ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΟΕʹ. Εἰ παντὸς ἁμαρτήματος, εἴτε κατὰ νοῦν, εἴτε κατὰ λόγον, εἴτε κατὰ πρᾶξιν, τὸν Σατανᾶν αἴτιον λέγειν ἀκόλουθον. ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ. Καθόλου οἶμαι, ὅτι αὐτὸς καθ᾽ ἑαυτὸν ὁ Σατανᾶς αἴτιος γενέσθαι τινὶ ἁμαρτίας οὐ δύναται· τοῖς δὲ ἐνυπάρχουσι ποτὲ μὲν φυσικοῖς κινήμασι, ποτὲ δὲ καὶ ἀπηγορευμένοις πάθεσι συγχρώμενος, δι᾽ αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὰ οἰκεῖα τῶν παθῶν ἀπάγειν ἐπιχειρεῖ τοὺς μὴ νήφοντας. Συγκέχρηται δὲ τοῖς μὲν φυσικοῖς, ὡς ἐπὶ τοῦ Κυρίου ποιῆσαι ἐπειράθη, ἡνίκα ᾔσθετο αὐτοῦ πεινάσαντος, εἰπών· Εἰ Υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται· πάθεσι δὲ ἀπηγορευμένοις, ὡς ἐπὶ τοῦ Ἰούδα, ὃν ἐπειδὴ φιλαργυρίαν νοσοῦντα κατέμαθε, τούτῳ συγχρησάμενος τῷ πάθει, καὶ εἰς τὸ τῆς προδοσίας πτῶμα τὸν φιλάργυρον διὰ τῶν τριάκοντα ἀργυρίων κατηκόντισεν. Ὅτι δὲ καὶ τὰ κακὰ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν ἀναφύεται, δείκνυσι σαφῶς ὁ Κύριος· Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας, φησὶν, ἐξέρχονται οἱ διαλογισμοὶ οἱ πονηροί. Συμβαίνει δὲ τοῦτο τοῖς ἐξ ἀμελείας ἀγεώργητα καταλιποῦσι τὰ φυσικὰ τῶν ἀγαθῶν σπέρματα, ὡς κατὰ τὸ ἐν Παροιμίαις εἰρημένον· Ὥσπερ γεώργιον ἀνὴρ ἄφρων, καὶ ὥσπερ ἀμπελὼν ἄνθρωπος ἐνδεὴς φρενῶν.
Μετάφραση
Ερώτηση 75. Εάν είναι εύλογο να λέγεται ότι ο Σατανάς είναι αιτία κάθε αμαρτήματος, είτε κατά νουν, είτε κατά λόγον, είτε κατά πράξιν. Απόκριση. Φρονώ γενικώς ότι ο Σατανάς καθ’ εαυτόν δεν δύναται να γίνει σε κανέναν αιτία αμαρτίας· αλλά εκμεταλλευόμενος άλλοτε τις εγγενείς φυσικές κινήσεις, και άλλοτε τα απαγορευμένα πάθη, μέσω αυτών επιχειρεί να παρασύρει όσους δεν νήφουν προς τα οικεία των παθών. Συγκεκριμένα, χρησιμοποίησε τις φυσικές κινήσεις, όπως επιχείρησε να πράξει και επί του Κυρίου, όταν αντιλήφθηκε ότι πείνασε, λέγοντας: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, πες να γίνουν άρτοι οι λίθοι αυτοί»· και χρησιμοποίησε τα απαγορευμένα πάθη, όπως στην περίπτωση του Ιούδα, για τον οποίο, επειδή διέγνωσε ότι νοσούσε από φιλαργυρία, εκμεταλλευόμενος αυτό του το πάθος, κατακρήμνισε τον φιλάργυρο στην πτώση της προδοσίας διά των τριάκοντα αργυρίων. Το ότι δε και τα κακά αναφύονται από εμάς τους ίδιους, το καταδεικνύει σαφώς ο Κύριος: «Διότι από την καρδιά», λέγει, «εξέρχονται οι πονηροί διαλογισμοί». Αυτό δε συμβαίνει σε όσους από αμέλεια εγκαταλείπουν ακαλλιέργητα τα φυσικά σπέρματα των αγαθών, σύμφωνα με τα λεγόμενα στις Παροιμίες: «Σαν αγρός είναι ο άφρων ανήρ, και σαν αμπελώνας ο άνθρωπος που στερείται φρενών».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες