Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 23:29

Διότι, έχοντας με αυτόν τον τρόπο καταστρέψει την ψυχή τους, ώστε να είναι σημαδεμένοι από κάθε κηλίδα, καταστρέφουν επιπλέον και την ίδια τη φυσική κατάσταση του σώματός τους· δεν λιώνουν και δεν διαλύονται μόνο από την υπερβολή των ηδονών που τους εξωθούν στη λαγνεία, αλλά φέρουν το σώμα τους πλαδαρό, διογκωμένο και στερημένο από τον ζωτικό του τόνο. Τα μάτια τους είναι μελανά, η όψη τους ωχρή, η αναπνοή τους βαριά, η γλώσσα τους παραλυμένη και η φωνή τους άναρθρη. Τα πόδια τους είναι ασταθή σαν των μικρών παιδιών, και οι εκκρίσεις των περιττωμάτων τους ρέουν ανεξέλεγκτα, σαν να προέρχονται από άψυχα σώματα. Είναι αξιολύπητοι μέσα στην τρυφή τους, πιο αξιολύπητοι και από εκείνους που θαλασσοδέρνονται στο πέλαγος, τους οποίους τα κύματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο και τους καταποντίζουν, δεν τους αφήνουν να αναδυθούν από την τρικυμία. Έτσι ακριβώς και οι δικές τους ψυχές παρασύρονται στον βυθό, βυθισμένες μέσα στο κρασί. Γι' αυτό, όπως τα πλοία που κινδυνεύουν από θαλασσοταραχή, όταν γεμίσουν νερά, αναγκαστικά ελαφραίνουν με την απόρριψη του φορτίου τους, έτσι και σε αυτούς είναι αναγκαίες οι αποβολές όσων τους βαραίνουν. Διότι κάνοντας εμετό και ξερνώντας, μετά βίας ελευθερώνονται από το βάρος· είναι μάλιστα τόσο πιο αξιοθρήνητοι από όσους ταξιδεύουν σε κακοκαιρία, καθόσον οι μεν ρίχνουν το φταίξιμο στους ανέμους, στη θάλασσα και στις εξωτερικές αντίξοες συνθήκες, ενώ αυτοί προκαλούν οικειοθελώς στον εαυτό τους την τρικυμία της μέθης.

Σε ποιον ανήκει το «ουαί»; Σε ποιον ο θόρυβος; Σε ποιον οι διαμάχες; Σε ποιον οι δυσαρέσκειες και οι φλυαρίες; Σε ποιον τα αναίτια τραύματα; Ποιου τα μάτια είναι μελανιασμένα; Δεν ανήκουν σε εκείνους που σπαταλούν τον χρόνο τους στο κρασί και ερευνούν πού γίνονται τα συμπόσια; Το «ουαί» είναι ένα θρηνώδες επιφώνημα. Και άξιοι θρήνου είναι εκείνοι που μεθούν, διότι οι μέθυσοι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού. Ο δε «θόρυβος» αναφέρεται εξαιτίας της ταραχής που δημιουργείται στους λογισμούς από το κρασί. Και οι «αηδίες» εξαιτίας των πικρών αναθυμιάσεων που προέρχονται από την ηδονή του ποτού.

Η δε ακράτεια ως προς τις ηδονές προέρχεται άμεσα, σαν από πηγή, από το κρασί, και μαζί με τον άκρατο οίνο εισβάλλει η νόσος της ασέλγειας, αποδεικνύοντας ότι κάθε μανία των κτηνών για το θηλυκό έρχεται δεύτερη μπροστά στην ύβρη των μεθυσμένων. Διότι τα μεν άλογα ζώα γνωρίζουν τα όρια της φύσης· ενώ οι μεθυσμένοι αναζητούν στο μεν αρσενικό το θηλυκό, στο δε θηλυκό το αρσενικό. Έχοντας, λοιπόν, με αυτόν τον τρόπο απωλέσει την ψυχή τους, όντας στιγματισμένοι από κάθε κηλίδα, διαφθείρουν επιπρόσθετα και την ίδια τη φυσική κατάσταση του σώματός τους. Όχι μόνο λιώνουν και διαλύονται από την υπερβολή των ηδονών που τους εξωθούν ορμητικά στη λαγνεία, αλλά φέρουν και ένα σώμα που από τον ίδιο του τον όγκο είναι πλαδαρό και σπογγώδες και έχει στερηθεί τον ζωτικό του τόνο. Οι οφθαλμοί τους είναι πελιδνοί, η όψη τους ωχρή, η αναπνοή τους εξασθενημένη, η γλώσσα παράλυτη και η φωνή τους άναρθρη, τα πόδια τους ασταθή όπως των παιδιών, και οι εκκρίσεις των περιττωμάτων γίνονται ανεξέλεγκτα, σαν να ρέουν από άψυχα σώματα. Είναι αξιολύπητοι εξαιτίας της τρυφηλότητάς τους, πιο αξιολύπητοι και από εκείνους που θαλασσοδέρνονται στο πέλαγος, στους οποίους τα κύματα, που διαδέχονται το ένα το άλλο και τους καταποντίζουν, δεν τους επιτρέπουν να αναδυθούν από την τρικυμία. Διότι, όπως ακριβώς τα πλοία που κλυδωνίζονται, όταν γεμίσουν με νερά, αναγκαστικά ελαφραίνουν με την απόρριψη του φορτίου τους, έτσι και σε αυτούς καθίστανται αναγκαίες οι αποβολές των όσων τους βαραίνουν.

Διότι, εάν χρησιμοποιούν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, πώς θα βρεθούν διαφορετικές αρχές, εφόσον οι δύο διαθήκες συμφωνούν κηρύττοντας τη γνώση περί μίας θεότητας; Εάν δε υπάρχει και ανάσταση των νεκρών, πώς πλέον ο σεμνός γάμος θα θεωρηθεί έργο του διαβόλου; Από τη στιγμή που ο Θεός λέει «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε», και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο λέει «εκείνο που ο Θεός συνέζευξε, ο άνθρωπος ας μην το χωρίζει» και ο Απόστολος δηλώνει «τίμιος είναι ο γάμος και η κοίτη αμίαντη». Αλλά, όταν ελέγχονται, βλασφημούν αποκαλώντας τον μέθυσο, και προς υποστήριξη της δικής τους άποψης και μυθολογίας καταφέρονται εναντίον εκείνων που πίνουν κρασί, σταχυολογώντας λέξεις, και λένε ότι αυτού του είδους το πράγμα προέρχεται από τον πονηρό: «Διότι ήπιε, λέει, ο Νώε από το κρασί και γυμνώθηκε, και ο Λωτ, λέει, αφού μέθυσε, συνευρέθηκε με τις ίδιες του τις κόρες εν αγνοία του, και εξαιτίας της μέθης έγινε η κατασκευή του μόσχου. Και λέει η Γραφή: Σε ποιον υπάρχει ταραχή; Σε ποιον μάχες; Σε ποιον δυσαρέσκειες και φλυαρίες; Σε ποιον ανώφελα τραύματα; Τίνος τα μάτια είναι πελιδνά; Άραγε όχι αυτών που χρονοτριβούν με το κρασί, όχι αυτών που αναζητούν πού γίνονται οινοποσίες;» Και αναζητώντας και άλλα τέτοια παρόμοια τα συσσωρεύουν για την ενίσχυση της δικής τους αληθοφάνειας, μη γνωρίζοντας ότι καθετί το άμετρο είναι παντού επιβλαβές και, όταν υπερβαίνει το προκείμενο όριο, καθίσταται απαγορευμένο. Διότι αυτό δεν θα μπορούσα να το πω μόνο για το κρασί, αλλά και για κάθε είδους απληστία.

Το ίδιο συμβαίνει και με την τρυφή. Διότι, όπως ακριβώς σε μία πόλη που πολιορκείται προκαλείται μεγάλος θόρυβος και ταραχή όταν εισβάλλουν οι εχθροί, έτσι συμβαίνει και στην ψυχή, όταν εισέλθει το κρασί και η τρυφή. Σε ποιον ταιριάζει το αλίμονο; Σε ποιον οι ταραχές; Σε ποιον οι δυσαρέσκειες και οι φλυαρίες; Σε ποιον η κρίση; Άραγε όχι σε εκείνους που χρονοτριβούν στην οινοποσία; Ποιανού τα μάτια είναι πελιδνά;

ΤΙΤΛΟΣ Ε΄. —Περί μεθυόντων. «Ο γιος του Άδερ, πίνοντας και μεθώντας, ο ίδιος και τριάντα δύο βασιλιάδες σύμμαχοι μαζί του. Βγήκαν δε και οι υπηρέτες των χωρών, και έφυγε η Συρία.» «Μην είσαι οινοπότης. Διότι κάθε μέθυσος και πόρνος θα φτωχύνει.» «Όποιος ευχαριστείται περνώντας τον χρόνο του με κρασιά, στα δικά του οχυρώματα θα αφήσει ατιμία.» «Σε ποιον ταιριάζει το αλίμονο; σε ποιον ο θόρυβος; σε ποιον οι καταδίκες; σε ποιον οι αηδίες και οι φλυαρίες; σε ποιον τα μάταια συντρίμματα; ποιανού τα μάτια είναι πελιδνά; Όχι σε εκείνους που χρονοτριβούν στα κρασιά; όχι σε εκείνους που αναζητούν πού γίνονται συμπόσια; Μη μεθάτε με κρασί, αλλά να συναναστρέφεστε με δίκαιους ανθρώπους. Διότι εάν προσηλώσεις τα μάτια σου στις φιάλες και τα ποτήρια, ύστερα θα περπατάς πιο γυμνός και από την ύπαιθρο.» «Είναι προτιμότερο να πάει κανείς σε σπίτι πένθους, παρά να πάει σε σπίτι συμποσίου.» «Συνέλθετε από τη μέθη, εσείς που μεθάτε από το κρασί, και κλάψτε, όλοι εσείς που πίνετε κρασί μέχρι να μεθύσετε, διότι έχει αφαιρεθεί από το στόμα σας η ευφροσύνη και η χαρά.» «Αλίμονο σε εκείνους που σηκώνονται το πρωί και επιδιώκουν τα μεθυστικά ποτά, σε εκείνους που παραμένουν μέχρι αργά. Διότι το κρασί θα τους κατακάψει. Διότι πίνουν το κρασί με συνοδεία κιθάρας και ψαλτηρίου, τυμπάνων και αυλών, ενώ δεν κοιτάζουν τα έργα του Θεού.» «Ο μέθυσος εργάτης δεν πρόκειται να πλουτίσει.» «Ο πολύς οίνος φέρνει πικρία στην ψυχή. Η μέθη πληθαίνει τον θυμό του άφρονα προκαλώντας προσκόμματα, μειώνοντας τη δύναμή του και προκαλώντας τραύματα.» «Μεγάλη οργή είναι η μέθυση γυναίκα.» «

Σε ποιον ταιριάζει το ουαί; Σε ποιον η ταραχή; Σε ποιον οι δυσαρέσκειες και οι φλυαρίες; Σε ποιον τα άσκοπα τραύματα; Ποιανού το μάτι είναι μελανιασμένο; Μήπως όχι σε αυτούς που χρονοτριβούν στα κρασιά, και σε αυτούς που ψάχνουν να βρουν πού γίνονται οινοποσίες; Το «ουαί» είναι θρηνητικό επιφώνημα· και άξιοι θρήνου είναι εκείνοι που μεθούν, διότι οι μέθυσοι δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού.