Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 2:3

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἐὰν γὰρ τὴν σοφίαν ἐπικαλέσῃ καὶ τῇ συνέσει δῷς φωνήν σου, τὴν δὲ αἴσθησιν ζητήσῃς μεγάλῃ τῇ φωνῇ,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός Ἀπολογητικὸς περὶ τῆς φυγῆς
ΟΖʹ. Τοσοῦτον μὲν δὴ καὶ τοιοῦτον ἡμῖν τὸ ποθούμενον καὶ σπουδαζόμενον· τοιοῦτον δὲ εἶναι χρὴ τὸν νυμφαγωγὸν τῶν ψυχῶν καὶ προμνήστορα. Ἔμοιγε μὴν δέος, μὴ καὶ τοῦ νυμφῶνος ἔξω ῥιφῶ δεθεὶς χεῖρας καὶ πόδας, ὡς οὐκ ἐνδεδυμένος ἔνδυμα γάμου, ἀλλὰ τολμηρῶς παρενείρας ἐμαυτὸν τοῖς ἐκεῖσε ἀνακειμένοις· καίτοι προσεκλήθην μὲν ἐκ νεότητος, ἵν᾽ εἴπω τι τῶν τοῖς πολλοῖς ἀγνοουμένων, καὶ ἐπ᾽ αὐτὸν ἐπεῤῥίφην ἐκ μήτρας, καὶ ἐδόθην δοτὸς ἐκ μητρικῆς ὑποσχέσεως, καὶ μετὰ τοῦτο τοῖς κινδύνοις ἐβεβαιώθην· καὶ ὁ πόθος συνηυξήθη, καὶ ὁ λογισμὸς συνέδραμε, καὶ πάντα ἔδωκα φέρων τῷ λαχόντι καὶ σώσαντι, κτῆσιν, περιφάνειαν, εὐεξίαν, τοὺς λόγους αὐτοὺς, ὧν τοῦτο ἀπήλαυσα μόνον, τὸ παριδεῖν καὶ ἐσχηκέναι ὧν Χριστὸν προετίμησα. Καὶ ἡδύνθη μοι τὰ τοῦ Θεοῦ λόγια, ὡς κηρία μέλιτος· καὶ τὴν σύνεσιν ἐπεκαλεσάμην, καὶ τῇ σοφίᾳ ἔδωκα φωνήν μου. Καὶ τἄλλα δὴ ταῦτα, οἷον θυμὸν μετρῆσαι, καὶ γλῶσσαν χαλινῶσαι, καὶ ὀφθαλμὸν σωφρονίσαι, καὶ γαστέρα παιδαγωγῆσαι, καὶ δόξαν πατῆσαι τὴν κάτω μένουσαν. Παραφρονῶν λέγω, ἀλλ᾽ οὖν εἰρήσεται· ταῦτα μὲν οὐ τῶν πολλῶν ἴσως ἐγενόμην φαυλότερος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΟΖ΄. Τόσο μεγάλο και τέτοιας λογής είναι λοιπόν για εμάς το ποθούμενο και επιδιωκόμενο· και τέτοιος πρέπει να είναι ο νυμφαγωγός και προμνηστήρας των ψυχών. Εγώ όμως κατέχομαι από δέος, μήπως ριχτώ έξω από τον νυμφώνα με δεμένα τα χέρια και τα πόδια, ως μη έχοντας φορέσει το ένδυμα του γάμου, αλλά έχοντας με θράσος παρεισφρήσει ανάμεσα σε αυτούς που παρακάθονται στο δείπνο. Και τούτο αν και προσκλήθηκα από τη νεότητά μου, για να πω κάτι από εκείνα που οι πολλοί αγνοούν, και αφιερώθηκα σε Αυτόν από τη μήτρα της μητέρας μου, και προσφέρθηκα ως δώρο κατόπιν μητρικής υπόσχεσης, και μετά από αυτά επιβεβαιώθηκα μέσα από κινδύνους· και ο πόθος αυξήθηκε, και ο λογισμός συμπορεύτηκε, και τα πάντα πρόσφερα και έδωσα σε Εκείνον που με έλαβε ως κλήρο και με έσωσε: περιουσία, λαμπρότητα, ευεξία, αυτούς τους ίδιους τους λόγους (την παιδεία), από τους οποίους ένα μόνο όφελος απόλαυσα, το ότι μπόρεσα να τους περιφρονήσω και να έχω κάτι έναντι του οποίου προτίμησα τον Χριστό. Και έγιναν γλυκά σε εμένα τα λόγια του Θεού σαν κηρήθρες μελιού· και επικαλέστηκα τη σύνεση, και στη σοφία έδωσα τη φωνή μου. Καθώς και όλα τα υπόλοιπα, όπως το να μετριάσω τον θυμό, να χαλιναγωγήσω τη γλώσσα, να σωφρονίσω το βλέμμα, να παιδαγωγήσω την κοιλιά, και να καταπατήσω τη δόξα που παραμένει εδώ κάτω. Μιλώ ως παράφρων, αλλά εντούτοις θα ειπωθεί: ως προς αυτά τουλάχιστον, ίσως δεν στάθηκα κατώτερος από τους πολλούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος ὁ Νύσσης Περὶ τοῦ πῶς δεῖ χριστιανὸν εἶναι
Μερίζεται τοίνυν καταλλήλως εἰς διπλῆν ἔμφασιν τὸ τοῦ Χριστοῦ σημαινόμενον, εἰς τὴν σοφίαν τε καὶ τὴν δύναμιν, ἵν᾽ ὅταν μὲν πρὸς τὸ μέγεθος τῆς τῶν ὄντων συστάσεως ἀποβλέψωμεν, τὴν ἄφραστον αὐτοῦ δύναμιν διὰ τῶν καταλαμβανομένων νοήσωμεν, ὅταν δὲ λογισώμεθα πῶς τὰ μὴ ὄντα παρῆλθεν εἰς γένεσιν, τῆς πολυειδοῦς ἐν τοῖς οὖσι φύσεως διὰ θείου νεύματος οὐσιωθείσης, τότε τὴν ἀκατάληπτον σοφίαν τοῦ ταῦτα νοήσαντος προσκυνήσωμεν, ἧς πράγματά ἐστι τὰ νοήματα. γίνεται δὲ οὐκ ἀργὸν καὶ ἀνωφελὲς ἡμῖν πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ κτῆσιν τὸ δύναμιν καὶ σοφίαν τὸν Χριστὸν πιστεύειν. ὃ γάρ τις ἐπικαλεῖται προσευχόμενος καὶ πρὸς ὃ βλέπει τῷ τῆς ψυχῆς ὀφθαλμῷ, τοῦτο πρὸς ἑαυτὸν διὰ τῆς εὐχῆς ἐπισπᾶται· καὶ οὕτω δυνάμει τε κραταιοῦται πρὸς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, ὁ πρὸς τὴν δύναμιν βλέπων (Χριστὸς δέ ἐστιν ἡ δύναμις), καὶ σοφὸς γίνεται, καθὼς ἡ παροιμία φησίν, ὁ τὴν σοφίαν ἐπικαλούμενος, ἥτις πάλιν νοεῖται ὁ κύριος. οὐκοῦν ὁ τῷ Χριστῷ συνονομαζόμενος, ὅς ἐστι δύναμίς τε καὶ σοφία, καὶ τῇ δυνάμει συνονομάζεται δυναμωθεὶς κατὰ τῆς ἁμαρτίας, καὶ τὴν σοφίαν ἐν ἑαυτῷ δείξει τῇ ἐκλογῇ τοῦ βελτίονος. σοφίας δὲ καὶ δυνάμεως ἐν ἡμῖν δεικνυμένων, τῆς μὲν τὸ καλὸν αἱρουμένης, τῆς δὲ τὸ νοηθὲν βεβαιούσης, κατορθοῦται τοῦ βίου τὸ τέλειον δι᾽ ἀμφοῖν συμπλεκόμενον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επομένως, το νόημα του Χριστού μερίζεται καταλλήλως σε διπλή έμφαση, στη σοφία και στη δύναμη, ώστε, όταν από τη μία πλευρά αποβλέπουμε στο μέγεθος της σύστασης των όντων, να κατανοούμε την άρρητη δύναμή Του μέσω αυτών που γίνονται αντιληπτά, και όταν από την άλλη αναλογιστούμε πώς τα μη όντα ήλθαν σε ύπαρξη, καθώς η πολυειδής φύση των όντων έλαβε υπόσταση διά του θείου νεύματος, τότε να προσκυνήσουμε την ακατάληπτη σοφία Εκείνου που τα συνέλαβε με τον νου Του, της οποίας τα νοήματα αποτελούν τα ίδια τα πράγματα. Δεν καθίσταται, όμως, άπρακτο και ανωφελές για εμάς, ως προς την απόκτηση του αγαθού, το να πιστεύουμε τον Χριστό ως δύναμη και σοφία. Διότι, αυτό που επικαλείται κανείς προσευχόμενος και αυτό προς το οποίο βλέπει με το μάτι της ψυχής, αυτό ακριβώς ελκύει προς τον εαυτό του μέσω της προσευχής· και έτσι, εκείνος που βλέπει προς τη δύναμη (και η δύναμη είναι ο Χριστός) κραταιώνεται με δύναμη ως προς τον έσω άνθρωπο, όπως λέει ο απόστολος, και γίνεται σοφός, όπως λέει η παροιμία, εκείνος που επικαλείται τη σοφία, η οποία και πάλι νοείται ως ο Κύριος. Επομένως, εκείνος που φέρει το όνομα του Χριστού, ο οποίος είναι δύναμη και σοφία, λαμβάνει και το όνομα της δύναμης, αφού έχει ενδυναμωθεί κατά της αμαρτίας, και θα επιδείξει μέσα του τη σοφία με την εκλογή του βέλτιστου. Όταν δε η σοφία και η δύναμη φανερώνονται μέσα μας, καθώς η μεν επιλέγει το καλό, η δε εδραιώνει αυτό που συνελήφθη με τον νου, κατορθώνεται η τελειότητα του βίου, η οποία συνυφαίνεται και από τα δύο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες