχος». «Εάν κάποιος έχει γιο απειθή και προκλητικό, που δεν υπακούει στη φωνή της μητέρας του, και τον παιδαγωγήσουν, και πάλι δεν τους εισακούσει, τότε, αφού τον συλλάβουν ο πατέρας του και η μητέρα του, θα τον οδηγήσουν ενώπιον των γερόντων της πόλης τους, λέγοντας: Αυτός ο γιος μας είναι απειθής και προκλητικός και δεν ακούει τη φωνή μας. Και θα τον λιθοβολήσουν οι άνδρες της πόλης του με πέτρες, και θα πεθάνει». «Καταραμένος να είναι εκείνος που ατιμάζει τον πατέρα του· και όλος ο λαός θα πει: Γένοιτο, γένοιτο». «Ο ανυπάκουος γιος θα οδηγηθεί στην απώλεια». «Εκείνος που ατιμάζει τον πατέρα του και αποδιώχνει τη μητέρα του, θα ντροπιαστεί και θα γίνει αξιοκαταφρόνητος». «Σε εκείνον που κακολογεί πατέρα και μητέρα, θα σβήσει το λυχνάρι του, και οι κόρες των ματιών του θα αντικρίσουν σκοτάδι». «Το μάτι που περιγελά τον πατέρα και ατιμάζει τα γηρατειά της μητέρας, είθε να το εξορύξουν τα κοράκια των φαραγγιών, και να το καταβροχθίσουν οι νεοσσοί των αετών».

ΤΙΤΛΟΣ ΣΤ΄. — Περί του άφρονος, πονηρού και απαίδευτου υιού. «Στον δόλιο υιό τίποτα το αγαθό δεν θα υπάρξει.» «Ο άφρων υιός λυπεί τη μητέρα του. Σαν καταστροφικός άνεμος κατά τον θερισμό γίνεται ο παράνομος υιός.» «Δεν ευφραίνεται ο πατέρας για τον απαίδευτο υιό.» «Ο άφρων υιός περιπαίζει τη μητέρα του.» «Ο ανυπάκουος υιός θα καταλήξει στην απώλεια.» «Οργή προκαλεί στον πατέρα του ο άφρων υιός, και οδύνη σε εκείνη που τον γέννησε.» «Το κακό τέκνο καταριέται τον πατέρα του και δεν ευλογεί τη μητέρα του. Το κακό τέκνο θεωρεί τον εαυτό του δίκαιο. Το κακό τέκνο έχει αλαζονικό βλέμμα και με τα βλέφαρά του υπερηφανεύεται.» «Αποτελεί ντροπή για τον πατέρα το απαίδευτο τέκνο.» «Η κληρονομιά των αμαρτωλών τέκνων θα χαθεί, και το όνειδος θα παραμένει διαρκώς στους απογόνους τους.» ΤΙΤΛΟΣ Ζ΄. — Περί του υετού και της βροχής· και ότι τα ύδατα ανέρχονται από τη γη στον ουρανό. «Αυτόν που δίνει βροχή πάνω στη γη, αυτόν που αποστέλλει νερό σε όλα τα μέρη κάτω από τον ουρανό.» «Όλα όσα θέλησε ο Κύριος τα έκανε, στον ουρανό και στη γη,» και τα λοιπά. «Εκείνος που προσκαλεί το νερό της θάλασσας και το εκχέει σε όλο το πρόσωπο της γης, Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ είναι το όνομά Του.» ΤΙΤΛΟΣ Η΄. — Περί της υγείας· και ότι υπερέχει των πάντων. «Καλύτερα να είναι κανείς φτωχός και υγιής, παρά πλούσιος και να μαστίζεται το σώμα του (από ασθένειες).» «Η υγεία και η ευεξία είναι ανώτερες από κάθε χρυσάφι· το ίδιο και ένα εύρωστο σώμα από τον αμέτρητο πλούτο.»