τὸ γὰρ ἁγιάζειν δύνασθαι διὰ μετουσίας τοῦ Πνεύματος, μόνῃ τῇ τῶν ὅλων κρατούσῃ μέτεστι φύσει· τὴν δὲ τοῦ ἁγιάζεσθαι δύναμιν, ὡς ἐν νομικῇ δὲ δῆλον ὅτι συνηθείᾳ φημὶ, φανοτάτην ἡμῖν καὶ αὐτὸς ὁ Σολομὼν καταστήσει λέγων “Παγὶς ἀνδρὶ ταχύ ”τι τῶν ἰδίων ἁγιάσαι, μετὰ γὰρ τὸ εὔξασθαι μετανοεῖν “γίνεται.” Νοουμένου τοιγαροῦν τοῦ Ἁγιάσαι, κατὰ συνήθειαν τὴν εἰς τὸν τοῦ ἀναθεῖναί τε καὶ ἀφορίσαι λόγον, ὑπὲρ ἡμῶν ἑαυτὸν ἁγιάσαι φαμὲν τὸν Υἱόν. προσεκόμισε γὰρ ἑαυτὸν ὥσπερ ἱερεῖόν τε καὶ ἅγιον θῦμα τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ, “κόσμον αὐτῷ καταλλάσσων,” καὶ συνάγων εἰς φιλίαν τὸ ταύτης ὠλισθηκὸς, τουτέστι, τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον· “αὐ- ”τὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν” κατὰ τὸ γεγραμμένον. ἡ γεμὴν ἐπανάληψις ἡμῶν ἡ πρὸς Θεὸν οὐχ ἑτέρως ἂν νοοῖτο τετελεσμένη διὰ Χριστοῦ τοῦ σώζοντος, εἰ μὴ διὰ τῆς ἐν Πνεύματι κοινωνίας καὶ ἁγιασμοῦ. τὸ γὰρ συνεῖρον ἡμᾶς καὶ οἱονεὶ συνενοῦν τῷ Θεῷ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιόν ἐστιν, ὃ δὴ καὶ λαβόντες, μέτοχοι καὶ κοινωνοὶ τῆς θείας ἀναδεικνύμεθα φύσεως, καὶ αὐτὸν εἰσδεχόμεθα δι᾽ Υἱοῦ καὶ ἐν Υἱῷ τὸν Πατέρα. γράφει γοῦν ἡμῖν ὁ σοφὸς Ἰωάννης περὶ αὐτοῦ “Ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν καὶ αὐτὸς ἐν ”ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ δέδωκεν ἡμῖν.” τί δὲ δὴ πρὸς τούτῳ καὶ Παῦλος; “
Μετάφραση
Διότι η ικανότητα να αγιάζει κανείς μέσω της μετοχής του Πνεύματος ανήκει μόνο στη φύση που κυβερνά τα πάντα. Την έννοια δε του αγιάζεσθαι, όπως είναι προφανές ότι λέω σύμφωνα με τη νομική συνήθεια, μας την καθιστά ολοφάνερη και ο ίδιος ο Σολομών λέγοντας: «Είναι παγίδα για τον άνθρωπο να αφιερώσει βιαστικά κάτι από τα υπάρχοντά του, διότι μετά το τάμα έρχεται η μετάνοια». Εννοώντας λοιπόν το "να αγιάσει", σύμφωνα με τη συνήθεια που δηλώνει το να αφιερώσει και να ξεχωρίσει, λέμε ότι ο Υιός αγίασε τον εαυτό Του για χάρη μας. Διότι προσέφερε τον εαυτό Του ως ιερό σφάγιο και άγιο θύμα στον Θεό και Πατέρα, «συμφιλιώνοντας τον κόσμο με Αυτόν», και συνάγοντας σε φιλία εκείνο που είχε εκπέσει από αυτήν, δηλαδή το ανθρώπινο γένος· «διότι Αυτός είναι η ειρήνη μας» σύμφωνα με το γεγραμμένο. Βέβαια, η επάνοδός μας προς τον Θεό δεν θα μπορούσε να νοηθεί ότι συντελέστηκε διαφορετικά δια του Χριστού που μας σώζει, παρά μόνο μέσω της εν Πνεύματι κοινωνίας και αγιασμού. Διότι αυτό που μας συνδέει και τρόπον τινά μας συνενώνει με τον Θεό είναι το Άγιο Πνεύμα, το οποίο, όταν το λαμβάνουμε, αναδεικνυόμαστε μέτοχοι και κοινωνοί της θείας φύσεως, και δεχόμαστε μέσα μας τον ίδιο τον Πατέρα δια του Υιού και εν τω Υιώ. Γράφει λοιπόν σε εμάς ο σοφός Ιωάννης σχετικά με αυτό: «Από τούτο γνωρίζουμε ότι μένουμε σε Αυτόν και Αυτός σε εμάς, επειδή μας έχει δώσει από το Πνεύμα Του». Τι λέει δε σχετικά με αυτό και ο Παύλος; «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες