Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 19:7

Είναι προτιμότερο να μένεις σταθερός στο έργο, την προσευχή και τη μελέτη των θείων Γραφών, παρά να σταματάς πριν την ώρα σου και να ασχολείσαι με την αργολογία, από την οποία γεννιέται η καταλαλιά. Μην πειράζεις τον αδελφό σου συμπεριφερόμενος με αστειότητες, μήπως τυχόν παραδοθείς σε θλίψεις· διότι είναι γραμμένο πως εκείνος που ερεθίζει με λόγια δεν θα σωθεί. Εκείνος που με τη δική του κακοφροσύνη κάνει τον εαυτό του μισητό, από ποιον θα αγαπηθεί; Και εκείνος που αγαπά αυτούς που τον αγαπούν, ποιον μισθό έχει, εφόσον ο Κύριος είπε: δεν κάνουν το ίδιο και οι αμαρτωλοί; Ο οξύθυμος άνθρωπος θα ταράξει τις ψυχές των αδελφών, ενώ ο μακρόθυμος με αγάπη φοβάται τον Κύριο. Μην επιβαρύνεις τον νέο που κοπιάζει, και μην παρασύρεσαι από άμυαλο γέροντα· οι συνετοί γέροντες, όμως, είναι μετά τον Θεό το στήριγμα των αδελφών.

Όνειδος θα πέσει πάνω του, λέει· ακόμη κι αν δώσει χρήματα, μόνο θεραπεύει· κι αν προσφέρει αργύρια, θα είναι επονείδιστος. Καθένας που μισεί τον φτωχό αδελφό του, θα βρεθεί μακριά και από τη φιλία. Διότι, εάν δεν υπακούει εκεί όπου η φύση το πρόσταξε, πολύ περισσότερο θα βρεθεί μακριά από τη φιλία σε άλλες περιπτώσεις. Εκείνος όμως που προκαλεί με τα λόγια του, δεν θα σωθεί. [Cod. f. 81 a.] Οι εμπαθείς λογισμοί ερεθίζουν την ψυχή προς κάθε είδος κακίας, ώστε να μη σωθεί ο άνθρωπος. Όποιος αποκτά φρόνηση, αγαπά τον εαυτό του. Όποιος αποκτά φρόνηση, καθιστά τον εαυτό του αγαπητό στον Θεό και στους αγγέλους.

ΤΙΤΛ. ΜΔʹ. — Περί αδελφών. «Δεν θα μισήσεις τον αδελφό σου στη διάνοιά σου.» «Ιδού, τι καλό ή τι ευχάριστο υπάρχει, παρά το να κατοικούν οι αδελφοί μαζί ενωμένοι.» «Οι αδελφοί σε καιρό ανάγκης ας είναι χρήσιμοι.» «Αδελφός που βοηθείται από αδελφό είναι σαν πόλη ισχυρή και ψηλή. Και είναι δυνατός σαν καλοθεμελιωμένο βασίλειο.» «Καθένας που μισεί τον φτωχό αδελφό του, βρίσκεται μακριά από τη φιλία.» «Καλύτερα φίλος που βρίσκεται κοντά, παρά αδελφός που κατοικεί μακριά.» «Αδελφοί και βοήθεια σε καιρό θλίψης.» «Μην ανταλλάξεις τον γνήσιο αδελφό με χρυσάφι του Σουφίρ.» ΤΙΤΛ. ΜΕʹ. — Περί αυτών που ζητούν, δηλαδή των προσαιτών. «Παιδί μου, μη ζήσεις ζωή επαιτείας. Διότι είναι καλύτερο να πεθάνεις παρά να επαιτείς. Στο στόμα του αναιδούς ανθρώπου η ελεημοσύνη της επαιτείας θα φανεί γλυκιά, αλλά μέσα στην κοιλιά του θα καεί σαν φωτιά.» ΤΙΤΛ. ΜΣΤʹ. — Περί αισχρολογίας. «Οι κακές συναναστροφές φθείρουν τα χρηστά ήθη.» «Κανένας σάπιος λόγος ας μην βγαίνει από το στόμα σας, αλλά μόνο όποιος είναι αγαθός για την οικοδομή της όποιας ανάγκης, ώστε να μεταδώσει χάρη σε εκείνους που ακούν.» «Η αισχρότητα και η μωρολογία ή η ευτραπελία, τα οποία δεν αρμόζουν, ούτε καν να αναφέρονται μεταξύ σας, όπως ταιριάζει σε αγίους.» «Αισχρολογία ας μη βγαίνει από το στόμα σας.» Η συνήθεια των λόγων είναι ο δρόμος που οδηγεί στις πράξεις.