Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 23:2

Διότι αυτό ακριβώς δίδασκε και ο Κύριος λέγοντας: «Ας μην καταβαρυνθούν, λέει, οι καρδιές σας από την κραιπάλη και τη μέθη και τις βιοτικές μέριμνες», καθώς και το: «αν είσαι κάπως άπληστος, μην επιθυμείς τα φαγητά του πλουσίου· διότι αυτά είναι συνδεδεμένα με ψεύτικη ζωή». Ακόμη περισσότερο δε, ο άγιος απόστολος, ανακόπτοντας τους άπληστους και τους αδηφάγους και καταδικάζοντας τις λαίμαργες επιθυμίες, είπε: «τα φαγητά είναι για την κοιλιά και η κοιλιά για τα φαγητά· ο δε Θεός θα καταργήσει και αυτήν και αυτά». Αλλά και ο Ησαύ έχασε τα πρωτοτόκια εξαιτίας ενός βραστού φαγητού από «πυρό» (σιτάρι), όπως λέει η Γραφή, η οποία αποκαλεί το ίδιο πράγμα βραστό σιτάρι και φακή (νομίζω δε, ίσως, ότι δεν προερχόταν από «πυρό», δηλαδή από σιτάρι, αλλά μάλλον, επειδή ήταν υπόλειμμα ήδη βρασμένης φακής που τοποθετήθηκε ξανά στη φωτιά, αυτό που πυρώθηκε [ζεστάθηκε] εκ νέου η Γραφή το περιέγραψε ως βραστό της φωτιάς [πυρού], λόγω του ότι αναθερμάνθηκε αφού είχε κρυώσει). Και όπως εκείνος γυμνώθηκε εξαιτίας του κρασιού χωρίς να υποστεί καμία βλάβη, έτσι και αυτός, χάνοντας τα πρωτοτόκια μάλλον εξαιτίας της πείνας και της απληστίας, ζημιώθηκε περισσότερο σε σχέση με εκείνον με το κρασί. Και καμία παραποιημένη λέξη ούτε κάποια μυθώδης επινοημένη δραματουργία δεν έχει καμία ισχύ απέναντι στην αλήθεια. 3.

Γι' αυτό παραγγέλλει ο θείος λόγος λέγοντας: «να μην επιθυμείς τα φαγητά των πλουσίων· διότι αυτά σχετίζονται με μια ψεύτικη ζωή». Και πάλι σε άλλο σημείο ότι: «τέτοια πρέπει να ετοιμάζεις, εάν όμως είσαι πιο άπληστος, μην επιθυμείς τα δικά του φαγητά»· διότι με τέτοιες πράξεις δοξάστηκαν οι παίδες στη Βαβυλώνα, οι οποίοι αρνήθηκαν το τραπέζι του βασιλιά και προτίμησαν να αρκεστούν σε σπόρους παρά σε πλούσιο τραπέζι και φαγητά, απαρνούμενοι τα χρήματα και τη δόξα, όπως ο Μωυσής «προτίμησε μάλλον να κακουχείται μαζί με τον λαό του Θεού παρά να απολαμβάνει» τους θησαυρούς της Αιγύπτου, και εργαζόμενος με τα ίδια του τα χέρια αξιώθηκε το χάρισμα της προφητείας. Διότι αυτός, αν και ευγενικής καταγωγής και γιος της κόρης του βασιλιά, έγινε ποιμένας προβάτων, για να μην τρώει τον άρτο του στην αργία, όπως ακριβώς διδάσκει και ο πατέρας μας Ιακώβ, λέγοντας στον Λάβαν: «δώσε μου εργασία, για να εργάζομαι και να απολαμβάνω τον δικό μου άρτο». Και ο ίδιος πάλι έλαβε την εντολή να ποιμαίνει τα πρόβατα από τον ίδιο του τον πεθερό, ώστε οι δίκαιοι να μην τρώνε άρτο χωρίς να εργάζονται. Στους αποστόλους, όμως, έχει ειπωθεί να αρκούνται στο να κηρύττουν τον λόγο, ώστε να μην περισπώνται σε άλλες ασχολίες καθώς πορεύονται από πόλη σε πόλη και από τόπο σε τόπο για το κήρυγμα. «Διότι άξιος είναι ο εργάτης του μισθού του» και «αρκετή είναι για τον εργαζόμενο η τροφή του».

Αλλά ας μιλήσουμε, αν το εγκρίνετε, πρώτα για αυτόν τον ορατό και αισθητό παράδεισο, στον οποίο, μετά την έκπτωση του Αδάμ από τον παράδεισο, τοποθετηθήκαμε από τον Θεό εμείς, το γένος του, για να κατοικούμε, όπως έχει λεχθεί. Έπειτα, με αυτόν τον τρόπο ας προχωρήσουμε κατά το δυνατόν στη θεωρία και του νοητού παραδείσου. Διότι δεν θα υπάρξει κανένα εμπόδιο για εμάς που φιλοσοφούμε με ευσέβεια περί του παραδείσου, δεδομένου ότι οφείλουμε, σύμφωνα με τον θείο απόστολο, να αιχμαλωτίζουμε κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού, και να κατανοούμε τα της Θείας Γραφής πνευματικά, σύμφωνα με τον Σολομώντα, ο οποίος λέει τα εξής: «Εάν καθίσεις να δειπνήσεις σε τραπέζι αρχόντων, κατανόησε πνευματικά αυτά που σου παρατίθενται και άπλωσε το χέρι σου, γνωρίζοντας ότι τέτοια πρέπει να παρασκευάσεις και εσύ».