Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 25:12

Επειδή, λοιπόν, μεταφέραμε τις διαφορές των ηλικιών στον εσωτερικό άνθρωπο, είναι επόμενο να μεταφέρουμε και τα ονόματα των αισθήσεων στις δυνάμεις της ψυχής. Ώστε, όταν λέγει: «Στα δικά μου λόγια στρέψε το αυτί σου», πρέπει να γνωρίζουμε ότι επιζητεί το ευήκοο της ψυχής, όπως λέγει ο Κύριος: «Εκείνος που έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει»· και το: «Σοφός λόγος σε ευήκοο αυτί». Μέσα από αυτά, λοιπόν, και τα παρόμοια, δίδει στο νέο παιδί υγιή την αίσθηση της ακοής.

Αλλά εμείς ας ευχηθούμε να έχει η Εκκλησία τη χορηγία του Πνεύματος, ώστε να αναδεικνύονται σε εμάς οι πνευματικοί αρχιτέκτονες, όπως ήταν ο Βεσελεήλ, τον οποίο ο Θεός ενέπλησε με θείο Πνεύμα, Πνεύμα συνέσεως και γνώσεως, για να επιτελεί κάθε έργο της αρχιτεκτονικής. —Και τον συνετό ακροατή. Αν σύμφωνα με τον Σολομώντα, ο πολύτιμος λόγος απευθύνεται σε ευήκοον ους, όπου δεν υπάρχει λόγος, δεν υπάρχει ούτε ανάγκη ακοής. Επειδή, λοιπόν, αφαιρέθηκε ο θαυμαστός Σύμβουλος, κατά συνέπεια συναφαιρέθηκε και ο συνετός ακροατής. Διότι όπου δεν υπάρχει άργυρος, ο τραπεζίτης αδρανεί. —Είναι όμως λυπηρό και όταν ο μεν λόγος είναι πλήρης νοημάτων και αναφέρεται στην ουσία των πραγμάτων, αλλά αυτός που τα αντιλαμβάνεται με σύνεση δεν είναι παρών, επειδή ακριβώς δεν έχει τα αυτιά της ψυχής, τα οποία ο Κύριος επιζητεί για την ακρόαση των δικών Του λόγων, λέγοντας: «Ο έχων ώτα ακούειν, ας ακούει».

ϞΕ΄. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτά εγώ, και ότι κανείς δεν είναι άξιος του Μεγάλου, ο Οποίος είναι και Θεός και Θύμα και Αρχιερέας, εάν προηγουμένως δεν προσφέρει τον εαυτό του στον Θεό ως θυσία ζωντανή και άγια, ούτε επιδείξει ευάρεστη τη λογική του λατρεία, ούτε προσφέρει στον Θεό θυσία αινέσεως και πνεύμα συντετριμμένο, η οποία είναι και η μόνη θυσία που απαιτεί από εμάς Αυτός που μας τα χάρισε όλα· πώς επρόκειτο να τολμήσω να Του προσφέρω την εξωτερική θυσία, το αντίτυπο των μεγάλων μυστηρίων; Ή πώς να αναλάβω το σχήμα και το όνομα του ιερέα, προτού τελειοποιήσω τα χέρια μου με όσια έργα; Προτού συνηθίσω τον οφθαλμό μου να βλέπει υγιώς την κτίση, και μόνο για να θαυμάζει τον Κτίστη, και όχι προς ζημίαν του Πλάστη; Προτού ανοιχθούν επαρκώς τα αυτιά από την παιδεία του Κυρίου, και αποκτήσω αυτί που να μην ακούει βαριά, αλλά να προσαρτηθεί σαν χρυσό σκουλαρίκι με πολύτιμο σάρδιο λίθο, που είναι ο λόγος του σοφού σε αυτί υπάκουο; Προτού το στόμα, τα χείλη και η γλώσσα, το μεν στόμα να ανοίξει και να ελκύσει Πνεύμα, ή να πλατυνθεί και να γεμίσει από το Πνεύμα των μυστηρίων και των δογμάτων που αναγγέλλονται· τα δε χείλη να δεθούν με τη θεία αίσθηση, σύμφωνα με τη Σοφία, και θα πρόσθετα να λύνονται στον κατάλληλο καιρό· η δε γλώσσα να γεμίσει από αγαλλίαση, και να γίνει πλήκτρο θείας μελωδίας, που αφυπνίζεται για τη δοξολογία, που ξυπνά πρωί-πρωί, και που κοπιάζει μέχρι να κολλήσει στον λάρυγγα;