Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 24:52

«Ο Άδης, και ο έρωτας της γυναίκας, και ο τάρταρος, και η γη που δεν χορταίνει από νερό, και το νερό, και η φωτιά, ποτέ δεν θα πουν, "Αρκετά"»· και πάλι: «Τρία είναι αδύνατον να κατανοήσω, και το τέταρτο δεν το γνωρίζω: τα ίχνη του αετού που πετά, και τον δρόμο του φιδιού πάνω στην πέτρα, και την πορεία του πλοίου που διασχίζει τη θάλασσα, και τους δρόμους του ανθρώπου κατά τη νεότητά του», και όσα τέτοιου είδους αινίγματα υπάρχουν· διότι άλλα πράγματα υποδηλώνουν, και άλλων πραγμάτων την έννοια παρουσιάζουν· και μολονότι είναι ασαφή, έχουν κρυμμένο το νόημα.

Έτσι δε, αναλύοντας κάθε ρήση, θα διαπιστώσεις ότι ειπώθηκε και γράφτηκε με σκοπό όσοι ακούν και διδάσκονται τις αρχές των κακών και των αγαθών, να αποφεύγουν μεν τα φαύλα, να πράττουν δε τα αγαθά. Τα αινίγματα, εξάλλου, και οι σκοτεινοί λόγοι είναι τόσο καλά διαφυλαγμένοι, ώστε να ταλαιπωρούν τον αναγνώστη με το να μη φανερώνουν τίποτα απολύτως και να μην παρέχουν καμία υπόνοια· ωστόσο, όταν ερευνηθούν, αποκαλύπτουν το νόημα που κρύβουν μέσα τους. Τέτοια είναι τα εξής: «Η βδέλλα είχε τρεις θυγατέρες, που αγαπιούνταν με πολλή αγάπη· και αυτές οι τρεις, καθώς και η τέταρτη, δεν αρκέστηκαν να πουν: Φτάνει. Ο άδης, και ο έρωτας της γυναίκας, και ο τάρταρος, και η γη που δεν χορταίνει από νερό, και το νερό και το πυρ ουδέποτε θα πουν: Αρκεί». Και πάλι: «Τρία μου είναι αδύνατον να κατανοήσω, και το τέταρτο δεν το γνωρίζω: τα ίχνη του αετού που πετά, και τις οδούς του φιδιού πάνω στον βράχο, και τις πορείες του πλοίου που ποντοπορεί, και τις οδούς του άνδρα κατά τη νεότητά του»· και όσα τέτοιου είδους αινίγματα υπάρχουν. Διότι άλλα πράγματα δηλώνουν εξωτερικά, και άλλων πραγμάτων την έννοια παρουσιάζουν· και είναι μεν ασαφή, έχουν όμως κρυμμένο το νόημά τους. Και το μεν περιεχόμενο του βιβλίου των Παροιμιών έχει αυτόν τον χαρακτήρα.

Βλέπουμε πολλούς ανθρώπους, μετά τις ευεργεσίες που δέχτηκαν, συμπεριφερόμενοι σαν δούλοι, να περιφρονούν εκείνους που τους ευεργέτησαν και να ανασηκώνουν τα φρύδια με αλαζονεία απέναντί τους. Η αχαριστία μου φαίνεται φοβερό πράγμα· φοβερό και πάνδεινο. ΤΙΤΛΟΣ Λʹ. — Περί αδύνατων πραγμάτων. «Μήπως βλασταίνει ο πάπυρος χωρίς νερό; Ή θα ψηλώσει το βούρλο χωρίς υγρασία, ενώ βρίσκεται ακόμη στη ρίζα του;» «Υπάρχει άραγε ίχνος της πορείας των πλοίων, ή του αετού που πετάει, αναζητώντας τροφή;» «Ποιος συγκέντρωσε τους ανέμους στον κόρφο του; Ποιος τύλιξε όλα τα νερά σε ιμάτιο; Ποιος κράτησε όλα τα άκρα της γης; Τρία πράγματα μου είναι αδύνατο να κατανοήσω, και το τέταρτο δεν το γνωρίζω: τα ίχνη του αετού που πετάει, τον δρόμο του φιδιού πάνω στον βράχο, τις πορείες του πλοίου που διασχίζει τη θάλασσα και τον δρόμο του ανθρώπου στη νεότητά του.» «Θα πορευθούν ποτέ δύο μαζί στο ίδιο μέρος, εάν δεν γνωρίζονται μεταξύ τους; Θα βγει το λιοντάρι από το δάσος του, αν δεν έχει θήραμα; Θα βγάλει ποτέ το μικρό λιοντάρι τη φωνή του από τη φωλιά του, εάν δεν αρπάξει κάτι; Θα πέσει το πουλί στη γη χωρίς κυνηγό πουλιών; Θα κλείσει η παγίδα στη γη χωρίς να πιάσει κάτι; Θα ηχήσει σάλπιγγα σε μια πόλη, και ο λαός δεν θα τρομάξει; Και θα υπάρξει συμφορά στην πόλη, την οποία δεν προκάλεσε ο Κύριος;» «Μήπως θα δοξαστεί το τσεκούρι χωρίς εκείνον που το χρησιμοποιεί για να κόβει, ώστε να κόβει από μόνο του; Ή θα υψωθεί το πριόνι χωρίς εκείνον που το κινεί;» «