Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 19:5

Μπορούσαμε βέβαια, αγαπητοί αδελφοί, και εξ αρχής, ευθύς μόλις κατασκευάστηκαν οι σκευωρίες εναντίον του συλλειτουργού μας Αθανασίου, ή και μετά την είσοδό του στην Αλεξάνδρεια, να απολογηθούμε για όσα ραδιούργησαν εναντίον του οι περί τον Ευσέβιο, να τους εγκαλέσουμε για όσα εκείνος υπέφερε από αυτούς και να καταδείξουμε όλες τις συκοφαντίες που διατυπώθηκαν εναντίον του. Επειδή όμως τότε δεν το επέτρεπαν οι περιστάσεις, όπως γνωρίζετε και εσείς, και καθώς νομίζαμε ότι τώρα πια, μετά την επάνοδο του επισκόπου Αθανασίου, θα αισχύνονταν και θα ερυθριούσαν για τα τόσο φανερά αδικήματά τους, για τον λόγο αυτόν πείσαμε τους εαυτούς μας να σιωπήσουν. Επειδή όμως, αφού ο άνδρας έπαθε τόσα πολλά, μετά την εξορία του στις Γαλλίες, μετά τη διαμονή του σε ξένο τόπο πολύ μακριά αντί για την πατρίδα του, και μετά το ότι παραλίγο να πεθάνει εξαιτίας των διαβολών τους, αν δεν τύχαινε ενός φιλάνθρωπου βασιλιά —πράγματα με τα οποία κάθε εχθρός, ακόμη και ο πιο ωμός στον θυμό, θα είχε ικανοποιηθεί— αυτοί δεν ερυθριούν, αλλά πάλι συμπεριφέρονται με θράσος εναντίον της Εκκλησίας και του ανδρός, και, αγανακτώντας για την απαλλαγή του, αποτολμούν δεύτερες, χειρότερες ενέργειες. Και κατηγορούν με ευκολία, μην υπολογίζοντας τον φόβο για όσα είναι γραμμένα στις Άγιες Γραφές: «ο ψευδομάρτυρας δεν θα μείνει ατιμώρητος» και «το στόμα που συκοφαντεί θανατώνει την ψυχή». Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορούμε πλέον να σιωπούμε, αλλά εκπλησσόμαστε με την πονηρία τους και την ακόρεστη εριστικότητά τους στο να πλέκουν σκευωρίες.

Γνωρίζοντας το γεγραμμένο, ότι «εκείνα που είδαν τα μάτια σου, αυτά να λες», και ότι «ο ψευδομάρτυρας δεν θα μείνει ατιμώρητος», μαρτυρούμε όσα είδαμε, κυρίως επειδή η σκευωρία που στήθηκε εναντίον του επισκόπου μας Αθανασίου κατέστησε αναγκαία τη μαρτυρία μας. Απορούμε βεβαίως πώς ο Ισχύρας συγκαταλέχθηκε καν στα μέλη της Εκκλησίας, για τον οποίο θεωρούμε αναγκαίο να μιλήσουμε πρώτα. Ο Ισχύρας ουδέποτε υπήρξε λειτουργός της Εκκλησίας, αλλά πριν από αυτά διέδιδε για τον εαυτό του ότι ήταν πρεσβύτερος του Κολλούθου, δεν έπειθε όμως κανέναν παρά μόνο τους συγγενείς του. Διότι ούτε ναό απέκτησε ποτέ, ούτε θεωρήθηκε ποτέ γενικώς κληρικός από όσους βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από το χωριό του, παρά μόνο, όπως προείπαμε, από τους συγγενείς του. Και όμως, μολονότι απέδωσε στον εαυτό του τέτοιον τίτλο, κατά τη σύνοδο που συγκλήθηκε στην Αλεξάνδρεια με την παρουσία του πατέρα μας Οσίου, καθαιρέθηκε και έγινε δεκτός στη σύναξη ως λαϊκός· και έτσι παρέμεινε στο εξής, έχοντας εκπέσει ακόμη και από την ψευδή εντύπωση ότι κατείχε το αξίωμα του πρεσβυτέρου. Όσο για το ήθος του, θεωρούμε περιττό να μιλήσουμε, αφού όλοι μπορούν να γνωρίζουν τέτοια πράγματα. Επειδή, όμως, συκοφάντησε τον επίσκοπό μας Αθανάσιο για θραύση ιερού ποτηρίου και Αγίας Τράπεζας, θεωρήσαμε επιτακτική ανάγκη να σας διηγηθούμε και για αυτό.

Ο ελεήμων άνθρωπος είναι μακρόθυμος, το δε καύχημά του επιπίπτει στους παρανόμους. [Cod. f. 84 b.] Ή εννοεί αυτό, ότι όταν αυτός μακροθυμεί, καυχώνται οι παράνομοι· ή ότι αυτοί καυχώνται εις βάρος του εαυτού τους· διότι σε κανέναν άλλον δεν αρμόζει να κατακαυχάται, παρά μόνο στον μακρόθυμο εναντίον των παρανόμων. Διότι δίπλα στη θέληση βρίσκεται η πράξη. Δεν είναι αγνές οι προσευχές που προέρχονται από μίσθωμα πόρνης. [Ibid.] Από κακή προέλευση δεν δέχεται ο Θεός προσφορά· και η κατάσταση της ακάθαρτης ψυχής είναι απρόσδεκτη. Από τον Κύριο ταιριάζεται η γυναίκα στον άνδρα. [Cod. f. 82 a.] Ή εννοεί αυτό, ότι ανήκει στον Θεό η συγκρότηση του γάμου· διότι αυτό είναι πολύ ανώτερο από εκείνο, εννοώ από τα χρήματα· ή αναφέρεται στον ίδιο τον γάμο και την πράξη, ή επειδή θέλει να δείξει πόσο σπουδαίο είναι να επιτύχει κανείς αγαθή γυναίκα. Όποιος φυλάσσει την εντολή. Επειδή οι εντολές δόθηκαν με μάρτυρες τον ουρανό και τη γη, ονομάζονται μαρτύρια. Γι' αυτό και ο νους που τα δέχθηκε, ονομάζεται μάρτυρας, και όποιος τα διαψεύσει, δεν θα παραμείνει ατιμώρητος.

Αυτός που είναι κακός στον εαυτό του, σε ποιον θα είναι καλός; Τέκνο μου, ανάλογα με αυτά που έχεις, να κάνεις καλό στον εαυτό σου.» «Εναντίον αυτού που είναι άσπλαχνος με το ψωμί, η πόλη θα γογγύσει. ΤΙΤΛΟΣ ΙΑʹ. —Περί αυτού που αρέσκεται να κατηγορεί και να κατακρίνει. «Εκείνος που κατηγορεί άδικα, δεν θα διαφύγει.» «Μην αναπτύσσεις έχθρα με κάποιον άνθρωπο χωρίς λόγο, για να μην σου κάνει κάποιο κακό.» ΤΙΤΛΟΣ ΙΒʹ. —Περί φθόνου και ζήλιας. «Βγήκαν οι γυναίκες χορεύοντας σε συνάντηση του Δαβίδ και έλεγαν: Ο Σαούλ πάταξε τις χιλιάδες του, και ο Δαβίδ τις μυριάδες του. Και ο λόγος αυτός φάνηκε κακός στα μάτια του Σαούλ, και είπε: Στον Δαβίδ έδωσαν τις μυριάδες, και σε εμένα τις χιλιάδες. Και από εκείνη την ημέρα ο Σαούλ κοίταζε με καχυποψία και φθόνο τον Δαβίδ.» «Μη συνδειπνείς με άνθρωπο φθονερό, ούτε να επιθυμείς τα φαγητά του. Διότι όπως ακριβώς αν κάποιος κατάπινε μια τρίχα, έτσι τρώει και πίνει.» «Βιάζεται να πλουτίσει ο φθονερός άνθρωπος, και δεν γνωρίζει ότι κάποιος ελεήμων θα τον εξουσιάσει.» «Σκληρή σαν τον άδη είναι η ζήλια.» «Με τον φθόνο που κατατρώγει τον άνθρωπο δεν θα συμπορευτώ, διότι αυτός δεν έχει καμία κοινωνία με τη σοφία.» «Ο φθόνος της φαυλότητας σκοτεινιάζει τα καλά.» «Σε έναν φθονερό άνθρωπο σε τι χρησιμεύουν τα χρήματα;» «Η ζήλια και ο θυμός λιγοστεύουν τις ημέρες.» «Από εκείνους που σε ζηλεύουν, κρύψε τις προθέσεις σου.» «Από εκείνον που φθονεί τον ίδιο του τον εαυτό δεν υπάρχει πιο κακός, και αυτή είναι η ανταπόδοση της κακίας του· και εάν κάνει κάποιο καλό κατά λάθος, δεν το κάνει με τη θέλησή του· και στο τέλος φανερώνεται η κακία του.» «Κάθε αμαρτωλός, και φθονερός, και δίγλωσσος θα βρει ατιμία.» «