Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
ἐπίσταται δίκαιος κρίνειν πενιχροῖς, ὁ δὲ ἀσεβὴς οὐ νοεῖ γνῶσιν, καὶ πτωχῷ οὐχ ὑπάρχει νοῦς ἐπιγνώμων.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–2 από 2
Οὔτε δὲ νοοῦσιν· Ὁ γὰρ ἀσεβὴς, φησὶν, οὐ νοεῖ γνῶσιν· οὔτε λόγων εὐσεβῶν ἀνέχονται· βαρεῖς γὰρ αὐτοῖς εἰσι καὶ λεγόμενοι.
Ούτε όμως κατανοούν· διότι, λέγει, ο ασεβής δεν κατανοεί τη γνώση· ούτε ανέχονται ευσεβείς λόγους· διότι τους είναι βαρείς ακόμη και όταν λέγονται.
Λεπτομέρειες
τὸ ἄρα πνεῦμά ἐστι τὸ ἐν τῷ θεῷ τυγχάνον καὶ οὐχ ἡμεῖς καθ’ ἑαυτούς· καὶ ὥσπερ υἱοὶ καὶ θεοὶ διὰ τὸν ἐν ἡμῖν λόγον, οὕτως ἐν τῷ υἱῷ καὶ ἐν τῷ πατρὶ ἐσόμεθα καὶ νομισθησόμεθα ἓν γεγενῆσθαι διὰ τὸ ἐν ἡμῖν εἶναι τὸ πνεῦμα, ὅπερ ἐστὶν ἐν τῷ λόγῳ τῷ ὄντι ἐν τῷ πατρί. ὅτε γοῦν ἐκπίπτει τις ἀπὸ τοῦ πνεύματος διά τινα κακίαν, ἡ μὲν χάρις ἀμεταμέλητος διαμένει τοῖς βουλομένοις, κἄν τις ἐκπεσὼν μετανοῇ. οὐκέτι δὲ ἐν τῷ θεῷ ἐστιν ἐκεῖνος ὁ πεσὼν διὰ τὸ ἀποστῆναι ἀπ’ αὐτοῦ τὸ ἐν τῷ θεῷ ἅγιον καὶ παράκλητον πνεῦμα, ἀλλ’ ἐν ἐκείνῳ ἔσται ᾧ ἑαυτὸν ὑπέταξεν ὁ ἁμαρτάνων, ὡς ἐπὶ τοῦ Σαοὺλ γέγονεν· «ἀπέστη γὰρ ἀπ’ αὐτοῦ τὸ πνεῦμα τοῦ θεοῦ καὶ ἔθλιβεν αὐτὸν πνεῦμα πονηρόν». ταῦτα ἀκούοντας τοὺς θεομάχους ἔδει λοιπὸν ἐντρέπεσθαι καὶ μηκέτι ἑαυτοὺς ἀναπλάττειν ἴσα θεῷ. οὔτε δὲ νοοῦσιν—«ὁ» γὰρ «ἀσεβής», φησίν, «οὐ νοήσει γνῶσιν»—οὔτε λόγων εὐσεβῶν ἀνέχονται· βαρεῖς γὰρ αὐτοῖς εἰσι καὶ λεγόμενοι.
Επομένως, το Πνεύμα είναι εκείνο που βρίσκεται μέσα στον Θεό, και όχι εμείς από μόνοι μας. Και όπως ακριβώς είμαστε υιοί και θεοί μέσω του Λόγου που υπάρχει μέσα μας, έτσι θα είμαστε μέσα στον Υιό και στον Πατέρα, και θα θεωρηθεί ότι έχουμε γίνει ένα, επειδή υπάρχει μέσα μας το Πνεύμα, το οποίο βρίσκεται στον Λόγο, ο οποίος είναι μέσα στον Πατέρα. Όταν, λοιπόν, κάποιος εκπίπτει από το Πνεύμα εξαιτίας κάποιας κακίας, η μεν χάρη παραμένει αμετάκλητη για όσους το επιθυμούν, σε περίπτωση που κάποιος, αφού εξέπεσε, μετανοήσει. Ωστόσο, εκείνος που εξέπεσε δεν βρίσκεται πλέον μέσα στον Θεό, επειδή απομακρύνθηκε από αυτόν το Άγιο και Παράκλητο Πνεύμα το οποίο βρίσκεται μέσα στον Θεό, αλλά θα βρίσκεται σε εκείνον στον οποίο ο αμαρτάνων υπέταξε τον εαυτό του, όπως ακριβώς συνέβη με τον Σαούλ: «διότι απομακρύνθηκε από αυτόν το Πνεύμα του Θεού, και τον βασάνιζε πνεύμα πονηρό». Ακούγοντας αυτά, οι θεομάχοι θα έπρεπε λοιπόν να ντραπούν και να μην πλάθουν πλέον τον εαυτό τους ίσο με τον Θεό. Όμως, ούτε κατανοούν —διότι, όπως λέει, «ο ασεβής δεν θα κατανοήσει τη γνώση»— ούτε ανέχονται τους ευσεβείς λόγους· διότι τους είναι βαρείς ακόμη και όταν απλώς λέγονται.
Λεπτομέρειες