Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 20:29

Αυτοί δε πρέπει να έχουν την κατάλληλη ηλικία, έχοντας αποκτήσει μεγάλη πείρα με την πάροδο του χρόνου, και να φανερώνουν τη σταθερότητα του ήθους τους από τα λευκά μαλλιά που έχουν ανθίσει επάνω τους. Διότι δόξα των πρεσβυτέρων είναι τα λευκά μαλλιά. Εάν όμως κάπου βρεθεί και σε νεαρή ηλικία φρόνημα πρεσβυτέρου, δεν πρέπει να περιφρονείται αυτό το δώρο, αλλά να δίνεται πίστη στον λόγο που λέει: «Τα λευκά μαλλιά στους ανθρώπους είναι η φρόνηση». Διότι, πράγματι, για την ανάδειξη του πρεσβυτέρου συμβάλλει περισσότερο η ωριμότητα της φρονήσεως παρά η λευκότητα των μαλλιών.

Ή η υπερβολή και η έλλειψη κάθε πράγματος. Από τον Κύριο κατευθύνονται τα βήματα του ανθρώπου. [Αυτόθι] Δεν μπορεί ο θνητός, δηλαδή ο αμαρτωλός, να κατανοήσει τις οδούς του Κυρίου· επειδή, όντας θνητός, δεν συναπέθανε και δεν συνέζησε με τον Χριστό. Διότι, για να πορευθεί προς τη βασιλεία των ουρανών, τα βήματα του ανθρώπου κατευθύνονται από τον Κύριο. Φως Κυρίου είναι η πνοή των ανθρώπων, και λύχνος που ερευνά τα ταμεία της κοιλίας. [Κώδ. φ. 86 α.] Αυτό σημαίνει ότι τίποτα μέσα του δεν είναι σκοτεινό. Αλλά και η ίδια η ψυχή, η οποία ερευνάται από αυτόν, είναι φως για τον Θεό, σαν να εμφανιζόταν η ίδια και να άναβε λύχνο. Το φως του Κυρίου είναι αίτιο ζωής για τα λογικά όντα· διότι η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων. Στη συνέχεια, ο Θεός, αφού ενεφύσησε στο πρόσωπο του ανθρώπου, τον έκανε ψυχή ζώσα· με το οποίο φως ο κατάλληλος λύχνος ερευνά τις κρυμμένες ασθένειες, φωτίζοντάς τες. Λύχνος είναι και ο νόμος, ο οποίος έγινε παιδαγωγός μας προς τον Χριστό. Ελεημοσύνη και αλήθεια θα περικυκλώσουν με δικαιοσύνη τον θρόνο του. Διότι όπου υπάρχει αλήθεια και δικαιοσύνη, δεν υπάρχει τίποτα άδικο. Εκείνος, λοιπόν, που τις διαθέτει, προστατεύεται από αυτές. Στολίδι για τους νέους είναι η σοφία. Και ποια είναι, λοιπόν, η δόξα της φύσεως; Και ποιος πρεσβύτερος δεν το έχει αυτό; Ή εννοεί το εξής: Όπως ακριβώς η λευκή κόμη κάνει αυτόν σεβάσμιο, έτσι και εκείνους η σοφία. Μώλωπες και συντριβές συναντούν τους κακούς.

ΤΙΤΛΟΣ Δ΄. — Περί γερόντων και ηλικιωμένων ανδρών· και πώς πρέπει να τιμώνται. «Να σηκώνεσαι μπροστά στον ασπρομάλλη, και να τιμάς το πρόσωπο του πρεσβυτέρου.» «Ρώτησε τον πατέρα σου, και θα σου αναγγείλει, τους πρεσβυτέρους σου, και θα σου πουν.» «Στα πολλά χρόνια υπάρχει η σοφία, και στον μακρύ βίο η γνώση.» «Εγώ μεν είμαι νεότερος στην ηλικία, ενώ εσείς μεγαλύτεροι· γι' αυτό σιώπησα επειδή φοβήθηκα να σας αναγγείλω τη δική μου γνώση.» «Στεφάνι καυχήσεως είναι τα γηρατειά· και βρίσκονται στους δρόμους της δικαιοσύνης.» «Δόξα των πρεσβυτέρων είναι τα λευκά μαλλιά.» «Τίμια γηρατειά δεν είναι τα πολυχρόνια, ούτε μετριούνται με τον αριθμό των ετών. Αλλά λευκά μαλλιά για τον άνθρωπο είναι η φρόνηση, και ηλικία γήρατος είναι ο αμόλυντος βίος.» «Να στέκεσαι ανάμεσα σε πλήθος πρεσβυτέρων· και αν κάποιος είναι σοφός, να προσκολληθείς σε αυτόν.» «Μην παραβλέπεις τις διηγήσεις των γερόντων· διότι και αυτοί έμαθαν από τους πατέρες τους.» —«Μην ατιμάζεις άνθρωπο στα γηρατειά του.» «Στεφάνι των γερόντων είναι η πολυπειρία· και το καύχημά τους ο φόβος του Κυρίου.» «Μίλησε, πρεσβύτερε· διότι σου ταιριάζει.» «Πόσο ωραία είναι η κρίση στους ασπρομάλληδες, και στους πρεσβυτέρους το να γνωρίζουν να δίνουν συμβουλές.» Κάθε τι που διακρίνεται για την παλαιότητά του, είναι αξιοσέβαστο.