Ὅσα ἦν ἀναγκαῖα πρὸς ἐκκλησιαστικὸν ὅρον, ταῦτα καὶ μόνον ἐσημειώθη. Καὶ τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐμὸν τὸ ῥῆμα, ἀλλ᾽ ἄκουσον τῆς βίβλου τῶν παροιμιῶν αὐτοῦ που μέσον οὕτως δογματιζούσης· «Αὗται αἱ παροιμίαι, φησί, Σολομῶντος αἱ ἀδιάκριτοι ἃς ἐξελέξαντο οἱ φίλοι Ἐζεκίου τοῦ βασιλέως». Εἰ δὲ ἐκεῖνοι ἀδιακρίτους αὐτὰς εἶπον, τί εἴπωμεν ἡμεῖς οἱ βραχεῖς καὶ ταπεινοί, πλεῖστα αὐτῶν ἀπολιμπάνοντες ὅπως τε δυσερμηνευτοί εἰσιν. Ἐδόθη γὰρ αὐτῷ, φησί. «χύμα καρδίας» ὥστε μὴ παρεμποδίζεσθαι αὐτὸν μηδὲ τὸ τυχὸν φιλοσοφῆσαι. Τὸ δὲ «ἐξελέξαντο» τοιοῦτόν ἐστιν. Τελευτήσαντος Σολομῶντος, μετὰ πλεῖστα ἔτη, ἦλθεν Ἐζεκίας ὁ βασιλεύς. Σοφὸς δὲ ὁ ἀνὴρ καὶ δίκαιος καὶ εὐγνώμων ἐνώπιον κυρίου θεοῦ αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο γὰρ εἶπεν ἡ βίβλος ὅτι οἱ φίλοι Ἐζεκίου ἐξελέξαντο, ἵνα μάθῃς ὅτι ἀξιοπίστου ὀνόματος προσήγαγε μάρτυρας. Πάντως γὰρ οὐκ ἂν αὐτοὺς ἐκέκτητο φίλους, δίκαιος ὤν, εἰ μὴ τῶν τῆς εὐσεβείας ὅρων συμμύσται αὐτῷ καὶ ὁμόφρονες ὑπῆρχον. Καὶ πόθεν φησὶν ἐξελέξαντο; Ἐν αἷς εἶπε πεντακισχιλίαις ᾠδαῖς καὶ τρισχιλίαις παραβολαῖς. Σοφοὶ γὰρ ὑπάρχοντες ἀκριβῶς ἐξελέξαντο. Τοῦτο δὲ οὐκ ἄνευ τῆς οἰκονομίας τοῦ πνεύματος γέγονεν, ἵνα τὸ μυστήριον τὸ μέλλον φανερωθῇ δι᾽ αὐτῶν ἐπ᾽ ἐσχάτων ἀποτελούμενον.
Μετάφραση
Όσα ήταν αναγκαία για τον εκκλησιαστικό κανόνα, αυτά και μόνο σημειώθηκαν. Και αυτό δεν είναι δικός μου λόγος, αλλά άκουσε το βιβλίο των Παροιμιών του, κάπου στη μέση, να διδάσκει τα εξής: «Αυτές είναι οι παροιμίες, λέει, του Σολομώντα οι αδιάκριτες, τις οποίες επέλεξαν οι φίλοι του βασιλιά Εζεκία». Εάν δε εκείνοι τις ονόμασαν αδιάκριτες, τι να πούμε εμείς οι μικροί και ταπεινοί, που παραλείπουμε τις περισσότερες από αυτές επειδή είναι δυσερμήνευτες; Διότι του δόθηκε, λέει, «χύμα καρδίας», ώστε να μην εμποδίζεται ούτε στο ελάχιστο να φιλοσοφεί. Το δε ρήμα «επέλεξαν» έχει την εξής έννοια: Αφού πέθανε ο Σολομώντας, μετά από πάρα πολλά χρόνια, ήρθε ο βασιλιάς Εζεκίας. Ο δε άνδρας αυτός ήταν σοφός, δίκαιος και ευγνώμων ενώπιον του Κυρίου και Θεού του. Γι' αυτόν τον λόγο είπε το βιβλίο ότι τις επέλεξαν οι φίλοι του Εζεκία, για να μάθεις ότι παρουσίασε μάρτυρες ενός αξιόπιστου ονόματος. Επειδή προφανώς, όντας δίκαιος, δεν θα τους είχε φίλους, αν δεν ήταν συνμύστες του και ομόφρονες στους κανόνες της ευσέβειας. Και από πού, λέει, τις επέλεξαν; Από τις πέντε χιλιάδες ωδές και τρεις χιλιάδες παραβολές που εκείνος είχε πει. Διότι, επειδή ήταν σοφοί, έκαναν την επιλογή με ακρίβεια. Και αυτό δεν έγινε χωρίς την οικονομία του Πνεύματος, ώστε να φανερωθεί μέσω αυτών το μέλλον μυστήριο, το οποίο επρόκειτο να εκπληρωθεί στους έσχατους καιρούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες