Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 16:25

Αυτή η ταραχή δεν επεκτείνεται μόνο στη γνώση, αλλά και στις πράξεις· διότι υπάρχουν οδοί του ανθρώπου που φαίνονται να είναι ορθές, αλλά η κατάληξή τους οδηγεί στον πυθμένα του άδη. Και υπάρχει δίκαιος που χάνεται μέσα στη δικαιοσύνη του, και ασεβής που παραμένει μέσα στην κακία του.

Διότι η προς θάνατον αμαρτία είναι τέτοιας φύσεως, ώστε να κατακρημνίζει τον άνθρωπο στον κατώτατο άδη. Επειδή, μολονότι υπάρχουν πολλές αμαρτίες, φαίνεται πως άλλες μεν φέρνουν στα επιφανειακά μέρη του άδη, άλλες δε στα κατώτατα και, όπως θα μπορούσε να πει κανείς, στον ίδιο τον πυθμένα του, για τον οποίο έχει ειπωθεί: «Υπάρχουν οδοί του ανθρώπου που φαίνονται να είναι ορθές, όμως τα τέλη τους βλέπουν προς τον πυθμένα του άδη». Αλλά από εκεί, λέγει, με λύτρωσες, επειδή το έλεός σου υπήρξε μεγάλο προς εμένα. Διότι, έχοντας προσευχηθεί να τύχει μεγάλου ελέους στον ν΄ ψαλμό, όπου είπε, «Ελέησόν με κατά το μέγα έλεός σου», με τα λόγια αυτά εδώ ομολογεί ότι πέτυχε την εκπλήρωση της προσευχής του· γι' αυτό και εκφράζει την ευγνωμοσύνη του όχι επιφανειακά, αλλά με όλη του την καρδιά. Θεέ μου, παράνομοι επαναστάτησαν εναντίον μου, και συναγωγή ισχυρών ζήτησε την ψυχή μου, και δεν έθεσαν εσένα ενώπιόν τους.