Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 22:27

Εκείνος που αναμειγνύει την ενάρετη πράξη με τη φαύλη δεν πρόκειται να αθωωθεί. Από τα ίδια: Μην μπεις εγγυητής για τον φίλο σου· διότι, εάν δεν έχεις να ξεπληρώσεις, θα πάρουν το στρώμα κάτω από τα πλευρά σου. Ονομάζει «φίλο» το σώμα εξαιτίας της σχέσης της ψυχής με αυτό· λέει, λοιπόν, να μην μπαίνει κανείς εγγυητής για αυτό, δηλαδή να μην το θεωρεί άξιο φειδούς, και ενώ οφείλει να καταβάλλει τους κόπους υπέρ της αρετής, να μην το αφήνει να επιδιώκει την άνεση. Διότι, εάν ο νους, που είναι προσηλωμένος στην άσκηση, αρχίσει να υποχωρεί, μη βρίσκοντας να αποδώσει τον απολογισμό υπέρ της αρετής, οι δαίμονες αφαιρούν από αυτόν ακόμη και τις ασκήσεις στις οποίες έβρισκε ανάπαυση· διότι αυτό ακριβώς συμβολίζει το στρώμα.

Ερμηνεία. Το να δώσει κάποιος εγγυήσεις έχει δύο σημασίες, διότι είτε δίνει κάποιος τον εαυτό του ως εγγυητή για άλλον, είτε δίνει άλλον ως εγγυητή για τον εαυτό του. Ο δε παρών Κανών, εκλαμβάνοντας το να δώσει κανείς εγγυήσεις κατά την πρώτη σημασία, λέγει: Όποιος κληρικός δώσει τον εαυτό του ως εγγυητή για άλλον, ας καθαιρείται. Επειδή, με αυτόν τον τρόπο, η εγγύηση που δίνεται αφορά ως επί το πλείστον ανθρώπινες υποθέσεις, δηλαδή ζητήματα τελωνείων και φόρων, χρηματικές υποθέσεις και, με λίγα λόγια, τις δοσοληψίες των εμπόρων· από τα οποία βιωτικά και κοσμικά πράγματα πρέπει οι κληρικοί να είναι ελεύθεροι· και μάλιστα σε τέτοιες εγγυήσεις ακολουθούν και άλλοι πολλοί πειρασμοί, στους οποίους δεν πρέπει αυτοί να ρίχνουν τον εαυτό τους εκουσίως. «Διότι εάν», λέγει ο Παροιμιαστής, «εγγυηθείς για τον φίλο σου, θα παραδώσεις το χέρι σου στον εχθρό, γι' αυτό λέγει, μην δίνεις τον εαυτό σου ως εγγύηση από ντροπή. Διότι εάν δεν έχεις από πού να ξεπληρώσεις, θα πάρουν το στρώμα κάτω από τα πλευρά σου». Για τα βιωτικά κέρδη και πράγματα, όπως είπαμε, δεν πρέπει οι κληρικοί να δίνουν τον εαυτό τους ως εγγυητή. Διότι, αν και έχουμε την εντολή να θυσιάζουμε την ψυχή μας για την αγάπη του αδελφού μας, τούτο δεν αφορά τις ανθρώπινες υποθέσεις, κατά τον Μέγα Βασίλειο (όρα κατ’ επιτομήν ρξβ΄).