Τί δὲ θαυμαστόν, εἰ πλανηθεὶς εἰς ἀσέβειαν οὕτω κατὰ τῶν ἐπισκόπων ἐστιν ὠμός, ὅπου γε οὐδὲ τῆς ἰδίας συγγενείας ὡς ἄνθρωπος ἐφείσατο; τοὺς μὲν γὰρ θείους κατέσφαξε καὶ τοὺς ἀνεψίους ἀνεῖλε, καὶ πενθερὸν μέν, ἔτι τὴν θυγατέρα γαμῶν αὐτοῦ, συγγενεῖς δὲ πάσχοντας οὐκ ἠλέησεν, ἀλλὰ καὶ ὅρκων ἀεὶ πρὸς πάντας παραβάτης γέγονεν. οὕτω γὰρ καὶ εἰς τὸν ἀδελφὸν ἀσεβεῖν τετόλμηκε· καὶ προσποιεῖται μὲν οἰκοδομεῖν αὐτῷ μνημεῖον, τὴν δὲ μνηστὴν αὐτοῦ τὴν Ὀλυμπιάδα βαρβάροις ἐκδέδωκεν, ἣν ἐκεῖνος μέχρι τελευτῆς ἐφύλαττε καὶ ὡς ἰδίαν ἀνέτρεφεν ἑαυτῷ γυναῖκα. καὶ τὴν γνώμην δὲ αὐτοῦ παραλύειν ἐπεχείρησεν, οὗ καὶ κληρονόμος εὔχεται εἶναι γράφων τοιαῦτα, ἐφ᾽ οἷς καὶ ὀλίγην αἴσθησιν ἔχων ἄν τις ᾐσχύνθη. ἐγὼ δὲ συμβάλλων αὐτοῦ τὰς ἐπιστολὰς εὑρίσκω τοῦτον μὴ κατὰ φύσιν ἔχοντα τὰς φρένας, ἀλλὰ μόνον πρὸς τοὺς ὑποβάλλοντας κινούμενον, ἴδιον δὲ νοῦν καθόλου μὴ ἔχοντα. ὁ μὲν οὖν Σολομών φησι· «βασιλέως ὑπακούοντος λόγον ἄδικον, πάντες οἱ ὑπ᾽ αὐτὸν παράνομοι», οὗτος δὲ ἐξ ὧν ποιεῖ, δείκνυσιν ἑαυτὸν ἐκεῖνον εἶναι τὸν ἄδικον καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν παρανόμους.
Μετάφραση
Και τι το θαυμαστό, εάν, έχοντας πλανηθεί στην ασέβεια, είναι τόσο ωμός εναντίον των επισκόπων, εφόσον ούτε τη δική του συγγένεια δεν λυπήθηκε ως άνθρωπος; Διότι τους μεν θείους του κατέσφαξε και τους ανεψιούς του εξόντωσε, καθώς και τον πεθερό του, ενώ ήταν ακόμη παντρεμένος με την κόρη του, και δεν σπλαχνίστηκε τους συγγενείς του που υπέφεραν, αλλά και πάντοτε υπήρξε παραβάτης των όρκων του απέναντι σε όλους. Έτσι, λοιπόν, τόλμησε να ασεβήσει και απέναντι στον αδελφό του· και από τη μία προσποιείται ότι του οικοδομεί μνημείο, από την άλλη όμως παρέδωσε τη μνηστή του, την Ολυμπιάδα, σε βαρβάρους, την οποία εκείνος φύλαγε μέχρι τον θάνατό του και την ανέτρεφε ως δική του γυναίκα. Επιχείρησε δε να ακυρώσει και τη βούλησή του, του οποίου εύχεται να είναι κληρονόμος, γράφοντας τέτοια πράγματα, για τα οποία θα ντρεπόταν και κάποιος που διαθέτει έστω και ελάχιστη συναίσθηση. Εγώ δε, συγκρίνοντας τις επιστολές του, διαπιστώνω ότι αυτός δεν διαθέτει τα λογικά του σε φυσιολογική κατάσταση, αλλά ότι κινείται μόνο σύμφωνα με τις υποδείξεις αυτών που του υποβάλλουν ιδέες, μη διαθέτοντας καθόλου δικό του νου. Ο Σολομών λοιπόν λέει: «Όταν ένας βασιλιάς υπακούει σε άδικο λόγο, όλοι οι υφιστάμενοί του είναι παράνομοι»· αυτός όμως, με όσα πράττει, αποδεικνύει ότι ο ίδιος είναι ο άδικος και οι γύρω του οι παράνομοι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες