Πρῶτον μὲν οὖν, ὡς οἶσθα καὶ αὐτός, πᾶσα θεόπνευστος γραφή, ἅτε τριμερεῖ τῷ ἀνθρώπῳ ὑπάρχοντι, τριμερὴς ἐκ τῆς θείας δεδώρηται χάριτος· καὶ ταύτης οἷόν τι σῶμα τὸ γράμμα καὶ ἡ κατ’ αἴσθησιν ἱστορία καθέστηκεν· οἱονεὶ δὲ ψυχὴ ἡ τροπολογία ἐξ αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ νοητὰ ποδηγοῦσα τὸν ἀναγινώσκοντα· καθάπερ δὲ πνεῦμα, ἡ τῶν μελλόντων καὶ ὑψηλοτέρων ἀναγωγὴ καὶ θεωρία πέφηνεν· ὡς τὴν μὲν πρώτην πρέπειν τοῖς ἐκ νόμου παιδαγωγουμένοις, τὴν δὲ δευτέραν τοῖς πολιτευομένοις ἐν χάριτι, τὴν δὲ τρίτην τῇ μακαρίᾳ λήξει, ἐν ᾗ τὸ πνεῦμα βασιλεύει, ὑποταγέντων αὐτῷ πάντων τῶν σαρκικῶν λογισμῶν τε καὶ κινήσεων. καὶ τὸ μὲν πρότερον ἱστορίαις πραγμάτων ἤδη γεγενημένων ἐφήρμοζεν, εἰ καὶ τοῖς προδρόμοις τῆς ἀληθείας τύποις οὐ μικρῶς καὶ αὐτὸ πολλαχοῦ κεκαλλώπισται· τὸ δὲ δεύτερον ταῖς τε παροιμιακαῖς παραινέσεσι καὶ ἑτέροις τοιούτοις διδασκαλικοῖς ἤθεσιν· οἷον· «ἄκανθαι φύονται ἐν χειρὶ τοῦ μεθύσου», καί· «αἰσχύνθητι, φησί, Σιδών, εἶπεν ἡ θάλασσα», καὶ τὰ τούτοις ὅμοια· τὸ δὲ τρίτον, δηλαδὴ τὸ πνευματικόν, ἐν τῇ Ἀποκαλύψει μάλιστα τοῦ θεολόγου ἀνδρὸς πλεονάζον εὑρίσκεται, δαψιλῶς μὲν σὺν τῷ ἱστορικῷ εἴδει καὶ τῷ τροπικῷ λόγῳ κἀν τοῖς ἄλλοις προφήταις ὁρώμενον, ἐν τούτῳ δὲ πλεονάζον μάλιστα, ἅτε τοῖς τελεωτέροις περὶ τὴν γνῶσιν θεόθεν κελευσθὲν διαγγέλλεσθαι.
Μετάφραση
Πρώτον λοιπόν, όπως γνωρίζεις και ο ίδιος, κάθε θεόπνευστη Γραφή, επειδή ο άνθρωπος είναι τριμερής, έχει δοθεί και αυτή τριμερής από τη θεία χάρη. Ως σώμα της έχει καθοριστεί το γράμμα και η αντιληπτή με τις αισθήσεις ιστορία. Ως ψυχή της νοείται η τροπολογία, η οποία καθοδηγεί τον αναγνώστη από τα αισθητά στα νοητά. Και ως πνεύμα έχει φανερωθεί η αναγωγή και η θεωρία των μελλοντικών και υψηλότερων πραγματικοτήτων. Έτσι, η μεν πρώτη ταιριάζει σε όσους παιδαγωγούνται βάσει του νόμου, η δεύτερη σε εκείνους που πολιτεύονται εν χάριτι, και η τρίτη στη μακάρια κατάληξη, στην οποία βασιλεύει το πνεύμα, αφού έχουν υποταχθεί σε αυτό όλοι οι σαρκικοί λογισμοί και οι κινήσεις. Και το μεν πρώτο εναρμονιζόταν με τις ιστορίες των γεγονότων που είχαν ήδη συμβεί, αν και το ίδιο σε πολλά σημεία έχει καλλωπιστεί όχι σε μικρό βαθμό με τους προδρομικούς τύπους της αλήθειας· το δεύτερο εναρμονίζεται με τις παροιμιώδεις παραινέσεις και με άλλα παρόμοια διδακτικά ήθη, όπως: «αγκάθια φυτρώνουν στο χέρι του μεθυσμένου», και: «ντρέψου, λέει, Σιδώνα, είπε η θάλασσα», και τα παρόμοια με αυτά. Το δε τρίτο, δηλαδή το πνευματικό, βρίσκεται να πλεονάζει κυρίως στην Αποκάλυψη του θεολόγου ανδρός, το οποίο, αν και συναντάται πλουσιοπάροχα μαζί με το ιστορικό είδος και τον τροπικό λόγο και στους άλλους προφήτες, σε τούτο το βιβλίο πλεονάζει περισσότερο από όλα, επειδή δόθηκε εντολή από τον Θεό να εξαγγελθεί σε όσους είναι τελειότεροι ως προς τη γνώση.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες