Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 29:16

Ότι εκείνος που παιδαγωγήθηκε για τα πρώτα αμαρτήματα και αξιώθηκε της αφέσεως, εάν αμαρτήσει πάλι, ετοιμάζει για τον εαυτό του καταδίκη οργής χειρότερη από την προηγούμενη. Ότι πρέπει εκείνος που μετά την πρώτη και δεύτερη νουθεσία επιμένει στο σφάλμα του να φανερώνεται στον προεστώτα, μήπως και, επιτιμώμενος από περισσότερους, ντραπεί. Εάν όμως ούτε έτσι διορθωθεί, να αποκόπτεται στο εξής ως σκάνδαλο και να θεωρείται «ως εθνικός και τελώνης» για την ασφάλεια εκείνων που εργάζονται με ζήλο την υπακοή, σύμφωνα με το γραμμένο: «Όταν καταπίπτουν οι ασεβείς, οι δίκαιοι γίνονται έμφοβοι». Πρέπει δε και να πενθούν γι' αυτόν, σαν για μέλος που αποκόπηκε από το σώμα.

Όταν νόμιζαν ότι είχαν στερεωθεί οριστικά, τότε καταστράφηκαν ολοκληρωτικά. Διότι, όταν κατακρημνίζονται οι ασεβείς, οι δίκαιοι κυριεύονται από φόβο. Τι λοιπόν κι εσύ, αγαθέ δέσποτα, εάν ζήσεις, και παραμείνεις, και βασιλεύσεις επί εκατό ολόκληρα χρόνια, δεν θα πεθάνεις ύστερα από αυτά όπως οι πατέρες σου; Μικρός και μεγάλος, δεν υπάρχει δούλος που να μη φοβάται τον Κύριό του. Διότι μία είναι η είσοδος στη ζωή, και η έξοδος είναι η ίδια για όλους· επειδή κανένας από τους βασιλείς δεν είχε διαφορετική αρχή γεννήσεως. Επίβλεψε στην προσευχή των ταπεινών και μην περιφρονήσεις τη δέησή τους· σπλαχνίσου τις Εκκλησίες σου και παρηγόρησε αυτούς που πενθούν· ενίσχυσε αυτούς που βρίσκονται σε θλίψη.

Αλλά ελάτε να φέρουμε στο μέσον τον τρόπο της απάτης, όχι για να τον κατηγορήσω οπωσδήποτε (διότι κατηγορώντας εκείνον κατηγορώ τον εαυτό μου, καθώς και τα δικά μου ζητήματα μοιάζουν με τα κύματα της θάλασσας, μη γνωρίζοντας ο κυβερνήτης σε ποιο λιμάνι να τα κατευθύνει), αλλά για να γίνει το δικό του σφάλμα και πρόσκομμα, μετά τον Θεό, δική μας ασφάλεια και αφύπνιση· διότι εκείνος έχει ήδη πάθει αυτό που έπαθε, και ο Θεός μεριμνά για εκείνον, εμείς όμως έχουμε ανάγκη από πολλή βοήθεια του Θεού και πολλή εγρήγορση, για να μην παγιδευτούμε οικτρά από τον μιαρό θηρευτή. Γι' αυτό κι εγώ, αφήνοντας αυτόν που εξαπατήθηκε, μίλησα προηγουμένως για τη δική μας ασφάλεια με τη βοήθεια του Θεού· διότι εάν όταν καταπίπτουν οι ασεβείς, όπως είναι γραμμένο, οι δίκαιοι κυριεύονται από φόβο, και «ο συνετός, βλέποντας τον πονηρό να τιμωρείται σκληρά, διδάσκεται ο ίδιος», πόσο μάλλον είναι φυσικό να φοβηθούμε και να διδαχθούμε εμείς, γνωρίζοντας όχι κάποιον ασεβή αλλά έναν ευσεβή, ούτε έναν πονηρό αλλά έναν ενάρετο άνθρωπο, που κατείχε πλούτο αρετών, και ο οποίος ξαφνικά κενώθηκε από αυτά και υπέστη οικτρά ναυάγιο πάνω στη στεριά.

Τι περιφρόνηση προς τον Θεό, τι εξύβριση της ιερής λειτουργίας! Έτσι είναι η καθαρή και αμίαντη θρησκεία των Χριστιανών; Αλλά πώς αλλιώς θα αναγνωριστεί αυτός που παρανομεί και αθετεί, παρά από όσα πράττει και λέγει; Τους μεν άλλους τους παρασύρει φανερά, τους οποίους και απέσπασε μετά από δοκιμασία φυλάκισης, επειδή δεν ήταν στηριγμένοι πάνω στην ευαγγελική πέτρα, αλλά βρέθηκαν πάνω στην άμμο, όπως θα έλεγαν τα ιερά λόγια· τον μικρό όμως, αφού τον άφησε, με σκοπό να τον κλονίσει εκφοβίζοντάς τον με το παράδειγμά τους, χωρίς να το καταλάβει, μάλλον χαλύβδωσε τον άνδρα παρά τον αποδυνάμωσε. Διότι, κι αν ακόμη με την πτώση των ασεβών ο δίκαιος κυριεύεται από φόβο, ωστόσο γίνεται και πιο ασφαλής με την πτώση εκείνων, διασφαλίζοντας για τον εαυτό του τη σταθερότητα.

Τι λοιπόν απέναντι σε αυτά; Θα παραλύσουμε, θα καταπέσουμε, θα αποκάμουμε ως προς την ομολογία και την αντίστασή μας υπέρ του Χριστού; Οπωσδήποτε όχι, αδελφοί, οπωσδήποτε όχι. Διότι, αν με την πτώση των ασεβών οι δίκαιοι φοβούνται, όμως η πτώση του πλησίον γίνεται η μεγαλύτερη ασφάλεια για εκείνον που στέκεται. Ας σταθούμε, λοιπόν, στον Κύριο πιο σταθερά, παρακαλώ, χωρίς να πτοούμαστε σε τίποτα από τους αντιπάλους. Μήπως εξαιτίας εκείνων που σκόνταψαν έγινε η ομολογία μας, ή μήπως στηριζόμενοι στη δική τους στάση είχαμε στερεωθεί, ώστε με το δικό τους στραβοπάτημα να κλονιστούμε κι εμείς; Μη γένοιτο· ούτε εξαιτίας αυτών ούτε άλλων. Ο Χριστός είναι το θεμέλιό μας, στον οποίο στεκόμαστε, στον οποίο καυχόμαστε, λέγοντας μαζί με τον Παύλο: ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού; Θλίψη ή στενοχώρια ή πείνα ή διωγμός ή γυμνότητα ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Διότι σε όλα αυτά υπερνικούμε μέσω Εκείνου που μας αγάπησε. Έτσι, όποιος δεν έχει παραταχθεί δεν θα αγωνιστεί για τον Χριστό, και δεν μπορεί να είναι χριστιανός.