Ὁ δὲ τιμῶν αὐτὸν, ἐλεεῖ πτωχόν. Καὶ μὴν εἰ αὐτὸς αὐτὸν ἐποίησε, τίνος ἕνεκεν ἐλεεῖσθαι χρή; Καὶ γὰρ ἤκουσα πολλῶν τοῦτο λεγόντων· Τίνος ἕνεκεν ἐλεῆσαι πένητα δεῖ; εἰ ἐφίλει αὐτὸν ὁ Θεὸς, οὐκ ἂν αὐτὸν πένητα ἐποίησε. Μέχρι τίνος παίζομεν εἰς τὴν σωτηρίαν τὴν ἡμετέραν; μέχρι τίνος γελῶμεν, ἐφ᾽ οἷς τρέμειν ἐχρῆν καὶ δεδοικέναι καὶ φρίττειν τὸν μιαρὸν τὸν μυρίων γέμοντα κακῶν· τίνα ἐφίλει; Τὸν Λάζαρον, ἢ τὸν πλούσιον; Ταῦτα ἡμᾶς ἀπόλωλεν, ὅτι εἰς ἀστεῖα διαλυόμεθα. Ὁ πεποιθὼς, τουτέστιν ὁ καθαρὸς καὶ θαῤῥῶν τῷ Θεῷ, τῇ ἑαυτοῦ δὲ ὁσιότητι δίκαιος· παρ᾽ ὅσον οὐδεὶς ταῖς ἑτέρου πράξεσι σώζεται ἢ ἀπόλλυται.
Μετάφραση
Εκείνος όμως που Τον τιμά, ελεεί τον φτωχό. Και βέβαια, αν Αυτός τον δημιούργησε, για ποιον λόγο πρέπει να ελεείται; Διότι έχω ακούσει πολλούς να λένε το εξής: Για ποιο λόγο πρέπει να ελεήσουμε τον φτωχό; Αν ο Θεός τον αγαπούσε, δεν θα τον έκανε φτωχό. Μέχρι πότε θα παίζουμε με τη σωτηρία μας; Μέχρι πότε θα γελάμε με εκείνα για τα οποία θα έπρεπε να τρέμουμε, να φοβόμαστε και να φρίττουμε τον μιαρό, που είναι γεμάτος από μύρια κακά; Ποιον αγαπούσε; Τον Λάζαρο ή τον πλούσιο; Αυτά μας έχουν καταστρέψει, το ότι δηλαδή αναλωνόμαστε σε αστεία. Εκείνος που έχει πεποίθηση, δηλαδή ο καθαρός και αυτός που έχει θάρρος στον Θεό, είναι δίκαιος χάρη στη δική του οσιότητα· καθόσον κανείς δεν σώζεται ούτε χάνεται εξαιτίας των πράξεων κάποιου άλλου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες