Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι ἄνθρωποι ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς πράξεως γνωρίζουσι τὸ πρᾶγμα, οἷον· ὅτι Ὁ ἄδικος φαῦλόν ἐστι, καὶ ὁ μοιχὸς κακόν· τοῦτο δὲ καὶ παντί τῳ δῆλον ἂν εἴη· οἱ δὲ σοφοὶ τὰς ἀρχὰς τῶν πράξεων προλέγουσι, καὶ ὥσπερ σύμβολα τῶν τῆς ψυχῆς κινημάτων προαπαγγέλλουσιν· ἵν᾽ ἕκαστος, γινώσκων τὰς ἀρχὰς τῶν κακῶν, φυλάττηται, οἷά ἐστι τὰ προειρημένα· «Μῖσος ἐγείρει νεῖκος· πάντας δὲ τοὺς μὴ φιλονεικοῦντας καλύπτει φιλία.» Ὁ γὰρ φίλερις ἀπὸ μίσους ἔχει τὴν ἀρχὴν τῆς τοιαύτης κακίας, καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι ἀγαπᾷν τὸν φιλονεικοῦντα. Πάλιν δὲ ἐκ τοῦ ἐναντίου, ὁ μὴ φιλονεικῶν γνώρισμα ἀγάπης ἔχει· καὶ οὐκ ἄν τις εἴποι φιλόνεικον τὸν ἀγαπῶντα, ὡς πάλιν τό· «Ἐν ἐπιθυμίαις ἐστὶ πᾶς ἀεργὸς, καὶ ὀξύθυμος πράσσει μετὰ ἀβουλίας.» Τοῦ γὰρ ἀεργοῦ ἐσήμανε τὴν ψυχὴν ἐν πάσαις ἐπιθυμίαις βεβυθίσθαι, καὶ τὸν ὀξύθυμον μηδὲ μίαν ἔχοντα βουλὴν ὀρθὴν ἐδήλωσε.
Μετάφραση
Και οι μεν άλλοι άνθρωποι γνωρίζουν το κάθε πράγμα από το τέλος της πράξεως, όπως για παράδειγμα ότι ο άδικος είναι φαύλος και ο μοιχός κακός· αυτό άλλωστε θα ήταν φανερό στον καθένα. Οι σοφοί, όμως, προλέγουν τις αρχές των πράξεων και τις προαναγγέλλουν ως σύμβολα των κινήσεων της ψυχής, ώστε ο καθένας, γνωρίζοντας τις αρχές των κακών, να προφυλάσσεται, όπως συμβαίνει με όσα προαναφέρθηκαν: «Το μίσος εγείρει φιλονικία, ενώ η φιλία καλύπτει όλους εκείνους που δεν φιλονικούν». Διότι ο εριστικός έχει την αρχή μιας τέτοιας κακίας από το μίσος, και κανείς δεν θα μπορούσε να πει ότι αυτός που φιλονικεί αγαπά. Αντίθετα πάλι, εκείνος που δεν φιλονικεί φέρει το γνώρισμα της αγάπης· και κανείς δεν θα αποκαλούσε φιλόνικο αυτόν που αγαπά, όπως λέει πάλι το εξής: «Κάθε αργόσχολος είναι παραδομένος στις επιθυμίες, και ο οξύθυμος ενεργεί χωρίς σκέψη». Διότι φανέρωσε ότι η ψυχή του αργόσχολου είναι βυθισμένη σε κάθε είδους επιθυμίες, και για τον οξύθυμο δήλωσε ότι δεν έχει καμία απολύτως ορθή κρίση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες