Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 24:25

«Δι' εμού βασιλεύουν οι βασιλείς»· και στη συνέχεια: «Ο Κύριος με έκτισε ως αρχή των οδών του για τα έργα του. Πριν από τον αιώνα με θεμελίωσε, πριν εδραιωθούν τα όρη· και πριν από όλους τους λόφους με γεννά». Γέννημα, λοιπόν, του Θεού είναι η σοφία και ο Μονογενής Υιός του· και για αυτόν αναπέμπει την παρούσα προσευχή ο Σολομών λέγοντας: «Θεέ, δώσε την κρίση σου στον βασιλιά», δηλαδή προφανώς στον Μονογενή σου Λόγο. Διότι, επειδή αποφάσισες να εμφανιστεί αυτός πάνω στη γη, ώστε να μη βασιλεύει μόνο στα επουράνια αλλά και στα επίγεια, ας εκπληρωθεί πλέον κάποτε αυτή η κρίση· και δώσε τη δικαιοσύνη σου στον υιό του βασιλιά, ω Θεέ· ως υιός βασιλιά νοείται εδώ αυτός που προέρχεται κατά σάρκα από το σπέρμα του Δαβίδ, τον οποίο ο ίδιος ο προϋπάρχων Λόγος του Θεού συνέστησε για τον εαυτό του από το Άγιο Πνεύμα και την αγία Παρθένο· τον οποίο νομίζω ότι υπονοεί ο Σολομών και στις Παροιμίες με όσα γράφει λέγοντας: «Ποιος ανέβηκε στον ουρανό και κατέβηκε; Ποιος συγκέντρωσε τους ανέμους στον κόρφο του; Ποιος τύλιξε το νερό σε ιμάτιο; Ποιος κράτησε όλα τα άκρα της γης;»

Ψ. Των Παροιμιών Γ΄. Αυτά λέγει ο άνδρας προς εκείνους που πιστεύουν στον Θεό, και παύω. Διότι είμαι ο πλέον άφρων από όλους τους ανθρώπους, και ανθρώπινη σύνεση δεν υπάρχει σε μένα. Ο Θεός όμως με δίδαξε σοφία, και εγώ γνώρισα τη γνώση των αγίων. Ποιος ανέβηκε στον ουρανό και κατέβηκε; ποιος συγκέντρωσε τους ανέμους στον κόλπο του; ποιος τύλιξε το ύδωρ σε ιμάτιο; ποιος κράτησε τα άκρα της γης; ποιο είναι το όνομά του; ή ποιο είναι το όνομα των τέκνων του;

Βλέπουμε πολλούς ανθρώπους, μετά τις ευεργεσίες που δέχτηκαν, συμπεριφερόμενοι σαν δούλοι, να περιφρονούν εκείνους που τους ευεργέτησαν και να ανασηκώνουν τα φρύδια με αλαζονεία απέναντί τους. Η αχαριστία μου φαίνεται φοβερό πράγμα· φοβερό και πάνδεινο. ΤΙΤΛΟΣ Λʹ. — Περί αδύνατων πραγμάτων. «Μήπως βλασταίνει ο πάπυρος χωρίς νερό; Ή θα ψηλώσει το βούρλο χωρίς υγρασία, ενώ βρίσκεται ακόμη στη ρίζα του;» «Υπάρχει άραγε ίχνος της πορείας των πλοίων, ή του αετού που πετάει, αναζητώντας τροφή;» «Ποιος συγκέντρωσε τους ανέμους στον κόρφο του; Ποιος τύλιξε όλα τα νερά σε ιμάτιο; Ποιος κράτησε όλα τα άκρα της γης; Τρία πράγματα μου είναι αδύνατο να κατανοήσω, και το τέταρτο δεν το γνωρίζω: τα ίχνη του αετού που πετάει, τον δρόμο του φιδιού πάνω στον βράχο, τις πορείες του πλοίου που διασχίζει τη θάλασσα και τον δρόμο του ανθρώπου στη νεότητά του.» «Θα πορευθούν ποτέ δύο μαζί στο ίδιο μέρος, εάν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους; Θα βγει το λιοντάρι από το δάσος του, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει ποτέ το μικρό λιοντάρι τη φωνή του από τη φωλιά του, εάν δεν αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στη γη χωρίς κυνηγό πουλιών; Θα κλείσει η παγίδα στη γη χωρίς να πιάσει κάτι; Θα ηχήσει σάλπιγγα σε μια πόλη, και ο λαός δεν θα τρομάξει; Και θα υπάρξει συμφορά στην πόλη, την οποία δεν προκάλεσε ο Κύριος;» «Μήπως θα δοξαστεί το τσεκούρι χωρίς εκείνον που το χρησιμοποιεί για να κόβει, ώστε να κόβει από μόνο του; Ή θα υψωθεί το πριόνι χωρίς εκείνον που το κινεί;» «