Ἀλλὰ Παύλου προστεθέντος, διπλοῦν τὸ τεῖχος καὶ ἁλῶναι μὴ δυνάμενον, δίστομος ἡ πηγὴ τὴν γῆν ὅλην ἀκαμάτως ποτίζουσα, διπρόσωπος ἡ λίμνη καὶ πᾶσά τις ὁλκὰς παραπλέουσα σῴζεται. Τρυγὼν μετὰ χελιδόνος λαλεῖ, περιστερὰ μετὰ τέττιγος φθέγγεται, αὐλὸς ὁμοῦ καὶ σῦριγξ μέλος ἱερὸν καὶ μειλίχιον ᾄδουσιν. «Νεανίσκος μετὰ ὁσίου, καὶ εὐθεῖα ἡ ὁδὸς» αὐτῶν, καθάπερ ἐν Παροιμίαις ὁ σοφὸς ἐκήρυξεν. Ἀμνὸς καὶ λύκος ὁμοῦ νέμονται καὶ ὁ ποιμὴν δοξάζεται καὶ τοῦ παραδοξοποιητοῦ στεφανοῦται τὰ θαύματα. Ταῦρος καὶ λέων ἐν μιᾷ νομῇ βόσκονται καὶ τρυγᾷ τοὺς ἐπαίνους ὁ δυναμώσας τὸν ταῦρον καὶ χαλινώσας τὸν λέοντα. Ἦ οὐχὶ λέων ἐτύγχανεν ὁ Παῦλος ὅτε Σαῦλος ἐτύγχανεν, ἐπειδὴ φονεύων τὴν μάνδραν ἐσκόρπιζεν, τοὺς ποιμένας κατέπληττεν, ἔσω τῆς Ἰερουσαλὴμ ἔβρυχεν, καὶ τὰς πόλεις ἐπτόει, τὰς ἀγορὰς ἐθορύβει, καὶ τοὺς ἀγροὺς ἀοικήτους ἠργάζετο, «ἄνδρας σύρων εἰς φυλακὴν καὶ γυναῖκας» δεσμῶν οὐκ ἐπαύετο, πλὴν καὶ τῶν ἀνδρῶν τῆς ὑπομονῆς ἡττᾶτο καὶ τῆς τῶν γυναικῶν ἀνδρείας ἀσθενέστερος ἐτύγχανεν; Ἔτρεχεν εἰκῇ, τὴν γὰρ ὁδὸν οὐκ ἤνυεν· μάτην ἐπύκτευεν, ἐπειδὴ τοὺς δακτύλους ᾕμασσεν, εὑρεῖν δὲ οὐχ ὑπῆρχεν ἱκανὸς τὸν ἀντίδικον. Χριστὸς τοίνυν, ὡς αὐτὸς σοφός, αὐτὸς καὶ πάλιν ἀγαθὸς παρελθών, τῇ πραότητι κέχρηται καὶ παραλιπὼν τὰ ὑψηλὰ τὰ ταπεινὰ προβάλλεται.
Μετάφραση
Αλλά με την προσθήκη του Παύλου, το τείχος γίνεται διπλό και είναι αδύνατον να κυριευθεί, η πηγή με τα δύο στόμια ποτίζει ακαταπόνητα ολόκληρη τη γη, η λίμνη έχει δύο όψεις και κάθε πλοίο που παραπλέει σώζεται. Τρυγόνι μαζί με χελιδόνι λαλεί, περιστέρι μαζί με τζίτζικα φθέγγεται, αυλός και μαζί σύριγγα ψάλλουν ιερό και γλυκύτατο μέλος. «Νέος μαζί με όσιο, και ευθεία η οδός» τους, όπως ακριβώς διακήρυξε ο σοφός στις Παροιμίες. Αμνός και λύκος βόσκουν μαζί και ο ποιμένας δοξάζεται και τα θαύματα Εκείνου που επιτελεί τα παράδοξα στεφανώνονται. Ταύρος και λιοντάρι στο ίδιο βοσκοτόπι βόσκουν, και δρέπει τους επαίνους Εκείνος που ενδυνάμωσε τον ταύρο και χαλιναγώγησε το λιοντάρι. Ή μήπως δεν ήταν λιοντάρι ο Παύλος όταν ήταν ακόμη Σαύλος, αφού φονεύοντας σκόρπιζε το ποίμνιο, κατατρόμαζε τους ποιμένες, μούγκριζε μέσα στην Ιερουσαλήμ, τρομοκρατούσε τις πόλεις, αναστάτωνε τις αγορές και καθιστούσε τους αγρούς ακατοίκητους, και δεν σταματούσε να «σέρνει άνδρες και γυναίκες στη φυλακή» δεμένους, αλλά παρ' όλα αυτά νικιόταν από την υπομονή των ανδρών και αποδεικνυόταν πιο αδύναμος από την ανδρεία των γυναικών; Έτρεχε άσκοπα, διότι δεν κατόρθωνε να διανύσει την οδό· μάταια πυγμαχούσε, επειδή μάτωνε τα δάχτυλά του, αλλά δεν στάθηκε ικανός να βρει τον αντίδικο. Ο Χριστός, λοιπόν, επειδή ο Ίδιος είναι σοφός, Αυτός πάλι επεμβαίνοντας ως αγαθός, χρησιμοποίησε την πραότητα και, αφήνοντας κατά μέρος τα υψηλά, προβάλλει τα ταπεινά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες