Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 27:8

Διότι φυτό μεν είναι η τερέβινθος, αλλά εάν συμβεί να αποβάλει τα φύλλα της, γίνεται πάρα πολύ δυσάρεστη στην όψη, έχοντας τα κλαδιά της ολόξερα. Με αυτόν τον τρόπο, νομίζω, και μία χώρα που έχει υποστεί την ερήμωση από τους κατοίκους της, θα εξισωθεί εντελώς με τα ξερά δέντρα, τα οποία δεν έχουν πλέον ανθοφορία, αλλά έχουν υποστεί και την αποβολή του φυλλώματός τους. Παρομοίως, το βελανίδι είναι καρπός της δρυός· όταν όμως εκπέσει από τη θήκη του, τότε θα εγκαταλειφθεί στα ζώα που συνηθίζουν να το τρώνε. Επομένως, η μεν χώρα των Ιουδαίων μιμήθηκε την τερέβινθο που απέβαλε τα φύλλα της. Και όσοι εξέπεσαν από αυτήν επειδή οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία, θα βρίσκονται πεταμένοι σαν τα βελανίδια, σαν να έχουν εκπέσει από την ίδια τη θήκη που τους παρήγαγε. Κάτι τέτοιο λέει και ο Σολομών: «Όπως το πτηνό όταν εκπέσει από την ίδια του τη φωλιά, έτσι είναι και ο άνθρωπος όταν αποσπαστεί από τους δικούς του τόπους». Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο οικτρό από αυτούς που βρίσκονται σε αιχμαλωσία;

Αναχώρησαν από την πατρίδα τους, και εγκατέλειψαν μεν τον τόπο που τους γέννησε· διασκορπίστηκαν δε και έγιναν παντού ξένοι, μέτοικοι και περίτρομοι. Διότι είναι αλήθεια ότι όπως το πουλί όταν πετάξει μακριά από τη δική του φωλιά, έτσι είναι και ο άνθρωπος όταν αποσπαστεί από τους δικούς του τόπους. Νομίζω δε ότι είναι πρέπον να προσθέσω και τούτο, ότι για εκείνους μεν που έκοψαν τα νεύρα του ταύρου η πράξη αυτή θα είναι κατάρα· για εκείνους όμως που πόνεσαν, και αποτίναξαν από πάνω τους ένα τόσο φοβερό έγκλημα, θα είναι λύτρωση και κάθαρση και αποβολή των αμαρτιών. Θα βρούμε δε, μέσα από τη σκιά του νόμου, γραμμένο αυτό που είπα. Διότι έχει ως εξής στο Δευτερονόμιο: «Εάν δε βρεθεί τραυματίας στη γη, την οποία ο Κύριος ο Θεός σου σού δίνει να κληρονομήσεις, πεσμένος στην ύπαιθρο, και δεν γνωρίζουν αυτόν που τον χτύπησε, θα βγουν οι πρεσβύτεροί σου και οι κριτές σου, και θα μετρήσουν την απόσταση προς τις πόλεις που βρίσκονται γύρω από τον τραυματία, και θα οριστεί η πόλη που είναι η πλησιέστερη στον τραυματία.»

Εάν, όμως, σε κάποιον αυτό δεν φαίνεται καθόλου φοβερό, ας εξετάσουμε εκείνους που δεν φεύγουν στην ξενιτιά ούτε κρύβονται από φόβο και τρόμο, αλλά εκείνους που με τη θέλησή τους αποχωρίζονται για λίγο την οικία τους, πώς αδημονoύν, πώς δυσφορούν, με πόσα αγαθά θεωρούν ισάξια την επιστροφή τους. Όταν, μάλιστα, προστίθεται ο φόβος και ο ταλαίπωρος βίος, και αυτά τα φορτικά και επαχθή πράγματα φαίνονται ελαφρύτερα μπροστά στη γλυκύτατη επιστροφή, αναλογίσου την πολυμορφία της συμφοράς. Διότι μην ακούς απλώς το «έβοσκε ποίμνια», αλλά θυμήσου τώρα τα λόγια του Ιακώβ, με τα οποία παραπονιόταν θρηνώντας στον πεθερό του λέγοντας: «Εγώ πλήρωνα από την τσέπη μου τις κλοπές της ημέρας και τις κλοπές της νύχτας· την ημέρα κατακαιγόμουν από τον καύσωνα, και τη νύχτα από την παγωνιά, και ο ύπνος έφευγε από τα μάτια μου». Διότι ήταν επόμενο όλα αυτά να συμβαίνουν και σε αυτόν, για περισσότερα χρόνια και με μεγαλύτερη σφοδρότητα, καθόσον η περιοχή αυτή ήταν πιο ερημική από την άλλη. Και εάν ο Μωυσής δεν τα θρήνησε αυτά, είναι διότι ούτε και εκείνος ο μακάριος θα τα είχε πει, εάν δεν είχε βρεθεί σε μεγάλη ανάγκη εξαιτίας των πραγμάτων, και εάν δεν είχε εξαναγκαστεί να φτάσει σε αυτά τα λόγια από την αχαριστία του πεθερού του. Επομένως, και από μόνη της η ξένη γη είναι ικανή να ταπεινώσει τον άνθρωπο, ακόμη και εκείνον που αποδημεί μόνο από ανάγκη. Διότι, «όπως το πουλί», λέγει, «όταν πετάξει μακριά από τη φωλιά του, έτσι και ο άνθρωπος υποδουλώνεται, όταν αποξενωθεί από τον τόπο του».

«Όπως το πτηνό, όταν πετάξει μακριά από τη δική του φωλιά, έτσι και ο άνθρωπος υποδουλώνεται, όταν αποξενωθεί από τους δικούς του τόπους.» «Ο άνθρωπος που ξενιτεύτηκε γνώρισε πολλά. Και πάλι: Εκείνος που έχει περιπλανηθεί αυξάνει την πανουργία. Πολλά είδα κατά την περιπλάνησή μου, και η σύνεσή μου είναι μεγαλύτερη από τα λόγια μου.» ΣΤΟΙΧΕΙΟ Ο.