Δεινὰ μὲν οὖν καὶ πέρα δεινῶν τὰ τοιαῦτα, πρέπουσα δὲ πρᾶξις ὅμως τῷ σχηματιζομένῳ τὰ τοῦ ἀντιχρίστου. τίς γὰρ βλέπων αὐτὸν ἐξάρχοντα τῶν νομιζομένων ἐπισκόπων καὶ προκαθήμενον τῶν ἐκκλησιαστικῶν κρίσεων οὐκ ἀκολούθως ἂν εἴποι τοῦτ᾽ εἶναι τὸ διὰ τοῦ Δανιὴλ εἰρημένον «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως»; τὸν γὰρ Χριστιανισμὸν περιβεβλημένος καὶ εἰς τοὺς ἁγίους τόπους εἰσερχόμενος ἑστηκώς τε ἐν αὐτοῖς ἐρημοῖ τὰς ἐκκλησίας, παραλύων τοὺς τούτων κανόνας καὶ τὰ ἴδια κρατεῖν βιαζόμενος. ἆρα τίς ἔτι τολμᾷ λέγειν τὸν καιρὸν τοῦτον εἰρηνικὸν εἶναι Χριστιανῶν καὶ οὐ μᾶλλον διωγμόν; καὶ διωγμόν, οἷος οὔτε πώποτε γέγονεν οὔτε τάχα τις ποιήσει ποτὲ τοιοῦτον εἰ μὴ ἄρα «ὁ υἱὸς τῆς ἀνομίας», ὃν οἱ χριστομάχοι δεικνύουσιν ἀναζωγραφοῦντες ἐν αὐτοῖς ἤδη. διὸ καὶ μάλιστα προσήκει νήφειν, μήπως ἡ αἵρεσις αὕτη πολλὴν ἀναισχυντίαν ἔχουσα καὶ διαχυνομένη ὡς «ἰὸς κεράστου», καθὼς ἐν ταῖς Παροιμίαις γέγραπται, διδάσκουσά τε κατὰ τοῦ σωτῆρος φρονεῖν, αὕτη ἂν εἴη ἡ ἀποστασία, μεθ᾽ ἣν ἐκεῖνος ἀποκαλυφθήσεται πάντως ἔχων τὸν πρόδρομον ἑαυτοῦ Κωνστάντιον. ἐπεὶ διὰ τί οὕτως μαίνεται κατὰ τῶν εὐσεβῶν; διὰ τί ὡς ὑπὲρ ἰδίας αἱρέσεως ἀγωνίζεται καὶ ἐχθρὸν μὲν ἴδιον λέγει τὸν μὴ πειθόμενον τῇ Ἀρείου μανίᾳ, τὰ δὲ παρὰ τῶν χριστομάχων λεγόμενα καταθυμίως δέχεται καὶ τοιαύτας καὶ τοσαύτας συνόδους ἀτιμάζει;
Μετάφραση
Φοβερά, λοιπόν, και χειρότερα από φοβερά είναι αυτά, αποτελούν όμως ταιριαστή πράξη για εκείνον που υποδύεται τα έργα του αντιχρίστου. Διότι ποιος, βλέποντάς τον να ηγείται των υποτιθέμενων επισκόπων και να προεδρεύει στις εκκλησιαστικές κρίσεις, δεν θα έλεγε εύλογα ότι αυτό είναι το λεχθέν μέσω του Δανιήλ «βδέλυγμα της ερημώσεως»; Επειδή, έχοντας ενδυθεί τον Χριστιανισμό και εισερχόμενος στους αγίους τόπους και στεκόμενος μέσα σε αυτούς, ερημώνει τις εκκλησίες, καταλύοντας τους κανόνες τους και επιβάλλοντας με τη βία να επικρατήσουν τα δικά του. Άραγε ποιος τολμά ακόμη να λέει ότι αυτός ο καιρός είναι ειρηνικός για τους Χριστιανούς και όχι μάλλον διωγμός; Και μάλιστα διωγμός τέτοιος, που ούτε έγινε ποτέ ούτε ίσως προκαλέσει ποτέ κάποιος άλλος, παρά μόνο «ο υιός της ανομίας», τον οποίο οι χριστομάχοι φανερώνουν, αναζωγραφώντας τον ήδη μέσα τους. Γι’ αυτό και κατεξοχήν αρμόζει να αγρυπνούμε, μήπως αυτή η αίρεση, η οποία έχει πολλή αναισχυντία και διαχέεται σαν το «δηλητήριο της οχιάς», όπως είναι γραμμένο στις Παροιμίες, και η οποία διδάσκει να φρονεί κανείς εναντίον του Σωτήρα, είναι αυτή η ίδια η αποστασία, μετά την οποία θα αποκαλυφθεί βεβαίως εκείνος, έχοντας ως πρόδρομό του τον Κωνστάντιο. Διότι, γιατί μαίνεται με τέτοιον τρόπο εναντίον των ευσεβών; Γιατί αγωνίζεται σαν να πρόκειται για δική του αίρεση και αποκαλεί προσωπικό του εχθρό όποιον δεν πείθεται στη μανία του Αρείου, ενώ τα λεγόμενα από τους χριστομάχους τα δέχεται με ευαρέσκεια και ατιμάζει τέτοιες και τόσες συνόδους;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες