Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 17:27

Εκείνος που αποφεύγει να εκστομίσει σκληρό λόγο είναι συνετός. [Ό.π.] Ονόμασε «σκληρό λόγο» τον λογισμό που διεγείρει τον θυμό, ή τον λόγο που ωθεί σε αυτό. Στον ανόητο που ρωτά για τη σοφία, αυτό θα καταλογιστεί ως σοφία. Όταν κάποιος αμαθής και άπειρος ρωτά για σοφούς λόγους ή πράγματα, θεωρείται σοφός, έστω κι αν κάποιος έχει καταστεί ανόητος από την αμάθειά του· τούτο όμως δεν αρκεί για να του λογαριαστεί ως σοφία.

Όποιος αποφεύγει, λέει, να προφέρει σκληρό λόγο, είναι συνετός· κηρήθρες μελιού είναι οι καλοί λόγοι, και η γλύκα τους είναι ίαση της ψυχής· υπάρχουν κάποιοι που όταν μιλούν πληγώνουν σαν μαχαίρια, ενώ οι γλώσσες των σοφών θεραπεύουν. Είναι καλό επίσης να αφιερώνεται κανείς στις θείες ωδές με μέτρο· διότι μια τέτοια πνευματική φαιδρότητα αγιάζει την ψυχή, σύμφωνα με τον Απόστολο: «Να πληρούσθε», λέει, «από το Πνεύμα, άδοντας και ψάλλοντας στις καρδιές σας προς τον Κύριο». Είναι καλό, λοιπόν, να προσέρχεται κανείς με προθυμία σε μια τέτοια ευφροσύνη, και να μην είναι διστακτικός απέναντι στη θεία ωδή εξαιτίας ενός πικρού και σκληρού χαρακτήρα, σαν να μην καταδέχεται να προσφέρει τη φωνή του για τη μελωδία του Θεού. Διότι απέναντι σε ένα τέτοιο θείο πνεύμα και απέναντι στην ιερή συναναστροφή πρέπει να έχει κανείς διάθεση φαιδρή, χωρίς να παρασύρεται σε επιδείξεις καλλιφωνίας, ούτε να συμπεριφέρεται με μαλθακότητα στις θείες ωδές, ούτε να κάνει επιτηδευμένους μελωδικούς λαρυγγισμούς και να κοιτάζει εδώ κι εκεί για να επαινεθεί, αλλά να ευφραίνεται εν Θεώ, και να φροντίζει να αρέσει μόνο σε Αυτόν. Και μάλιστα σε αυτό ακριβώς το σημείο πρέπει να βρίσκεται το ιλαρό συγκερασμένο με το σεμνό, καθώς ο φόβος προς τον Θεό μάς παρέχει τη σεμνότητα, ενώ η θεία ωδή μάς οδηγεί στη φαιδρότητα, και δημιουργεί μέσα μας τη μίμηση της αιώνιας χαράς, μέσα στην οποία θα ζήσουν τη μέλλουσα ζωή κοντά στον Κύριο όσοι πολιτεύθηκαν ενάρετα· στον Οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.